PDA

View Full Version : Литературни дела


ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
овдека сакам да ги поставам делата на нашите ценети форумџии:)
иаку од нив некои не се повеќе со нас заслужуваат да бидат споменати.

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
ќе почмам со мене.

страотно!досега немам видено човек,кој под јаки седативи неможеа да го совладат ниту тројца,цврсти мажи,кои се обидуваа да го приковат за креветот за да медицинскиот персонал,односно една млада лекарка успее да му даде средство за смирување.
погледот ми беше кон чичко ми.го гледав како се бореше за да се отргне од рацете,кои цврсто го држеа приклештен за креветот.едниот од нив го прегрна зборувајќи му дека така требало да биде,треба да размислува и за ќерка му,впрочем
има и друго дете на кое му е потре*ен,мора да собере сила и храброст да живее.
чичко ми плачеше,урлаше од болка,страотен крик од кој крвта ми се следи во вените.
во еден миг како да се смири,како да седативите успееја да го совладат,но не и болката.од неговите очи текоа солзи.се надевавме дека успеа да се смири од седативите,но незнам каква сила имаше,и како некое рането животно почна грчевито да мавта со рацете,се бореше за воздух,се гушеше.
се стресов,призорот беше страотен.за прв пат видов човек речиси при умирање.
сите се стрчавме,го прскавме со вода.младата лекарка,од медицинскиот прибор,од онаа црна чанта извади шприц и инекои конбинирани инекции и го боцна чичко ми кој сеуште имаше тикови стегајќи ја вилицата.на еден миг помислив дека се е готово,дека чичко ми е готов.запрепастено и немо гледав во призорот,не верував дека сето тоа се случува,посакав оваа да е само еден лош сон...да, оваа е лош сон и јас сега ќе се разбудам.
неговиот крик ме врати во реалноста,плач и лелек.повторна започна борба да го совладат...помислив каква е таа сила што го држи мојот кутар чичко.тој урликаше.
неговиот глас не излегуваше од грлото туку од душата.
-„го убија!!! го убија кучиња,кучиња арнаутски го убија!!!„
настојуваа да го смират,но немаше сила која би го сопрела да престане да плаче,
вреска од преголемата болка.
-„ах,кирил бе кирил!ах,дете мое!ах,кучиња бре арнаутски!!!„
во собата влезе уште еден лекар.беше повикан бидејќи на чичко ми му беше уште по
лошо,не се смируваше,како вода да му даваа наместо седативи.
лекарот со сериозен,прашалнички тон ја праша својата колешка каква терапија му има дадено на пациентот.од нејзиниот треперлив глас се гледаше дека е млада лекарка,додуше не без искуство,плашејќи се нешто да не згреши во рапортот на искусен и постар лекар.ја опиша клиничката состојбата во која го има затекнато пациентот,односно мојот чичко,со кои инекции и седативи го има боцкано.
лекарот бледо и зачудувачки ја погледна својата млада колешка и со строг глас и се
обрати:
-„и,ти,на овој човек,во оваа состојба си дала оваа терапија!?.како ли успеа само да ја земеш дипломата?„
младата лекарка пребледе.настојуваше да му објасни на лекарот нејзината гледна точка на клиничката слика на пациентот.„но јас...лекарот ја пресретна со презирен
поглед и со строг тон и нареди кои ампули да отвори и тој самиот го боцна чичко ми,кој за кратко време се смири,немаше сила да ги подигне рацете,а очите едвај ги
држеше подотворени од кои сами ,како река текоа солзи.
незнаев што да правам,неможев да ја гледам таа болна тага на лицето на чичко ми.
излегов во дворот да се освежам,мислев дека ќе се онесвестам од таа цела ситуација,
како да неможев да сватам дека реално се случува,дека оваа не некој мој лош сон,
како оваа да се случува на некој друг.
не,оваа е сон,јас морам да се разбудам.солзите ми потекоа,плачев како дете.
набрзина ги избришав солзите,несакав некој да ме види дека плачам.незнам,но таква сум,своите емоции ги кријам како и солзите,но овие солзи неможев,тие текоа сами.
тоа не беа солзи туку река која надоаѓаше.врелите солзи текоа низ образите сливајќи се по самото грло кое од болка беше како камен.засушените солзи ги чувствувам сеуште,ме печат,се истопија во мијата душа.од тогаш јас неможам да сокријам било
која солза,од моите очи тие течат како река.

вистина за една болка-вистинита случка за едниот загинат полицаец кој погина во селото арачиново во 2000 година.
посветено на кирил петрушевски.

даница петровска

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
м а л а т а п р и н ц е з а

-„денеска е маскенбал„,весело извика ане пребарувајќи ги маските од предходните маскенбали.
овогодишниот маскенбал како и секоја година се избира најубава маска.
ане сакаше да биде најубава маска од сите маски кои ќе учествуваат.
-„0ваа година заслужувам да бидам најубава маска„
минатата година избраа најубава маска,која навистина беше прекрасна маска,маска на мало жолто пиленце.
ане беше сигурна дека нејзината маска беше најубава,прекрасно мајмунче и заслужуваше да го освои првото место.
како да е,ане мисли дека нејзината минатогодишна маска е најубава заслужувајќи прво место,а маската која го освои првото место,не дека е најубава маска,туку дека е син на организаторот на маскенбалот.
мајка и на ане,марина,веќе една недела го шие фустанчето на ане,поточно фустанот на нејзината мала принцеза,која сама го одбра материјалот учествувајќи во самата креација.фустанот беше со прекрасни чипкани розеви карнерчиња и панделки.
ланските чевличиња и беа малецки,ја стегаа,но ане ги собра нејзините мали прстиња
успевајќи да влезе во нив.да и беа точни,не израснати не би ја стегале прстињата,но
што е тука е,ќе издржи во нив додека трае маскенбалот.
фустанчето скоро беше готово.ане со голема возбуда го облече и занесено се вртеше во круг.расчешланата долга коса светкаше како златно жито на сонцето,а во сините очи се гледаше заљубеноста во самата се*е.
-„мојата мала принцеза„,со гордост ја гледаше нејзината мајка марина,која со тага во очите ја гледаше фотографијата закачена на ѕидот.во мислата отпатува во минатото
каде со нејзиниот покоен сопруг,никола се радуваа на раѓањето на ане,нејзиниот прв чекор,прв збор,првото запче и првиот роденден.
-„ех никола...да беше жив,да ја видиш нашата ане како се радува,не би дозволил на маскенбалот да оди во тесни чевли„.
марина е млада вдовица,нејзиниот сопруг никола загина во сообраќајна незгода,се судрил во некој теретен камион кога се враќал од работа.виновникот никогаш не го пронајдоа,веќе беше пре*егнат преку граница.
сега живее сама со нејзината ќерка ане,која за својот татко знае дека е заминат во русија на работа.
ане има седум години,зборува македонски,но понекогаш и на руски јазик,кој ја подучи нејзиниот татко никола кој е роден во русија.
никола со марина се имаат запознаено тука во македонија на една ликовна колонија во која учествувал и самиот тој,и отаму креативноста на ане.
по кратко време се вљубуваат еден во друг и неможеејќи да живеат разделено љубовта победува.никола доаѓа засекогаш во македонија,а ане е плод на една чиста
вистинска љубов ,и самата е дете на љубовта.
останаа уште два часа до маскенбалот,а ане се облекуваше и пресоблекуваше,дури и се нашминка,впрочем принцезите се убави за својот принц,така е во бајките што марина и ги читаше пред заспивање.
марина ја гледаше ане вчудувајќи и се на нејзината прецизност во шминкањето поправајќи и дел од натрупаниот кармин кој и беше надвор од нејзините мали усни.
-„ете,сега е подобро„насмевнуваќи и се марина која исто така се подготвуваше и таа
да се поднашминка.се нема нашминкано веќе три години откако умре никола,но сепак сакаше поради ане,и таа да има убава мајка.
-„прости никола„гледајќи ја фотографијата, бришејќи ја од прафта која се насобрала.
веќе е време да тргнат.побрзаа за да не задоцнат,им остана уште половина час за да стасаат на време.по патот молчеа.ане беше внесена во нејзините мисли,а марина несакаше да прекине,знаеше дека е маѓепсана од маскенбалот создадени во нејзината малецка глава.
-„мамо,што мислиш,дали и стефан ќе биде на маскенбалот...се разбира дека ќе биде
на маскенбалот...татино галениче„
ане на глас размислуваше,сама поставуваше прашања,и самата си одговараше на истите.во нејзе се чувствуваше страв кој успешно го прекриваше,страв за да стефан повторно не победи во овогодишниот маскенбал,а ако е така веќе никогаш нема да
учествува на никаков маскенбал.
полека по полека пристигнаа.имаше многу насобрано луѓе шетајќи гледаа во прекрасните маски,прекрасните деца кои беа прерушени во змејови,магионичари,вештер ки,принцези,но не така убави како малата ане.таа беше пресреќна што нема поубава принцеза од неа која потајно се надеваше дека ќе победи на маскенбалот,докажувајќи им на светот дека е најубава принцеза на мама и тато.со малите сини очиња го бараше стефан,скришум да види во што е прерушен,каква маска одбрал за овогодишниот маскенбал.од преголемата гужва не можеше да го забележи замолувајќи ја марина за да ја крене во рацете,впрочем и ја
заболеа нозете од тесните чевличиња.
-„а,да,на малата принцеза е потре*ен некој кој ќе ја носи.ти сепак си принцеза нели?„
и се насмевна марина креваајќи ја во рацете.
веднаш штом ја крена во рацете ане го здогледа стефан, кој зарака го држеше својот татко.се вкочи од бес,се намурти спуштајќи ги веѓите и извика:
-„тој е тука„.
нејзиниот глас трепереше како затегната жица на виолина,пискав и гласен,барајќи од марина да ја спушти на плочникот за да не ја забележи стефан,кој по погледот изгледа дека сепак ја забележа.
ане беше изненадена,стефан беше прерушен во принц,да,да во принц!
марина ја забележа загриженоста на лицето на ане,но кога го здогледа стефан со нејзиниот татко се и беше кристално јасно.
-„слатка моја мала принцезо.што мислиш,може*и тука некаде е некој принц,токму како оние од бајките?„
малата ане ништо не одговори продолжувајќи да ја јаде чоколадната бонбона што и ја подари приателката на марина.и нејзината ќерка е тука,тука на маскенбалот,но никако не и еконк*ренција во таа глупава кловновска наметка,и уште со тие големи кловновски чевли во кои се сопнува на секој нејзин чекор.
организаторот,поточно таткото на стефан го објави започнување на маскенбалот.
-„добредојдовте на прекрасниот маскенбал...забавата нека започне!
ја пресече црвената лента и едни по едни деца излегуваа.се појави и стефан кој доби најголемо ракоплескање,кое ракоплескање ја загрижи ане молејќи се и таа да добие ракоплескање,ете да им се допадне нејзината маска,да биде најубава принцеза од сите принцези на маскенбалот.
дојде и нејзиниот дел.конечно дојде и нејзиниот ред за да се представи
иако беше уплашена,ане одлучно зачекори нечувствувајќи ја болката во нејзините претесни чевли.
марина со љубов ја гледаше својата ќерка,праќајќи бакнежи на најубавата принцеза.
по ракоплескањето може да се забележи дека ане им се допадна,дека сепак е најубава принцеза на маскенбалот.
но,тесните чевли силно ја стегаа,знаеше дека мора да издржи до самиот крај.и останаа уште два чекора и готово е.но,тука,при самиот крај се сопна паѓајќи на на нежните колена од кои се гледаше гребнатини и малку крв.
настана молк.стивна се па и самото ракоплескање.се слушаше тивко шепотење,жалење дека се сопна паѓајќи на самиот крај.
марина молкум ја гледаше ане,на чие лице се гледаше тага и само што не заплаче.
-„се е готово„,си помисли ане,но не е така.
принцот,односно стефан притрча кон ане,клекна до неа поткренувајќи ја нејзината глева.од нејзините сини очи потекоа солзи,неможеше да ја прекрие тагата,болката
која ја чувствуваше во тој миг.
стефан и ги избриша солзите бакнувајќи ја во црвениот образ.и подаде рака и заедо се подкренаа од подот.така исправени пред толпата се поклониа под иницијатива на стефан кој наглас извикна:
-„сепак таа е принцеза,а јас нејзиниот принц„
на лицата на присатните се гледаше топлина во срцето,милина во очите.
еден по еден почнаа да ракоплескаат,се додека не се претвори во едено прекрасно громогласно ракоплескање.
-„браво за принцот и принцезата„извика некој од толпата.
марина се стрча накај ане која сеуште цврсто го држеше стефан за рака,ненамерувајќи да го пушти како и тој нејзе.длабоку се поклониа кон публиката праќеајќи им бакнежи.
маскенбалот заврши,а победниците се знаеа кои беа„принцот и принцезата„
одминаа многу години од тој настан,од тој маскенбал,поминаа дури цели десет години
а стефан и ане сеуште цврсто се држеа за рака,но сега пораснати.од тогаш па до сега никогаш непрестанаа да се држат за рака,беа среќни,пресреќни еден со друг.

даница петровска

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
ѕ в е з д а


зад блескавиот сјај од изгубените ѕвезди што тивко гаснеа во ноќта,згасна и една
осамена ѕвезда.згасна како сенка кога гасне пред пламениот сјај.
дали тоа е почеток или крај?
каде исчезна во ноќта кога срцето е тажно,а во душата болка со насолзени очи?
во ноќта кога посакав да сум во вечниот дом,небото стана црвено со безброј ѕвезди.
од небото се пролеа ѕвездена прав,ме обвитка,ме понесе кон ѕвездите.
небото беше кочија со безброј ѕвезди,а пред кочијата гордо стоеше бел коњ кој ме
повика во неговото ѕвездено царство.
неговите очи беа топли,галапот грациозен.
дали сето оваа е само сон?
може*и ме опи убавината со која блескаа ѕвездите или ѕвездите во неговите коси?
мојата рака го милуваше...зад сета таа убавина се криеше прекрасно момче.
но,кој си ти што во ноќта кога изгубив ѕвезда ми подари безброј ѕвезди?
те познавам?не!
се слушна тивок шепот.
дали знаеш каде се наоѓа твојата ѕвезда.
јас знам.таа се наоѓа во моето срце.
дали знаеш каде исчезна твојата љубов.
јас знам.таа се наоѓа во мојата душа.
ти си мојата осамена ѕвезда.заедно ќе патуваме низ ѕвездите,ќе те сокријам за се*е.

сега сум ѕвезда која припаѓа на милион ѕвезди.може*и уште некој ќе ја изгуби својата
ѕвезда,јас ѕвезда даница ќе заблескам со сиот мој сјај,ќе го осветлам патот за да
секој ја пронајде својата ѕвезда.

даница петровска “94„

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
измамени од ерос...се играа две сенки,полниот месец ги осветлуваше нивните голи испотени тела.со секоја нова капка пот блажена воздишка ,испреплетено со нежен крик,крик од длабочини на љубовен повик.сочни,слатки сокови,набрекнати
изгризани усни од немилосрдни бакнежи кои се топеа од врелина.
предигра...се играа две сенки,игра на љубовта.ѕвездите им намигнуваа,трепераа
со секој нивен трепер на телото,трепереа како бамбус на благ ветрец,нишајќи се
како да сака да го допре другиот бамбус.
магија,волшебство од љубов.самовили сокриени под расцутениот багрем скришум
им пее песна,го играа нивниот танц,попрскуваајќи ги им фрлиа клетва вечно да се љубат од љубов да не ***тулат.
сега ,проколнети неможат да се разделат,неможат да престанат да се љубат,љубовта е нивното име, врежано е во ѕвездите,во реката која желно ги
чека да се измијат од љубовен потт,земјата која тука плодна е.
оваа не секс,оваа е љубов...да сексот ги задоволува физичките тела,потреби...
оваа е нешто по возвишено од сексот,без љубовта се е некако празно,алка која недостасува.
токму љубота е тоа што е потребно...со љубов се раѓа нова љубов,семе на љубовта создава нов живот.

љ у б о в

даница петровска„08“

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
заслужувам да умрам

покрај сите обиди да побегнам од реалноста повторно се враќам на мислата заслужувам да умрам.
не,овој свет што ме опкружува премногу се со безброј лица.а,дали сум и јас една од тие!?несакам да сум како и сите , заслужувам да умрам,заслужувам да се жртвувам.сакам да го отфрлам крстот што со векови го носам на плеќите,премногу ме боли душата,болка која насекаде ме прати,сенка од која неможам да побегнам.ќе бидам жртвеник за сите вас,не,нечудете се заслужувам да умрам,заслужувам оти многу болка и јад се насобрало и во вашите души криеејќи се зад вашите безброј лица бараајќи тронка надеж дека еден ден ќе ја дознаете вистината на вашето постоење.
кога ќе бидам на крстот не сожалувајте се над моето испатено тело...јас на крстот ќе се искупам за моите гревови,тогаш ќе воскреснам во моето друго тело,ќе воскреснам во вашите мисли,во вашите души.
на моите усни ќе останат зборовите:заслужувам да умрам.

крст носам,тешка планина е
крст носам,душа распарува
крст носам,срце крвари
крст носам,тело закрепнува

од душа,срце крст мој
од болка венец плетам
од солзи река создавам
од тело соколи ранам

плач јас нема да слушнам
ниту солза од очи видам
само еден збор од мои усно
заслужувам да умрам.

даница петровска „08„

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
п о р т и

во мојата визија,во менталниот филм видов ходник.беше тесен,мал, но почувствував дека ходникот е долг.од левата страна на ходникот имаше две порти.едната порта обоена во сина боја,другата порта обоена розева боја.од десната страна на ходникот уште две порти.едната порта обоена во бела боја,другата порта обоена во црна боја.стоев сред ходникот гледајќи ги портите.
имав потреба да влезам во розевата порта,да видам што има кога ќе ја отворам.полека ја отворив розевата порта која ми отвори прекрасен видик.насекаде зеленило.во далечина го гледав возот кој поминува,а јас тажно го гледав.се прашував зошто сум тажна,зошто тагував додека гледав како заминува возот.излегов од розевата порта.повторно се најдов во ходникот кој беше бел,светол,многу појасно го видов во мојата визија.сакав да видам што има зад сината порта.кога ја отворив видов како небото и водата беа споени,прекрасна глетка,необјаснива за да се прераскаже.не се задржав долго пред сината порта и ја затворив.се свртев за да ја отворам белата порта.колку и да сакав да ја отворам некоја необјаснива сила не ми дозволи.од друга страна го ослушнував мојот внатрешен глас кој ми велеше дека не ми ед место,не ми е време да ја отворам белата порта.послушно се тргнав од белата порта,понесена од мојот внатрешен глас кој ме водеше кон црната порта.самата црна боја ми создаваше страв,боја која ме потсетува на нешто темно,црно,но сепак ја отворив.за мое големо изненадување пред мене безброј ѕвезди,мали,големи,трепере со сиот нивен сјај.се чувствував како предмене да е целиот космос.понесена од мојата визија слушнав неопределен глас кој ми велеше дека е време да завршам,повторно да сум во ходникот.зад затворените порти се слушаше тишина.гласот повторно го слушнав кој ме праша ако повторно би сакала да отворам било која од портите,која за последен пат би сакала да ја отворам,во која порта највеќе би сакала да останам?без големо размислување посакав да ја отворам розевата порта и во неа да останам.
зад розевата порта се наоѓало моето детсво.возот кој тажно сум го гледала додека заминувал всушност сум жалела за изминато безгрижно детство.
зад сината порта се наоѓал мојот дух,изгубен во бесконечното синило.мојот дух се наоѓа во бескрајното небо,слободен како птица.во длабочините на водата,скриен свет кој сеуште не е откриен, преполн со неоткриени нешта.
зад белата порта смрт.гласот кој ме водеше ми кажа дека не ми е место,дека не ми е време.најверојатно ќе поживеам долго.
зад црната порта мојата романтичност.ах,тие ѕвезди.ја открија мојата бескрајна романтичност,бескрај во бескрајот.
а,белиот ходник,што би било ако не мојата душа,светла,сјајна.
отворете ги портите во вашата душа,која желно ве исчекува да се отворите пред себе,да ѕирнете и во најсветлиот дел во ходникот.

даница петровска„09„

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
д о п и р

допир,ах тој допир. колку ли ќе останам зарбена во овој затворен круг на емоции, кои без чувствително ме приковаа за да ја почувствуваат мојата болка?
да,ја посакуваат мојата солена солза која веќе одамна е засушена,затаена во оваа грло,вресок од душа што и волците од најтемната шума би се уплашиле.
посакувам да го допрам недопирливото...твојот допир.
те допирам само во сон,јавето за мене не постои,како да живеам во туѓо тело непочувствувајќи го твојот допир кој некако е астрален,неможам да те допрам освен кога ги затворам очите...ти,дали постоиш?каде си ти?
ноќта се приближува,желно чекајќи го сонот да ми падне на очите.
ноќен јавачу на моите сништа доприме!допри го мојот сон за да живеам во твјот сон,недопирливото ќе биде допрено,невозможното ќе биде возможно.
само уште еден чекор до бесконечноста и тука си,тука сум со твојот допир.
пронајди ме,побарај ги трагите од мојата засушена солза,допри ја,ќе ја почувствуваш мојата тага,таа ќе те одведе до мојата душа,до темното небо без ѕвезди.но,само една ѕвезда сеуште сјае,трепери со сиот нејзин сјај,патоказ до ѕвездата даница...ти само допри ме,ќе ти го покажам патот до нејзиниот сјај,а тогаш сите ѕвезди ќе затреперат...прекрасен космос во моите очи.
допри го мојот сон...ти,само допри ме.

даница петровска „08„

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
о г л е д а л о

како сум по мистичните нешта, дојдов до сознание дека во огледало можеш да ги видиш своите претходни животи. без многу размислувања и предрасуди, со голема возбуда застанав пред моето големо и тркалезно огледало.
иако мојот тренер по јога ме предупреди гледање во огледало да не го правам во доцните часови јас сепак сакав баш тогаш.така ми беше по возбудливо,по мистично и неизвесно.но секако дека добив уште неколку предупредувања и тоа дека ќе забележам дека мојот лик во огледалото ќе избледе,а откако ќе избледе себе ќе се видам како костур,ќе го видам мојот череп, баш онакви какви што се во кабинетите по медицина.сета таа приказна ми изгледаше смешна,некако претерано застрашувачка и воопшто не ме обесхраби да го пробам тој експеримент.но, морам да признам дека ми делуваше и застрашувачки.но, како со обожавање сакам да гледам хорор филмови и тоа со доста застрашувачка содржина,филмови кои не се баш препорачливи за луѓе кои имаат слаби нерви, кои лесно би можеле да добијат срцев напад,за мене тоа беше како да гледам хорор,но во главната улога ќе бидам самата јас.ајде, лесно ќе ја одиграм својата улога во филмот,што е тоа за мене,јас која сакам возбудувања до таа граница што адреналинот ќе ја надмине нормалната граница,што значи дека во старт ја надминав кочницата за да се откажам од експериментот.но,следува уште нешто.
исто така бев предупредена дека во огледалото ќе видам како мојот лик ќе се преобрази и во други ликови.смешно,навистина смешно.како можам да видам и други ликови освен мојот лик,можеби малку со искривена слика,но сепак ќе сум јас таа што сум?што тоа значи,значи дека ниту оваа не ми претстави препрека за да се осмелам да застанам пред огледало и да почнам да истражувам,да се уверам дали тоа е лага или вистина.ништо друго не ми преостана освен да појдам по вистината и конечно застанав пред огледалото.
малку тешко ми одеше со концентрацијата додека се гледав во огледалото,но не поради самата концентрација туку поради тоа што очите ме печеа па морав да прекинам.откако се смири непријатната реакција на очите повторно застанав пред огледалото.моите очи трепереа што е и нормална појава.настојував во исто време да се гледам и во двете очи,но одеше тешко.се сетив на зборовите на мојот тренер по јога дека и во таква ситуација треба да продолжам да гледам,дека самите очи ќе се наместат.по некое време забележав дека успеав и бев многу среќна оти ќе можам да продолжам со експериментот.подоцна забележав дека моите очи како да станаа едно,всушност се споиа и во огледалото видов само едно око ,како окото на киклоп токму каде се наоѓа анја чакрата,тогаш го забележав онаа бледење на мојот лик,нешто како густа магла,но и по најмала попуштена концентрација и возбуда се тргаше.бев возбудена од самото сознание дека во експериментот имало вистина.мојата упорност одеше до таа граница каде успеав мојата глава да ја видам како костур,баш онаков страотен со оние црни дупки во пределот на очите,дури и јаболчниците ги видов,а усните беа само темна сенка.
по неколку минутно гледање во черепот почнаа да се формира лик.мојот лик се измени и тоа многу добро видов дека е машки лик,со густи црни веѓи,застрашувачо злокобни очи од кои зрачеше злоба.косата исто така беше црна и доста долга,а лицето прекриено со голема и долга брада.верувале или не,јас се уплашив од страотниот ликот што го видов во огледалото се прашував како е возможно мојот лик да го видам како возрасен маж кога јас сум жена?
од еден друг мој пријател,но за жал тој веќе е починат скоро шеста година дознав дека ликот кој го имам видено во огледалото е лик од мојот претходен живот,но тој лик не сум јас туку тој лик всушност е задржан во мојата потсвест,лик кој во некој мој претходен живот сум го сретнала.но се запрашав зошто беше току зол,дури во себе почувствував еден таков студ што мислев дека крвта лед ми се стори,но и за тоа добив некој колку толку приближен одговор.како мојот пријател...сепак има нешто штом го спомнувам,но кој да го разбере тој свет,но ете нека му е лесна земјата,тој на исправен,јас на лош пат.
значи како мојот покоен пријател се занимаваше со некои мистични работи ми објасни дека јас сум живеела некаде во франција и дека сум била слугинка во неговиот замок.во замокот имало многу деца,а јас многу сум ги сакала тие деца,сум ги чувала,но тој како бил многу злобен, зло намерен и сум имала многу страв од него.но за разлика од него,неговата сопруга ме штитела и со неа многу добро сум живеела.можеби оваа е и вистина,од каде да знам,но сепак визијата на мојот покоен пријател за човекот ми остави голема сугестија.ист тој лик,барем мислам дека е, по одамна го видов и во едно списание и дека бил некој кој живеел во франција,дури го имаше сликано до својот замок!?сепак се држам до тоа дека е коинциденција,или пак самата се убедувам дека е, колку да не збудалам.
гледав уште многу други ликови во огледалото,но се беа машки ликови,и се прашував зошто?и на тоа добив одговор од мојот покоен пријател.
-„можеби во твојот минат живот си била машко?„
како и да е, оваа гледање во огледало уште повеќе ме привлекуваше,ми беше искушение да продолжам,но веќе бев подготвена и недозволив да се заплашам ма што и да видам во него.но,овој пат беше комична слика.
во огледалото се видов како мајмун,типичен оругутан,ми одеше да праснам во смев,но гледав да се концентрирам на ликот.неверојатно,зарем во мојот претходен живот сум била мајмунка?верувајте,и сега кога оваа го пишувам ми доаѓа да се смеам.
последен лик што го видов во огледалото беше по питом лик,но сепак машки лик.
имаше чудно потшишана коса,каде шишките беа рамно пресечени,под права линија откривајќи му го неговото високо чело.косата како да беше многу мазна и права,ликот ми личеше како да е некој монах или така нешто.одговорот за овој лик не го добив од мојот приател,за жал тој веќе беше починат.
моето искуство со огледалото едвај чекав да му го пренесам на мојот тренер по јога,кој свати дека сум убедена и уверена во мистичните тајни на огледалото,па затоа ми предложи заедно да испробаме уште еден експеримент.само да знаете колку бев возбудена и едвај чекав да почнеме,да го видам следното изненадување.и двајцата застанавме пред големите огледала,всушност пред тие огледала ние трениравме јога.стоевме еден до друг и по негово барање требаше да се гледаме еден друг во очите,и со големо нетрпение го прифатив и тоа изненадување.по некое време успеав да ги видам неговите трансформации,некогаш по јасно,некогаш по магловито и не јасно.во еден даден момент во огледалото го видов дека е обезглавен,на неговите раменици ја немаше неговата глава.бев збунета,трепнав за да сликата исчезне и повторно продолжив.но,сликата беше иста,повторно беше обезглавен и ми личеше како во оној филм„обезглавениот јавач„по некое време,да кажеме по половина час прекинавме со гледање во огледалото и секако сакавме да слушнеме еден од друг како сме поминале.
јас онака збунето го прашав:
-„а зошто во огледалото не можам да ја видам твојата глава,како да е отсечена„?
тој се насмеа кажувајќи дека тоа и сакал да го постигне,всушност јас да го видам обезглавен давајќи ми сугестии додека ме гледал во очите и затоа јас сум го видела обезглаен.
си помислив колку е моќна сугестијата на човекот,а уште колку е помоќно самото огледало,навидум обично огледало,но всушност дали огледалото е само огледало или нешрто по моќно?
идеата за гледање во огледало прерасна во секојдневица дури и користев прилика да ги гледам и другите ученици по јога.како некои огледала беа на самиот плафон од просторијата каде трениравме јога,јас секој момент кога вежбите беа во лежечка положба ги гледав некои од членовите.нај чуден и нај голем впечаток ми остави една од членот која во огледало ја видов како вештерка од оние цртани филмови,иако истата беше многу убава девојка.
оваа искуство го соопштив на мојот тренер,кој истотака се обиде девојката да ја види во огледало.за мое и негово изненадување и двајцата видовме ист лик во девојката,лик на вештерка.направивме и една пародија за ликот на девојката дека можеби во минат живот и била некоја вештерка.се разбира за оваа тајна на огледалото знаеме само јас и мојот тренер,што би било кога останатите членови би дознале?таа наша тајна никогаш и не ја дознаа.


кога поминувате покрај вашето огледало запрашајте се дали ликот што го гледате во него всушност сте вие,или во тој лик има и многу други ликови.кој е храбар и упорен нека јастави на искушение својата судбина во судбинското огледало,можеби ќе ви открие и многу нешта.


даница петровска„09„

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
Д А Л И Б И...

Дали би...Дали би...
Да,да,сакам, сакам да бидам Буда,разбудена,будна,не сакам да живеам во овој длабок сон, кој долго го сонувам,мислам дека трае долго време.
Реинкарнација,мислам дека имам богата палета...кога веќе ќе се разбудам?
Јога,тренирам Hatha-Joga,го исполнува сето мое битие,ми го покажува патот на вистината...може*и тогаш ќе се разбудам?
Дали би...Дали би...
Да,да,сакам,сакам да имам бесконечна љубов,на секому да подарам дел од неа.
Но,јас не сум Буда,не сум разбудена.
А,кога ќе се разбудам,кога ќе се соеидинам со БЕСКОНЕЧНАТА ЉУБОВ,кога ќе ја досегнам АПСОЛУТНАТА ВИСТИНА,тогаш ќе ги РАЗБУДАМ СИТЕ,се живо и неживо ќе биде разбудено,ќе ги опсипам со бескарајна љубов.
Дали би...Дали би...
Да,да,сакам,јас сакам да бидам разбудена од овој матрикс.Сакам да го пронајдам патот,патот на не реалноста...да,токму тој пат,реалноста не гуши,ги гуши нашите вистински потре*и,потре*и да бидеме ослободени од прангите на реалноста која се*ично не чува за се*е плашеејќи се да не се разбудиме.
Кога за миг се разбудам,кога ја видам не реалноста сите на глас извикат:„Разбуди се!Не сонувај!„
Кутрите,зарем не се свесни дека сеуште сонуват и не се разбудени?
Кутрите,зарем не се свесни дека сеуште сонуваат и од сон неможат да се разбудат?
Вечно ќе сонуваат,и од сон не ќе се разбудат,вечно ќе умираат и раѓаат.
Вечно ќе живеат во оваа бедна луспа и како змии ќе се пресвлекуваат отфрлаајќи ја старата облекувајќи ја новата луспа.
Вечно ќе живеат во својата беда на незнаење,бедни во своите сонови за реалноста која ги прегрнува во своите рапави раце нанесувајќи им болка.

Дали би...Дали би...

Би била смрт
повторно да оживеам
од пепел феникс птица
повторно ќе се родам.

Да,јас би била,да, јас сакам,ама неможам,јас не сум Буда,јас не сум разбудена.


Даница Петровска„09„

Универзумот е дел од нас...НИЕ СМЕ УНИВЕРЗУМОТ

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
Оваа е дело на поранешен член на форумот cernodrimski,инаку мој драг соговорник:)
Ќе морам да го направам во делови,инаку неможе целосно да го поставам,се надевам ќе имам разбирање.

Првиот Јавач на Апокалипсата

Продорниот глас на будилникот и ова утро го прекина сонот на Владо,ги отвори ширум очите но и ова утро ги гледаше познатите работи во собата,но некако утрово додека ги гледаше работите како да му беа подрагоцени помили,неможеше да си го објасни од каде му доаѓаше тоа чуство или зошто па затоа и не обрна големо внимание,стана и погледна низ прозорецот,светлината беше попречена од густата магла која се беше налепила и на стаклото па едноставно светлината не можеше да се пробие,ја гледше маглата извесно време но некако ова утро маглата имаше нешто неприродно во се*е,нешто несекојдневно,некои зло носеше оваа магла,му заигра десното око,му заигра со неколку трепери.
-Господе нека е на арно-тивко прошепоти,со секојдневна рутина се облече и кафето веќе го чекаше на масата,Марија сопругата на Владо утрово стана со него не затоа што незе и беше обичај да го испрати сопругот на работа,туку и нејзе сонот и избега.
-Што си станала толку рано Маро.-ја праша.
-Незнам Владо,но нешто цела ноќ не ми даваше да спијам,ете ќе ги затворев очите и се некои врисоци слушам,дури некои од што беа толку јаки помислив дека се тука во близина на нашата куќа,верувај неверувај,ама јас на двапати ноќеска излегував во дворот и наслушнував,уф натемаго цела ноќ ме лажеше,и немав сон,ете затоа сум станал,еве доприме и ќе видиш како целата се уште треперам,неможам да се смирам.-Владо ја прегрна својата сопруга и навистина целата треперееше од страв,ја смири во својата прегратка.
-Ајде кога веќе си го сварила кафето да се напиеме.-покрај кафето Владо си тури една чашка ракија која ја испи после кафето.додека Владо го пиеше кафето,Марија отиде до домашниот иконостас ,не*еше денес некој празник,но сепак за да си ја смири душата го запали кандилото пред куќниот заштитник СВ :Атанас се прекрсти и ја кажа молитвата за заштита на домот.
Откако го заврши тој утрински ритуал,седнаа двајцата на масата за да го испијат кафето,Владо голтка по голтка веќе пиеше од топлата напивка и со секоја голтка вовлекуваше од цигарата,кога ќе го вратеше повратниот облак во собата се правеа мали облачиња од цигарата,молче и обајцата,молчењето го прекина Арон големиот шарпланинец кој беше пиштен во дворот,започна Арон да вие,виеше и со виежот некои ладни морници им поминаа по телото на Владо и Мара.
-Кобник,да би пукнал,да би треснал,кобник еден-стана Мара од столчето со намера од прозорецот да му викне на Арон да прекине со виежот но Владо ја попречи.
-Оставиго маро оставиго,нека го изваде и тој стравот од се*е,виењето е неговиот начин на комуникација со злото,го брка од нашиот двор и му кажува дека тука не му е местото.
-Па ти бре Владо како да разбираш што зборува Арон.
-Знам знам многу добро,затоа оставиго нека вие,знам дека вие на мртво,и мене не ми епријатно кога го слушам,и знам дека некои сло се доближува,но сепак нема да е во нашата куќа.
Го допи кафето Владо и излезе од дома со брзи чекори,се упати кон селската автобуска постојка каде веќе беа собрани повеќето негови соселани,сите го чекаа автобусот и не сакаа да го испуштат,зошто ќе мораа да чекаат потоа 30 минути,а во оваа магла и не беше така пријатно чекањето,уште кога дојде владо на постојката по изразот на лицата знаеше дека и другите го почуствувале неприродноста што се вовлекуваше насекаде нис селото,само климна со главата во знак на поздрав,неколкумина му отпоздравија и секој со своите мисли патуваше некаде,сакаќи така што побргу да заминат од овој простор,пристигна автобусот и сите се качија молчешкум.
Денот одминуваше со своето вообичаено темпо,жагорот во градските улици се зголемуваше и намалуваше во зависност од времето,сообраќајниот хаос околу 10 часот се намали но околу 14.30 како повторно да се врати некое привремено лудило кое ги обземаше луѓето,нервозата ,караниците и пцовките беа веќе одомаќени скоро кај сите,не требаше некој посе*ен повод да се започне караница,но се се завршуваше на тоа,бучните улици со секој миг беа парани од сирените на нервозните возачи,од шкрипењето на кочниците,но тоа беше само еден обичен обичен градски ден.
Во домот на Виктор,млад полицаец кој и покрај својата младост и краткотрајност во својата служба влезе со преголем жар и љубов кон правдата,отсекогаш Виктор сакаше да им помага на послабите,да ги заштитува и да ги одбрани обесправените,па затоа ни миг не размислуваше кога се пријави за оваа служаб,не се поколеба ни кога неговите блиски го разуверуваа дека сепак го чекаат преголеми искушенија и опасности,ни еден нивни збор не беше доволно убедлив кој ќе го поколеба,затоа кога првпат ја облече униформата,немаше посреќен човек од него на светот,со особена гордост се прошета по улицата,а потоа кога го пречекори прагот на својот дом,мислеше тогаш дека на неговите домашни им го донел најголемотоп богатство,радоста бликаше од неговот лице,и затоа веќе домашните прекинаа со приговорите и сега едноставно му ја даваа подршката,но потајни треперееја кога ќе излезеше од домот и кога одеше да се соочи со опсноста.

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
седеше на каучот и ги гледаше вестите,сеуште топ тема беше пронаоѓањето на бункерот со оружје во падините на скопска црна гора,ова беше веќе седми ден како се коментираше,се даваа разноразни теории за што би можело да служи толку големо количество на оружје,оние кои знаеа за што е ова оружје упорно преку медиумите праќаа наивни пораки дела нема никаква опасност по мирот кој е воспоставен и дека радикализмот е само една обична измислица на оние кои сакаат да владеат со страв,ги гледаше вестите виктор и не можеше да се изначуди на сите будалаштини што ги слушаше,посебно оние кои се нарекуваа пацифисти,очигледно беше дека тие луѓе го промаршиле векот на живеење и со своите убедувања беа некаде во 23 век,и виктор во изминативе 60 дена заедно со своите колеги доставуваше имформации до сите релевантни служби дека на теренот каде што ја извршуваат службата се носи и се складира големи количини на оружје,медицински матријали,ги посочуваа лицата и објектите,но од сето тоа како да немаше никаков ефект,или не ги сваќаа сериозни овие имформации или тие не одеа на вистинското место,т.с некој намерно ги затураше некаде каде никогаш повеќе нема да се видат од око човечко,или пак на некого му одеше во прилог оваа трговија,се секаваше виктор кога еден постар колега кој работел на тој терен и добро ги познаваше приликите,му сугерираше својата бунтовност и ревност малку да ја смири му рече-викторе млад си и твојата енергија употре*ија таму каде што треба,во девојките искористија младоста за живот,оставиги тие големи игри не се за ситни риби како што сме ние,оставиги и гледај да проживееш,еве сум слушнал дека неколку девојчиња од теренот како што си ти едноставно те посакуваат,само ти изгледа си заслепен од успехот кој го постигнуваш на терен,па овие работи не можеш да ги видиш,оставиги има време за кариера,па на крај краеви ти си на самиот почеток од таа кариера,ова ти го кажувам како родител и како колега несакам да ме разбереш дека имам некои скриени намери,туку добронамерно.-но и колку да сакаше виктор и неговите колеги да ги затвораат очите едноставно не може настаните се одвиваа пред нивните очи,посебно беше интересно што последните деетина дена во селото забележаа присуство на странци ќе се задржеа 2-3 дена и ќе ги снемаше,дури во вечерните часови беа забележани и возила со дипломатски таблички,.сето ова го гледаа и го ставаа на хартија но по се изгледа беше се залудно.
додека ги гледаше вестите неговата мајка илина ја пеглаше кошулата,сакаше нејзиниот син да блеска кога ќе ја облече униформата,беше навистина горда кога го гледаше чист испеглан избричен,вистински маж,ќе застанеше рамо до рамо со нејзиниот брат,ги гледаше и незнаеше кој е кој поубав и построен,и двајцата ја носеа истата униформа,ја пеглаше кошулата и со мислите некаде отие,првиот пат кога и падна пеглата не обрна внимание,но кога вториот пат падна а ја намести убаво,како некој да ја турна од штицата за пеглање,малку се подисплаши,ја крена брзо од тепихот ја намести и во се*е си помисли-нека е на арно ова-ја испегла кошулата ја обеси на столот и отиде во ходникот да ги исчетка панталоните и даа ги премачка кондурите,ги закачи панталоните на закачалка и ја бараше бојата за кондури но никако не можеше да ја најде,како во земја да пропадна,а секогаш стоеше на своето мето,ја бараше во ходникот но безуспешно,кога не успеа,ги зачетка така кондурите и беа чисти,и ги остави на местото каде стое постојано.ги заврши овие работи и се врати во собата седна на фотељата и погледна во часовникот,покажуваше 18 часот,одеднаш снема струја,но снема само кај нив,отспротива кај соседите имаше,другпат кога ќе снемаше струја немаше никаде,виктор сакаше да стане и да види каде е проблемот,кога низ собата дувна некој ладен ветар,чудно беше што прозорите беа затворени,но студенило помина низ собата,кога дојде струјата виктор седеше на каучот целиот блед,кога го виде мајкаму навистина се исплаши.
-викторе,викторе добар ли си.
-добар сум мајко добар сум,само нешто ладно како да ми помина околу срцево,некое студенило како да го преплави целото мое тело,но сега сум добар.-се насме и продолжи да гледа,но погледот што го улови неговата малка малку и ја вознемири,забележа некој страв,страв кај виктора забележа,тој кој незнаеше за зборот страв и кој навистина го презираше,сега мајкаму го забелеша тоа во неговите очи,и колку вешто да го криеше и да го покриваше,сепак го виде на момент но тоа и беше доволно за немирот.
-виктор мајка ако не се чуствуваш добро,да се јавам кај те*е на работа и да им кажам дека нема да одиш вечерва на работа.
-неееее-викна виктор-како ќе се јавиш,па нели гледаш дека сум добар,и плус тоа вечерва морам да одам,го зборуваше ова и руменилото на лицето започна да му се враќа,
времето изминуваше споро и за виктор и за мајкаму,кога веќе наближа 21 часот се облече рутински,застана во ходникот и ја чекаше мајкаси,тоа беше мал домашен ритуал,пред да излези и тој и сестраму мајкаму мораше да ги прегрни и да ги испрати на прагот,затоа и сега ја чекаше стрпливо,но еден мал бран на нервоза му дојде зошто мајкаму знаеше дека е на работа но ја немаше затоа подвикна.

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
-мајко јас отидов на работа.-на ова за миг се створи илина во ходникот,го прегна толку силно виктор што мораше благо да ја отурни од се*е.
-ама што ти е те*е,ме прегнуваш и стискаш како никогаш повеќе не ќе ме видиш-на овие зборови илин навистина се вознемири
-викторе тоа со го рекол сега и никогаш повеќе-го рече ова луто и започна да го гали по лицето така нежно што виктор и колку да го сакаше мајкините нежности времето не му даваше сега да и дозволи да продолжи.
-добро де не се лути ти веднаш јас само така се насмеав.
-не се тоа работи со кој треба за се шегуваме.
-добро добро еве извини-сега тој ја прегрна и ја отвори вратата заминуваќи на работа,стоеше улина на прагот и се додека нејзините очи го гледаа синот не се помрдна ,кога сакаше да се врати во собата некоја силна болка ја стегна околу срцето,почуствува како еден дел од тоа срце да се откина,како да се откина големо парче,се фаѕи за градите и со тешка мака стигна до каучот.седна но немирот кој со секој миг беше се поголем и поголем не и даваше да седи,стана и започна да шета нервозно низ собата,тогаш отиде до куќниот иконостас,и покрај тоа што не*еше време за палење на кандило сепак илина ги занемари сите постоечки правила,зошто знаеше дека тие правила ги измислиле луѓе,никаде илина не прочита дека кандило не се пали навечер,го запали и ги вкрсти рацете една преку друга,застана пред иконата на богородица и гледаќија право во очи започна да се моли на глас.
-мајко богородице,те молам како мајка бидеќи и ти си мајка,те молам чувајго моето чедо,чувајго и пазиго исто како што ти го чуваш твоето,виктор е мое чедо но сега е во твоите раце,пратиму ангел чувар нека го чува на патот каде што,чувајго.-се прекрсти трипати и папсана од уморот кој ја обзема седна,часовникот покажуваше 23 часот.ја навали главата на перницата и веќе заплови во светот на сништата.
виктор ,младен,максут и илија ги зедоа сите потребни работи од станицата,ги ставија во возилот и беше време да тргнат на извршување на вечерашнава дадена задача,виктор седеше напред младен беше возачот,додека илија и максут беа позади.го стави младен клучот во бравата на возилот и започна да го стартува,возилот беше релативно нови,но сега ете и после неколку стартување не сакаше да запали.
-еј да ти се плукнам во возило,да ти се плукнам,сега ли мораше да не зезне,ееее кој ќе ја вади сега сета опрема и ќе ја преместува во друго возило.излегоа сите од возилот и додека младен отиде да ги земе клучевите од голфот останатите тројца ги префрлија сите работи таму,се врати седна и ова возило запали од прва
-абре голфче си е голфче,вие зборете што сакате за другите,ама швабо кога ќе направи направено така да знаете.-тргнаа,тргнаа во една неповратна патека,тргнаа а и самите не знаеја дека вечерва ќе го видат злото со неговото вистинско лице,но тие и не размислуваа така за да се поколебат кога одат,вообичаените секојдневни досетки и шеги беа нешто придружно кое беше присутно секогаш кога идеа на задачи,се шегуваа на своја сметка,на сметка на колегите,но секогаш внимаваа да не ја поминат границата на пристојност,си ги кажуваа киксовите и грешките и така барем на миг забораваа на опасностите кои ги демнеа секојдневно,се шегуваа и со секој поминат метар на асфалтот атмосверата беше се порелаксирачка,само илија молчеше и нервозно вовлекуваше цели облаци на чад во се*е.
-аман бре илија-му подвикна младен-аман бре со тие твои цигари ме угушу мајкаму стара,малку е маглава надвор па сега морам и маглата твоја да ја трпам,па нели гледаш дека ништо не гледам,-и со рацете го бришеше стаклото пред се*е,виктор му дофрли на илија.
-е илија знаеш ли што мислам,кога одима вака заедно зошто бре не земеш ти да пушиш марихуана така барем сите ќе си бидеме хај а младен нема да ти вика туку ќе те тера да ги швајцуваш цигарите-се насмеаа сите слатко само илија не прокоментира туку ошто го погледна виктор и ја заврти главата некаде надвор,со погледот му кажа-не ми е до вашите шеги вечерва.
стигнаа на местото кое им беше назначено за вечерашново извршување на задачите,го паркираа голфот на самиот раб на патот и започнаа со рутинско прегледи на возилата кои во тоа време се движеа по патот,површно гледаа во возилата и багашниците и по кратко задржување им дозволуваа на возачите да продолжат со своето патување,тројката работеше синхронизирано,само илија беше доста нервозен,постојано одеше лево десно при тоа не вадеќија цигарата од уста,видно беше растревожен,и со своето однесување не покажуваше знаци дека има намера да им се придружи во извршувањето на задачите,но на тоа не обрнаа внимание тројцата,постоеше некоја солидарност помеѓу полицајците кога некој има проблем од било каков карактер,едноствано неговите задачи ги преземаа колегите,не инсистираа кој е тој проблем,но сепак младен кој секогаш со својата ведрина ги расположуваше колегите проба и сега на момент да го одврати од сопствените проблеми илија .
-ајде бре илчо,доста се секираш и лигавиш за една швалерка,ппа да беше некоја ајде де,абре човече швалерка како швалерка,ајде дојди и не се секирај.
на оваа шега виктор и максут слатко се насмеаа а илија и него оштро го погледна но ништо не прокоментира,младен помисли дека сепак тука е негде па продолжи со шегите
-еве ние тројцава не би биле твои колеги ако секој не ти најди по една швалерка ,ама швалерка десет пати подобра од таа што ја имаше-виктор и максут сериозно климнаа со главите и го потврдија предлогот на младен,но ова како да ја прели чашата кај илија брзо се доближи до младен и му се вдаде влице.
-младене преку глава миме од твоите глупави шеги,ќе биде подобро да не дробиш многу и да си ја гледаш работата,мене вчерва изоставиме од тие твои шеги,разбра-целиот поцрвенет од лутина се заврти и повторно се одалечи од групата.
по се изгледа дека ѓаволот ја однел шегата овде па ова младен виктор и максут го сватија многу сериозно и во понатамошното работење не му придаваа никакво значење на илија,дури и не го регистрираа за присутен.
меѓувремено виктор застана возило со негов познаник,кратко разговараа но пријателот едноставно како да сакаше што побргу да го напушти ова место,нервозата и стравот заедно се читаа од неговот лице,додека излегуваше од возило нешто тивко му прошепоти на виктор му ги зеде документите од рака и замина,но оваа ситуација ја регистрира оштрото око на илија,и покрај нервозата сепак се доближи до групата.виктор дојде до младен и максут и бидеќи немаше што да крие ова го кажа гласно за да слушнат сите.
-неможам да го разберам однесувањето на овој мој пријател,вечерва како да беше исплашен што не виде нас,самократко прокометира,отворетесиги очите вечерва,го виде макдут и ти го знаеш,ги виде ли како брзо влезе во колата,како да бегаше од нас,многу е чуден,-не би бил младен ако и во сета сериозност не внеси доза на хумот.
-чуден бре бре голема работа,па нели гледаш викторе вечерва и некој други се чудни па никому ништо.-но овие зборови на младен не го вознемирија илија туку зборовите на виктор.сега повторно се одалечи и сега некако започна внимателно да гледа лево десно,како да очекуваше или исчекуваше нешто.
виктор и максут се потрепа на возилото и започнаа со вообичаени приватни разговори,младен влезе во возилот го запали светлот и зеде да чита весник бидеќи светлоста беше слаба,мораше весникот да го превиткува неколку пати за да можи написот да го прочита,разговорот меѓу двајцата беше во целосен занес бидеќи добра препирка започнаа кој тим е подобар дали барселона или челзи,кога во еден миг максут ја испушти цигарата од устата,со едната рака се потпре на хаубата и како некоја грозница започна да се треси,виктор кога го виде малку и се исплаши,бидеќи ова беше ненадејно.

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
-максуте,максите што ти се случи.
и самиот максут беше изненаден од ситуацијава,прво некако бледо ги гледаше,но за кратко се поврати,но бледилот споро заминуваше од неговото лице.кога се прибра се исправи земаќи голема количина на свеж воздух.
-незнам навистина незнам,одеднадеш како некоје студенило да ми помина низ целото тело,осетив како некоја ладна рака ме стега на срцето,незнам навистина незнам,ова не ми случило досега.-го гледаше виктор и тој го потврди истото
-интерсено нешто слично и мене ми се случи вечерва дома,и тоа баш пред да идам на работа,мајками од памет се извади.
ги гледаше двајцата младени незнаеше дали да и м верува или и тој да и кажи за своето доживување.
-а да знаете па мене што ми се случи-виктор и максут се завртија сега према младен чекајќи да и каже.
-младене кажи ама немој да го филмуваш како што си знаеш ти,-кратко јасно и концизно.
-денеска на пладен,знам ама добро знам дека не спиев,во тоа можам да бидам сигурен,седев на фотељата дома,сам ,се згледав во една точка на таванот и се потрудив барем за еден миг да не мислам на ништо,и знаете што-со погледите двајцата му порачаа ајде не почнувај со филмот-пред мене се појаву една убава и прекрасна девојка,но оваа немаше земска убавина,имаше некоја –со рацете покажа некој гест-некоја убавина која неможи со зборови да се опише,нејзината убавина смирувачки ефект имаше,се појави одеднадеш пред мене,кога ја видов,од тоа што се извадов од памет неможев ни а да кажам,го виде стравот кај мене девојката,и само мирно ја стави нејзината десна рака на моето чело,тогаш зпочна мојот сон или јаве,ме понесе надвор од моето тело,кога бевме во собата можев да си го видам телото како седи на фотељата,но интересно тогаш не почуствував страв,туку некое пријатно очеснување,ме држеше за рака и започнавме да летаме прво над скопје,потоа се повисоко и повисоко,незнам колку време сме летале и со која брзина,но одеднадеш се најдовме во еден простор каде владееше една тишина,но тишина која е пријатна,тишина која смируваше,кога се загледав добро во таа тишина,или поточно во тој простор не беше темнина,туку имаше светлост нешто како самрак,имаше уште многу други луѓе,сите одеа и разговараа меѓусебно,кога погледнав во една лучност која мислам дека ја познавав,уста не отвори но сепак ја разбрав што ми кажа-среќни сме што ни се придружи-зачудено ја ппогледнав бидеќи и не знаев каде сум, кога се загледав напред пред мене во просторот видов еден град но град блескав блескаше градот со некоја златна светлос потоа со некоја млечно бела светлос потоа со блескаво бела светлост,незнам незнам како град беше,тогаш како тишината да ја исполнија песни или беше песна но пеена од некој невидлив хор ја пееја на некој за мене неразбирлив јазик но самата песна беше толку убава и смирувачка што веќе ти е сеедно каде си,времето тука како да не постоеше,и како никој да не*еше загрижен дали и воопшто постои,и тогаш го доживеав најголемот изненадување,таму во тој простор ве видов и вас двајцата,кога ме видовте се упативте кон мене со раширени и раце и насмеани лица,а максити ти весело викаше-не можрш без нас ти младен не можеш-се исплашив и се разбудив.или се освестив незнам незнам што ќе значи тоа.
виктор и максут го гледаа,и прво незнаеа дали да му веруваат или да се изнасмеат.виктор сега ова го сврти на шега.
-максуте дали ја запамети приказнава,сега земи пенкало и хартија запишија и ќе ја продадеме на некое филмско студио за добро сценарио,абре пари ќе згрниме максуте еј.прво слатко се насмеаа сите тројца,но на младен му дојде малку криво што не му поверуваа
-па и незнам што ви кажав,требаше да знам дека нема да ми верувате.
-добро бре младене ти веруваме,ама баш се не ти веруваме,ти веруваме дека си сонувал,но дека си бил буден некако и направи гримаса виктор со која кажа е како да не не спиел.
полноќта полека иминуваше,маглата како некоја рака невидлива да ја крена и месечината блесна на сводот со својата убавинасега прегледноста беше добра ,се појавија нивите и селото во близина,маглата како да ги држеше кучињата да молчат,само шро се разведри повторно започна нивниот лавеш,но сега не беше оној секојдневниот повторно виеш,и тоа злокобен,виеја кучињата од селото во хор,кога подобро ќе ги заслушнеше човек веднаш бранови на морници му потекуваа по телото од тој слокобен звук на нивниот глас,освен виежот понекоја залутана птица ќе пролеташе но брзи,со брзањето сакаше и таа што побргу да го напушти овој простор

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
кошмар лош или стварен глас беше тоа што и прошепоти покрај увото на илина,но беше доволно да ја разбуди и да ја натера да стане и седна на каучот.не го запали светлото будеќи уличната сијалица беше доволно моќна да ја осветли собата,седеше така илина сама во собата и не можеше да си го разјасни немирот кој повторно и се врати но сега некако поголем и пострашен,стана од каучот и отиде во спалната ,сакаше да го разбуди сопругот,но кога го виде како спие и собира сила после напорниот ден се премисли во последен миг,отиде до врата на собата на ќерката ја виде како милно спие со погледот ја помилува,а тој поглед како да беше моќен,бидеќи ќерката се заврти го опушти телото во креветот,тоа и беше доболно на илина,но кога го погледна креветот на виктор празен,повторно онаа болка на кинење на парче од срцето и се врати,со брзи чекори се врати во дневната соба и повторно отиде кај инокостасот и во 1 по полноќ го запали кандилото пред иконата на богородица и започна повторно да се моли,откако заврши со молитвата,бидеќи не можеше да спие стави кафе да си свари,го стави филџанот со врелото кафе на масата да се олади седеше така извесно време,кога ја пружи раката да го земи кафето почуствува нечија присутност на човек во собата,не можеше да одреди во првиот момент,започна добро да гледа погледна кон вратата но таму немаше никој,во полумракот започна да ги напрега очите да го види присутниот,гледаше но безуспешно,присутноста на човек беше се поочигледна и поочигледна,кога подобро се загледа во аголот на собата каде што завршуваше завесата,виде дека започна да се мрда,прозорецот беше затворен,и навистина не и беше јасно што е тоа што ја движи завесата,не*еше илина од тие жени кој за се и сешто паничат или се плашат,кога подобро го напрегна погледот во тој правец забележа нечија силуета,прво беше само бледа сенка но колку повеќе гледаше илина во сенката толку побргу се формираше и добиваше човечки лик,од ликот што го препозна илина сега навистина се исплаши,вилиците започнаа да и тропаат небаре надвор беше и имаше 30 степени под нулата,сакаше нешто да викне во тој момент,но не можеше,од шокот гласот и се одзеде,ја виде својата покојна братучетка,која кога беше жива беа многу блиски,стоеше евдокија така се викаше братучеткаи и во своите прегратки го држеше виктор,нејзиниот виктор,цврсто го држеше а ликот и беше целосно озарен од радост,по прегратката се гледаше дека нема намера да го пушти,а навистина додека беше жива евдокоја,бидеќи беше стара мома што се вели и немаше свој пород целата своја љубов што ја чиствуваше кон децата му ја подаруваше на виктор,понекогаш сетраму на виктор беше навистина љубоморна и негодуваше но тоа воопшто ништо не и значеше на евдокоја,го сакаше виктор повеќе од се,па така кога почина евдокија едното око не може никако да и го затворат,кога виктор влезе во просторијата да се прости од својата тетка окото веднаш се затвори самото,па затоа знаеќи го сето ова илина од шокот само ја гледаше сцената и којзнае колку време не изусти ,но тоа беше миг,но за илина беше вечност,бранови на топло па ладно го преплавуваа телото на илина,и кога собра сила изусти тивко.
-немој,немој евдокијо сестро,немој да ми го земаш виктор,немој премногу е млад,се уште животот не го искусил,немој како гопсод те молам.
евдокија како да ја разбираше молбата на илина и на секој изустен збор лицето и добиваше се позадоволен и позадоволен израз,а прегратката со која го држеше виктор како да и беше поцврста.
-немој евдокијо ,знаеш,знаеш и ти самата колку те сакаше виктор,те сакаше некогаш и повеќе од мене,а знаеш и ти самата што ти вети виктор,дека својата ќерка ќе ја крсти по те*е ќе и го даде името евдокија.
на ова низ собата се раслеа една громогласна смеа која и ги параше ушите на илина,со смеата евдокија како да и кажуваше-сега е мој сега е мој виктор и не ти го враќам.
некоја необјаснета сила и дојде на илина,стана и се упати кон аголот каде што стоеше евдокија.
-не ти го давам виктор,проклетнице,не ти го давам,тој е мој и секогаш бил мој,зарем тоа не го разбра уште додека беше жива-се доближи и кога сакаше да ја зграпчи ецдокија сенката исчезна,низ собата остана само одвратниот глас на смеата на евдокија,исчезна исто као о што се појави,клекна во оаголот илина и не се трудеше во тој момент да ги запре солзите,гласно липаше и со липањето ги испишташе гласовите кои беа само болни крикови,од силината на криковите се разбудија и ѓорѓија нејзиниот сопруг и ќерката,кој уште во бунило дотрчаа во дневната соба гледаќија илина како клечи во аголот и плачи.
-не не не не ти го давам евдокијо не ти го давам,ја држеше цврсто завеста и од силината со која ја тегнеше постоеше опаност и да ја откорни од зидот сосе држачите.
-илино илино што е што ти се случило-ја фаѕи за рамења нејзиниот сопруг и силно ја протресе,тоа како да ја врати во стварноста,го погледна добро сега на светлоста,и бидеќи го виде стравот,силно и прегрна и обајцата и само тивко прошепоти но доволно да ја слушнат.
-сон сон беше тоа ѓорѓија,и би скала да е само сон на кој утре нема да се сеќавам,сон сон беше-и самата се убедуваше дека е така.
ноќта веќе се прекрши на пола,изминуваа миговоте,младен виктор,и максут веќе беа внесени во работата,а беа внесени зошто сите тројца имаа планови и тоа големи,сакаа нивните успеси да бидат тие кој ќе ги носат на подобри работни места,несакаа да се китат со туѓи успеси,сакаа делата што тие ќе ги создадат да се гордеат не само самите,туку и нивните колеги,едноставно ги презираа оние колеги кој со подметнување и нечесни работи стигнуваа до поголеми позиции,не можеа едноставно да замислат како можат постојано да прават сплетки и интриги и токму со тие сплетки и интриги како награда им даваа позиции,честопати се сеќава виктор на зборовите од неговиот татко кој го учеше на чесност и трудељубивост,знаеше да му каже некоја народна мудрост која носеше многу повеќе од самите зборови,“не ја гради сопствената среќа со тоа што ќе предизвикаш туѓи несреќи“ честопати му ги кажуваше овие зборови,така и вечерва сериозноста на задачата сепак беше доверена на сериозни луѓе кој знаат да ја извршат таа задача професионално,не се жалеа и не приговараа никогаш кога ги добиваа задачите,напротив колку беше поголем ризикот толку кај нив се будеше гордоста што ете тие а не другите ја извршиле таа и таа задача.резултатите од извршените задачи кога ќе се врате беа потврда дека уште еднаш го оправдале даденото поверение што им било дадено.минуваше времето ,но за илија како да застана,веќе една кутија исфрли во меѓата,ја отвори втората,и и понатаму шеташе нервозно,гледаше на часовникот и нешто неразбирливо мрмореше,повеќе за се*е,ќе завршеше некоја работа површно и тоа беше се,но секогаш беше понастрана од другите,товарот што го носеше на сопствените плеќи беше претежок и за него,но и самиот не беше свесен по која патека залутал,не беше свесен во кој понор оди.месечината блесна со својот полн сјај,со ни еден тројцата не можеа да го предосетат злото које веќе започна да им се доближува,не обрнаа никакво внимание на кучекиот виеш,не обрнаа внимание ни кога одеднадеш тој виеш замре,како некоја невидлива рака да ги натера кучињата да влезат во своите дувла и да молчат,злото сега кога ги смири кучињата започна со секој нареден миг да го стега обрачот околу жртвите,чекот по чекор силуетите кој се претопуваа во мракот полека ги запоседнаа своите позиции кои претходно ги договараа,ги наместија своите смртоносни пенкала и решија вечерва да ја напишат најкрвавата приказна што може да ја измисли најизопачениот ммозок на еден човек,или подобро на некој кој се нарекуваше човек,во просторот запоседнаа илјадници демони кои со своето присуство на силуетите им ја даваа сета потребна моќ но и заштита,неколку ангели кои постојано пробуваа да пријдат до своите штитеници беа постојано бркани и оневозможувани од ордата на демони,не можеа на никој начин да им дадат било каков знак со кој би ја увиделе опасноста која им се доближуваше,во сета таа збрка,само еден ангел кој имаше доволно моќ и сила да се избори со неколку демони одеднадеш само за миг се проби во тој простор и се појави пред тројцата кои го видоа многу јасно,но не успеа да им ја пренесе пораката,сега демоните брзо се организираа и започнаа да го гонат,мораше и тој да го напушти тој простор,кога го здогледаа ангелот младен и виктор и максут се погледнаа во се*е и не можеа да ја објаснат оваа појава,некако брзо беше појавувањето и исчезнувањето така да на крај заклучиа дека ова беше некое заостанато облаче кое ја носеше маглата,вителот кој се отвори во просторот а водеше дирекно од адот подземен,во последен момент има кажа на нгелите дека е време да одат и да бараат помош ако можи да се
речи за некаква помош,но од развојот на сите настани изгледа дека овие ангели не успеаа во својата мисија,ги оставија своите штитеници сега тука во рацете на демоните беспомошни,знаеа ангелите за ова и кога се одалечија на пристојна далечина,започна да плачат за грешката што ја направија,сега знаеја дека и колку голема верба да имаат нивните штитеници во бога нема да им вреди бидеќи најмоќното зло се појави,а од него нема одбрана единствен епилог е пораз,во далечината ангелите ги слушаа славеничките урлици и поклици на демоните кои славеа уште една победа над ангелите,славеа и за да не ја видат погибијата на своите заштитници,демоните околу просторот створија темна завеса,која не можеше ни најоштриот вид да ја пробија,сега кога победата беше на самиот дохват на рацете демоните станаа нестрпливи,и веќе нервозта започна да сејавува кај нив што се уште не беше започнал крвавиот пир со кој ќе се сладат подолго време,знаеја демоните дека ова е самио првиот од многуте што доаѓаа пирови,сласта вреше во нивните тела и лигите може да се видат како капат по земјата,го пронајдоа предводникот и со урлик му кажаа дека е време да започната зошто ако се продолжи со ова чекање и одоговлачување ќе пристигне нивниот најголем непријател-зората.

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
виктор и максут беа големи љубители на оружје,просто беа вљубени во тоа ладно парче метал кое носеше смрт,го пропуштија возилото откако не константираа никаков недостаток,отидоа до задното седиште на голфот и ги зедоа автоматските пушки,младен кога ги виде прокоментира.
-пак ли ви сега двајцата ќе се препирате меѓусебно која пушка е подобра,па да знаете дека сте веќе досадни,на глава ми се качувте со тие ваши пушки.
максут и виктор не се загрижија за приговор на младен туку лежено се потпреа на хаубата од голфот и повторно по којзнае кој пат започнаа препирка,но во меѓувреме виктор за приговорот му возврати на младен.
-ајде бре младене,па ти така зборуваш од мака не од друго.
-е што од мака.
-па тоа што должиш малихера а не пушка па сега од пуста љубомора само приговараш на секого.-на ова двајцата слатко се изнасмеаа,и навистина младен беше задолжен со полуавтоматска пушка и за тоа честопати неговите колеги му префрлаа но повеќе во шала,дека ете има танџарка,малихера и така натаму,но сепак не им се лутеше ,не им се лутеше ама понекогаш па и му беше криво,но тоа беше што беше.
додека виктор и максут се внесоа во својата препирка младен седна во возилот и започна да го пишува извештајот,т.с да ги внесува резултатите од досегашната работа,се наведна да го земи пенкалото кое му падна на подот и во моментот кога сакаше да се исправи оштра болка помина низ неговото рамо,инстиктивно се фати на местото и топлата течност што му дојде на врвовите од прстите доволно му кажа што е,сакаше да викне и да ги предупреди колегите но веќе во тој момент одекна истрел гласен кој го распрасна стаклото на задната врата на голфот,им стана јас дека се пука се пука и тоа на нив,сакаше младен сега да се извлече од другата врата бидеќи истрелите доаѓаа точно од страната на која седеше,и со седењето беше изложен на нападот,започна да се преместува на другото седиште кога повторно болка почуствува но сега во нозете,виктор и максут веќе беа позади голфот,гледаа дека младен не може да го напушти возилото,па максут се доблечка до возилото пропратен од дожд на к*ршуми кои летаа некаде околу неговата глава,ја отвори вратата, и му викна.
-младене добар ли си-
-ранет сум ранет сум максуте во нозете,неможам деснава нога да ја помрднам.
брзо и молскавично размислуваше максут.
-младен подајми ја раката,морам да те извлечам,ти сега вришти колку сакаш,пцуј,ама што сакаш прави ама подајмија раката,и навистина кога максут го повлече кон се*е од преголема болка младен за миг изгуби свест,го извлече од возилото спуштајќи го на земјата.
-сега си на сигурно.
виктор веќе возвраќаше на истрелите,прво чекаше да види од каде доаѓаат па потоа ведна на истото место ги упатуваше тој неговите к*ршуми,
-максуте,максуте оковирите оквирите подајмиги,-викна по максут.
максут повторно се врати до голфот и од задното седиште ги зеде оквирите и со лазење отиде до виктор.
-викторе,можиш ли да одредиш колку ги има.
-незнам незнам максуте но по пукањево ги има повеќе се ми се чини дека сме во обрач.значи единствена варијанта доколку не ни дојди помош е да одиме до последен.
сенките веќе започнаа со својата канонада,пукаа непрекинато од сите страни,недаваќи им миг да ги кренат главите,муницијата ја имаа на претек,и едноствано не ја штедеа,сега максут скаше да се врати кон младен да види тој како е,кога и него го погодија ,го погодија во левото рамо,ја иггнорираше болката и се доближи до младен,
-максуте по врска барам помож.ама се ми се чини дека е мртва врскава,мислев дека е до батеријата ама баатеријата е добра,на ниеден канал неможам да добијам ништо,тогаш од таа далечина му викна на виктор.
-викторе ајде сега да го видам твојот лепотан колкумина ќе испрати таму каде што им е местото,мојата малихера веќе се докажа,погледниго како се испружи како смок е.во еден момент виктор застана со пукањето и го зеде мобилниот со надеш дека ќе ја добие станицата за да ги извести за ситуацијава.но кога го заврти бројот телефонот покажа дека нема мрежа,само сочно ја опци фирмата и повторно ја зеде пушката бидеќи к*ршумот кој му помина покрај увото од самата брзина на на момент го спржи,пукаа сите троја во правецот на истрелите но сенките ги менуваа позициите така да малку беше отежнато да се гледа,тогаш максут реши да оди до возилото со надеш дека од таа радиостаница ќе се јави за помош,но к*ршумите беа побрзи од неговата мисла,само што се подигна,неколку к*ршуми поминаа низ него,последниот и најпрецизен,многу брзо помина низ неговот срце,се струполи максут на земјата и со стиснати заби процеди низ своите заби.
-ај анасана арнаути.
очите на максут останаа отворени да гледааат према бескрајот,смрта како да брзаше што побргу да ги земи и да ги однеси што подалеку од овој пекол,ја немаше онаа пресмртна агонија,само ја навали главата на ладната земја и се беше готово,готово како и никогаш да не започнало ништо,го гледаа мртвото тело на максут виктор и младен и полека им стануваше јасно дека помошта ќе дојде вечерва прекасно,и затоа мораа на секој можен начин да го одоговлекуваат нападот на сенките,но бранот на бес кој помалку кој повеќе ги зафати и обајцата,виктор ја крена автоматската пушка и цевката ја усмери према истрелите што доаѓаа,чекаше погоден миг ,кога ги виде како се раздвижуваат само го притисна чкрапалото и к*ршумите еден по еден одеа во мракот.
-ова ви е за максут кучиња.-со преголем бес викаше а солзите не ги запираше,летаа к*ршумите течеа солзите,солзите за другарот кој лежеше до него мртов,зборовите како да стигнаа до другата страна,бидеќи повратниот дожд беше навистина дожд во вистинска смисла,додека автоматот на виктор ја пееше својата смртоносна арија,од другата страна се слушнаа лелеците,што значеше дека целта е постигната.
-виде ли младене виде ли како се гаѓа,мамето нивно.
гневот веќе бликаше од секоја пора на виктор,ја поткрена главата и повторно викна.
-ова ви беше за максут дали запаметивте,ако ме саката мене ќе морате лично да дојдете-на сенките не им требаше да им се повтори,повторно уште еден дожд од к*ршуми,мораа да ги наведнат главите,зошто камчињата кои летаа од ударите на к*ршумите им летаа дури во очите,додека пукаа виктор не ни забележа дека и младен е смртно погоден,ја заврти инстиктивно главата и го виде како младен со крајни напори со раката му покажуваше да дојди до него,започна да лази ниско по земјата за да стигни до младен,додека лазеше на секој удар од камчињата се раѓаше по еден спомен,се сеќаваше на прегратките од мајкаси,на секојдневните расправии со сестраси,тоа и не беа некои распаравии,туку повеќе беа препирања,се сеќаваше вииктор,и во еден момент во неговата близина го слушна крештавиот глас на смрта како се смее.
-мој си мој си момче-грозоморната смеа се развлече низ просторот,и на момент како да ги уплаши и сенките.-додека смеата се разлеваше сите прекори што виктор ги добиваше од таткоси сега му изгледаа смешни,само сега премногу болни му дојдоа спомените со неговата сакана,не ги почуствува двата к*ршуми кои влегоа во неговото младо тело,но навистина го заболе зборовите што му ги кажа неговата сакана во паркот додека седеа на клупата под тажната врба,седеа и со отворени очи сонуваа за деновите што доаѓаат,ја стегна поцврсто пушката во рака,усните не од болка туку од бес на немоќност,се доближи до младен кој беше во агинија,крвта течеше од неговата уста,виктор со ракавот од својата јакна му ја избриша крвта и силно го протресе.
-викторе-со голема мака ги изговараше овие зборови-викторе погледни-со прстот покажа кон небото и сега зборовите му беа некако разбирливи и со доза на радост-погледни викторе колку убав ангел дошоч по мене,викторе ако нешто ти згрешив простими,простими виктор,-последните зборови ги изговори тивко.
ангелот ја заврши својата мисија,го поведе младен кон вечноста,а виктор остана сам со своите двајца мртви колеги,само една солза му се пролеа кога кон него се доближуваше една сенка,со краток рафал ја покоси сенката,која се струполи во негова близина,на одбесокот од месечината можеше да го види противникот,и тој беше млад,скоро колку него,но злобата која беше го обзела го извиличила неговото лице,кога сакаше да го направи последниот чекот кон виктор,го виде тогаш како демонот ја зема неговата душа и ја дели на парчиња,ги гледаше слугите демонски како задоволно се смешкаат од оваа гозба,кога веќе остана само едно тело празно тогаш ликот на противникот се изобличи до невидени граници,злобата си го направи своето,не виде тука виктор веќе ни една трага на чесност,премногу биле јаки неговите ментори кој го исполниле со злоба,така да чесноста и човечноста,ја истиснале на најперфиден начин,урликот на демонот кога се нахрани со душата беше страотен,човечкото уво тешко да ќе го поднесеше,ги затвори ушите со двете раце од тој урлик,додека ја гледаше сцената на растргнување на душата од страна на демоните некоја рамнодушнот го обзема виктор,не му беше целта да го убие момчето за да ги нахрани нив,туку беше само една гола борба за опстанок,виктор само се бранеше,гледаќи ја оваа сцена веќе стравот од смрта му помина,како некој со рака да го однесе,се потпре на меѓата и ги исчекуваше сега спремно своите џелати,филмот на животот повторно започна да тече пред неговите очи,и к*ршумите кои го погодија сега едниот во раката едниот во стомакот и не беа болни,но и покрај сето ова виктор кога ќе се доближеше некој возвраќаше,но и колку да се бранеше сепак беше лесна мета за сенките,со еден прецизен истрел неговото раме беше погодено,така да раката овисна покрај телото,се доближија сенките околу виктор, и направија круг,помладите сакаќи да ја докажат својата лојалност кон своите постари,започнаа да го клоцаат со нозете измрцвареното тело на виктор,тогаш еден пок*рполентен клекна пред виктор и му се вдаде влице.

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
-каде се ,каде се твоите а,ги нема ги нема зошто се плашат,и треба да се плашат,запамети и не само ти туку и многумина како те*е ќе не запаметат,и треба да разберат,ваша нога нема да стапне уште долго кај нас.
го кажа ова и сите започнаа громогласно да се смеат,кога прекинаа со смеењето започнаа со голема омраза во се*е,која киптеше скоро во секоја дел од нивните тела,започнаа да го плукаат,сакаќи така понижувањето да биде уште поголемо,но колку го плукаа виктор не ја симнуваше својата насмевка од своето лице,кога завршија со ова,го гледаа очекуваќи од него да го слушнат нивниот најпосакуван збор атоа беше милост,но по се изгледа тој збор во речникот на виктор не постоеше,напротив само ја поткрена главата и со довочен и јасен глас им се обрати на сите.
-ви посакувам,смрта на рацете свои да ја носите на своите најмили да им ја поклоните и радоста само на гробови да ја најдете.
ги кажа овие зборови и мирно ја спушти главата на земјата,побеснеја сенките го удараа кој со што стигнеше,откако го истурија својот бес на немоќното тело,најстарот кој беше предводник на групата од својата војничка футрола го извади ножот и со брз и истрењиран захват го зари во срцето на виктор,додека ножот ги параше артериите на срцето,и го дележе на половина,виктор ги виде своите двајца колеги као стојат младен од неговата десна страна максут од неговата лева страна,ги погледна добро и беше пријатно изненаден,не беа сега валкани крвави ,и измрцварениги виде сега со чисти бели наметки,младен му ја подаде наметката што ја држеше во рака,и трохцата заедно тргнаа по светлата патека што се создаде пред нив,одеа по патеката по која беа послани црвени миризливи каранфили,нивната опјна миризба се ширеше насекаде околу нив.
кога беше јасно дека сенките ја завршија својата работа,брзо ги собраа неколкуте тела и се упатија кон селото,се наближаа пред првите куќи,и еден го праша предводникот.
-што ќе правиме со четвртиот.
тогаш корпулентниот мажа само благо се зврти незастануваќи.
-има време и за него,кога ќе дојде време тој ќе ја плати највисоката цена,
цело време додека траеше пикањето владо пробуваше да се јави во станица и да ги извести за настанов,но телефонските линии беа во прекин,мобилниот немаше мрежа,и единствено му преостана од дома да го гледа настанот,неможеше никако да им помогни на тројцата млади полицајци,кога групата се доближи до неговата куќа владо се позасолни позади завесата,но го слушна разговорот,и за миг фрли еден поглед кон нив,кога од групата препозна неколкумина се вкочани на место,доколку на било кој начин пробаше во деновите што доаѓаа да им дојави на полицијата за настанов,знаеше дека овие имаат свои пријатели кој многу лесно ќе го идентификуваат ,од друга страна да беше сам владо како ми како,но позади се*е имаше три малолетни деца и невработена сопруга,како немоќен татко,оваа мисла владо ќе го мачи уште долго долго се додека не ја напушти оваа земја.
тишината повторно завладеа на просторот,но за кратко,од далечината се слушаа повеќе полициски сирени,пукотниците што се случуваа се слушаа надалеку па така од поблиските населби им беше јавено во станицата,која и колку да скаше брзо да пристигни на лице место и да им помогни на своите колеги сепак мораше да се соберат во доволен број .со секоја минута доаѓаа се повеќе и повеќевозила,глетката која ја гледаа во првиот миг сите полицајци ги вкочануваше гледаќи ги своите мртви колеги,а потоа во следниот миг им се раѓаше гнев,и како се собираа во поголем број тага гневот растеше кај многумина,веќе помладите започнаа да се самоорганизираат и во помали групи при тоа правеќи план како да го нападнат селото,планот беше едноставен,се што ќе им се попречи пред нивните цевки да го убијат,но разумот кај постарите и поискусните надвладеа,со крајни напори успеаа да ги спречат помладите,кажуваќи им дека во ова село има и разумни луѓе кој го презираат ова зло,и токму во името на тие луѓе им кажаа дека нема де се влези сега се додека страстите не се смират,кога ќе се влези им објаснија,емоциите да ги остават настрана и да покажат дека се вистински професионалци.
веста за смрта на тројцата полицајци брзо се прошири низ градот,немаше таа вечер во градот полицаец кој ја слушна таа вест а да не ја почуствува онаа вистинска омраза која го обзема телото и го грева многу повисоко од разумот,секој во тој момент на слушање на вестаа посакуваше да го напушто своето работно место и да се најди на лице место,да им помогне на своите колеги во потрагата на убијците,која ќе трае долго долго долго...........
вечерва кога низ полето во магловитата ноќ победоносно помина првиот јавач на апокалипсата со својот смртоносен здув ги отвори ширум вратите на пеколот о ги повика своите три браќа кој дреме некаде на некои спили да му се придружат,а тие кога се отвори врата го почуствуваа здивот на смрта која на ветриштата им го носеше мирисот на свежата крв,започнаа да ги седлаат своите црни атови за галопот што ги очекуваше.

никодин чернодримски

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
Еве,успеав некако да го ставам целиот расказ:p

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
не би сакал да го започнам пишувањето на ова писмо како сите останати,кој повеќе едно на друго си наликуваа,не нема да биде воопшто обично писмо,подобро ќе го наречам раскажување,ќе ти раскажам мила моја за една убавина.

утрово додека оштрото ветре ме милува по образите,повторно ги терам очите да лутаат некаде пред мене,морам да ти кажам дека вчерашниот ден помина во восхит кон едно нежно суштество(ако можам така да го наречам)кое и покрај суровоста на природата не може да му ја намали убавината.и само еден сончев зрак му е доволно за да му ја даде доволно сила за да ги покаже сите свои мистични убавини,незнаеш за што станува збор,ти пишувам драга моја за еделвајсот,да тоа е цветот за кој многу цветови од билкиниот свет сонуваат да ја достигнат неговата убавина,ги развиваат секое утро своите раскошни свето,ги пуштаат своите привлечни ароми,мамат навистина мамат со аромата бојата и раскошноста,но сепак го немаат основното што го има еделвајсот,ја немаат едноставноста,ја немаат едноставноста на еделвајсот која едноставно ги мами погледите.ете еделвајсот драга моја не сака да се издвојува од околината но природата го одвоила,не сака да ги шири аромите несакаќи така да ја зголемува зависта кај останатите цвеќиња,но боговите се тие кој се сладат со неговиот мирис,па може*и и затоа го тераат ветрето секогаш тука нежно да го милува еделвајсот.може*и може*и и затоа за царство на владеење му ги дале високите планински врвови каде можат да го видат само оние кои чуствуваат со цела своја душа,гледаат со срцето и треперат заедно со ветрето.и сега,кога пишувам патуваќи со мислите кон те*е една сулуда идеа ми дојде во главата.
-кога би го имал правото на избор,кој цвет да го одберам,те*е или еделвајсот.
не би расмислувал ни еден миг,би ги избрал и двата цвета,знам сега веднаш помисли дека сум преголем се*ичњак кој ја сака сета убавина за се*е,а може*и и си во право,и кој е тој кој нема да ја посака оваа убавина за се*е.
ќе ви подарам по една половина од од срцето,ќе владеете истовремено,ќе владеете и соќе го ширите царството се до најдлабокиот агол на мојата душа,а јас,па јас како покорен поданик на убавината секое утро ќе вдишувам свеж воздух,воздух со кој ќе ја хранам сета ваша убавина,од најубавите сонови ќе ви ги исткаам најнежните но и најшарените килими на кој ќе можите да се одмарате во раскошните палати кој ќе ги градам неуморно ,ѕидовите на тие палати ќе ги изѕидам од најтрепеливите емоции,капијата ќе ја затворам со бакнежот,и знам од жестината на бакнежот клучот ќе се стопи и тогаш ќе бидам сигурен дека ниеден злонамерник или злосторник нема да ви наштети.

и сега додека погледот го милува овој велинчествен цвет и лакомо се слади со неговата убавина,некој глас како предупредување поминува покрај мене кажуваќи ми раката да ја држам подалеку од цветот,за да не бидам прогласен за злосторник,го гледам и само посакувам денот да се претвори во вечност,а ноќта во миг така тогаш ќе бидеме вечни.

писмово нема да го забршам вообичаено,туку со мислата ќе ти испратам еден сон каде повторно заедно во мигот ќе сонуваме.

заљубен поданик во вечната убавина.

никодин чернодримски

исто така нешто напишано пред едно десетина години


овој негов расказ посебно ми се ми се допадна:)

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
ајде сасе,збогати ја и ти оваа страница...а знам имаш толку многу да ни подариш:)

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
Овдека е страницата на cernodrimski http://www.cernodrimski.com/

ДАНИ
02k_FebK, %01:%Feb
Тој има и други страници,па повелете посетете ги http://www.cernodrimski.ucoz.ru/

Vishnu
02k_FebK, %14:%Feb
дани ма знаеш како е кај мене..мрморење и мрморење..имам работа, нели? ..ни се расипа и пералната пулс, белја..одам да перам хехехехе абе шо да прам

Боце Македонецот
02k_FebK, %15:%Feb
Dani alal ti vera za postiranovo stvarno si vlozila trud,samo malce sto e dolgicko,ali ne e problem.

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
дани ма знаеш како е кај мене..мрморење и мрморење..имам работа, нели? ..ни се расипа и пералната пулс, белја..одам да перам хехехехе абе шо да прам

Млада си и можеш ,хахаха се шалам.Те знам јас тебе,штом зедеш здив тука си и ќе не изненадиш со нешто твое прекрасно мрморење,филозофирање:p

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
Dani alal ti vera za postiranovo stvarno si vlozila trud,samo malce sto e dolgicko,ali ne e problem.

Мораше така,инаку сакав сите раскази на cernodrimski да ги постирам одеднаш,да не биде во делови мислам,но текстовите и беа предолги и не можев.
Вложив труд и ми е мило,вложеното време воопшто не го сметав за изгубено.Затоа и сме тука,да го збогатиме овој прекрасен форум :)

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
денот полека со секоја минута откако утрото го поздрави и ја најави белината и ја презеде убавината од темнината се наголемуваше,како денот грабеше према пладнето,така и црниот џип со четворицата патници грабеше метар по метар од жешкиот асфалт,километрите се зголемуваа но со секој километар молчеливоста кај патниците се зголемуваше,ахил возачот на џипо млад стасит младич на свои 28 години,кој важеше за доста успешен бизнисмен во бизнис круговите,сега за кратко го остави тој свет и тргна заедно со своите тројца познаници во авантурата која ќе му го промени животот од корен,но не само него туку и на останатите троица сопатници.митко совозачот исто така млад човек на свои 34 години,кој со ахил се познаваа од соработката на своите фирми,но денешново патување во изминатите месеци ја продлабочи нивната близина,денеска митко повеќе молчеше отколку што зборуваше,не беше митко по молчењето,напротив отсекогаш го нервирале а по малку и го плашеле молчеливи и тајанствени личности,но денес навистина имаше преголем мотив да молчи и денес токму тој да биде таинствен,товарот што го носеше на своите плеќи беше претежок,но кога ќе се погледнеа околностите едноставно мораше да издржи и да се надева на поволен крај.на задното седиште од џипот седеа владимир и анета дечко и девојка во повеќе годишна врска,планираа во текот на есента својата врска да ја крунисаат со брак,идејава за денешново патување им дојде како кец на десетка,токму со денешниот ден се надеваа дека ќе си ја осигураат својата иднина,која и не им беше баш розева,со завршени факултети,двајцата невработени,работеа одвреме навреме за мизерни плати,на работни места кои и немаа никаква врска со нивната професија,но мораа да работат зошто едноставно им беше премногу мизерно да бараат пари за основните работи од нивните родители кои сега беа стечајци,доволно беше за нив што родителите им се жртвуваа и ги школуваа до факултет,така и кај владимир и кај анета сјајот на очите им беше премногу блескав.
преголемата градска врева сега веќе беше километри километри позади нив,полека започна да се чуствува свежиот планински мирис,што беше знак дека се наближуваат према целта,не поминаа ни два километри и џипот се исклучи од главниот пат и продолжи сега по селски неасфалтиран пат,дупките кој како се доближуваа до селото така стануваа се поголеми и поголеми,а со тоа и комфорноста во џипот беше се помала,и колку да ги одбегнуваше ахил едноставно не можеше,ако една ја одбегнеше другата неминовно ќе ја погодеше,но и колку да беше лош патот сепак тоа не*еше некој голем напор за возилото,сепак тоа беше теренско возило кое беше направено токми за вакви терени.
големиот овчарски пес им посака добредојде во селото,гостите беа реткос во овие краеви па после неколку силни лавежи весело започна да трча по возилот,кога го виде митко песот навистина се израдува,се израдува зошто тоа беше песот на неговиот дедо кој откако умре го даде на чување во друго семејство,и покрај староста сепак караман не беше изгубил од својата големина и убавина,застана џипот пред селската продавница,ако можеше да се нарече продавница,која беше повеќе празна отколку полна,ретките артикле беа раштркани на полиците за да не бидат празни и со тоа да ја прикажат целата бедотија,но сепак тоа што им требаше го имаше тука.ахил застана и со брзи чекори се упати према продавницата,митко изрипа од џипот клекна и силно викна.
-карамане лепотане мој,дојди дојди кај батко митко.-гласот песот веднаш го препозна,силно заграби да трча и во лет се фрли на митко,некој да го гледаше од страна ќе помислеше дека песот напаѓа и дека човекот ќе го раскине,од силината на ударот митко се испружи на земја,а караман беше со својата црна голема глава токлу врз лицето,започна весело и брзо со својот јасик да го лижи ,митко не се противеше напротив го остави,а кога караман ја искажа својата блискост кон митко,покорно се повлече и седна на задните нозе,гордо исправаќија својата става,кратки лавежи беа знак дека е пресреќен што митко е тука,кога ахил излезе од продавница,караман,заржа но митко оштро го прекина.
-караман,седи.
седна карамман,но према погледот што го упати према ахил,му кажа дека нема доверба во него и дека будно ќе го следи секој негов чекор.
-митко сигурно ли е кучево-малку со страв го праша ахил,бидеќи и покрај својата старот караман не ја имаше изгубено силата и брзината,
-немај гајле ахиле,се додека сум јас тука караман нема ни да те допре,и да не сум во близина,го чуствува моето присуство така да сигирен си сто посто.
-добро ако ти велиш така,тогаш морам едноставно да ти верувам на збор-влезе во џипот и продолжија кон крајната цел.
сега патувањето беше кратко,стигнаа и митко повторно излезе од возилото,ја отвори старата дрвена порта,која беше направена којзнае кога,но дека е квалитетно направена зборуваше нејзината сврстина и исправеност,резињата фунционираа перфектно,по којзнае кој пат митко ја отвори и застана покрај едното крило пропуштаќи покрај него да влезе џипот,откако џипот се паркира под големиот и простран орев митко ја затвори портата.не беше голем љубител на љубопитни погледи,а дека ни било кој од неговата фамилија не се љубители туѓи погледи кажуваа високите камени ѕидови кој беа ѕидани може*и пред двеста години,широк рамен и простран двор со сите селски придружни објекти,но објектите беа во одлична форма,не беа како кај некои во распаѓање,ги гледаше митко објектите и срцето радосно му чукаше,сето ова беше негово,наследено од неговиот дедо кој му остави аманет да го чува како очите во главата,на средина од дворот беше сместена куќата,стара двоспратна со големи и прекрасни чардаци,единствено само таа беше малтарена и варосана во селото бела како снег,поповата куќа,така ја викаа и така ја знаеа не само во нивното село туку и во други те села,анета и владимир излегоја од џипот а караман се најде веднаш до нив,анета која беше голем љубител на животни не почуствува никаков страв напротив клекна и го прегрна караман,чуствуваќија нејзината близина,караман започна да ја врти својата глава и да се гали со анета,го бушавеше и го галеше по густото црно крзо,ја гледаше митко оваа глетка и прокоментира.
-е море стар лисец е овој караман,владимир не плашисе од него подајмуја твојата десна рака и оставиго нека ти ја излижи,так најдобро ќе се запознаете а тој со тоа ќе ти кажи дека не си му непријател.-владимир направи како што му кажа митко,малку колебливо ја пружи својата десна рака кон караман,а тој започна да ја лиже,кога заврши ја повтори истата постапка како пред продавницата.седна пред владимир и залаја три пати,со тоа му кажа,сега сме пријатели и не се плаши од мене.ова му даде слобода на владимир слободно и без страв да се движи насекаде низ дворот,ахил започна да ги вади работите од џипот,караман се одалечи од нив легна под стеата на шталата и со поглед ги следеше сите движења на ахил.но ахил ја знаеше филозофијата на шарпланинците,кога е присутен сопственикот,или поточно кажано неговиот вистински господар,тогаш навистина не постои можност кучето некого да нападне,затоа ахил слободно се движеше.

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
се сместија во куќата ,свежиоти оштар воздух на сите им дојде како големо освежување,сега ја немаа на се*е онаа градска бледа боја,туку напротив од воздухот започнаа да добиваат црвена боја на образите.пладнето полека наближуваше првото ладно пиво веќе беше испиено,ги ладеа во кофи во длабокиот бунар,додека владимир го пиеше пивото прокометира.
-митко значи вистина било,фрижидерот не може на пивото да му ја даде оваа свежина,поубаво пиво во животот не сум пиел.
-владимир ,колку пати сум ти кажувал дека најубавите и најдобрите пива сум ги пиел токму во овој двор,ладени во бунаров.
анета на масата која беше во близина на оревот ја спремаше салатата а митко на местото што тој го направи спрецијално за скара,ги туру гламјосаните дрва и го распали огинот.пламнаа бргу,пламените јазици летаа но бидеќи митко го контролираше огинот не можеа да ја кажат сета своја сила.за кратко време и миризбата од печено месо се разлеа низ дворот,а токму миризбата како да намами гости,чукањето на портата го потврди караман со лавежот,стана и седна на местото каде што лежеше,митко се упати да ја отвори портата а караман за миг се најде покрај него,ја отвори малата врата која беше направена во големата масивна порта.
-ооо дедо спасе ајде ајде повели влези.
спасе малку како да му беше незгодно што дојде,но бидеќи домачинот му посака добредојде влезе.
-митко сине јас не сум за седење,дојдов само да видам дали караман е тука,знаеш се навикнав во годиниве со него па некако кога не кај мене пусто ми е-зборуваше и одеа и двајцата кон масата под оревот.седна дедо спасе на празното столче митко ја извади малата чаша за ракија и му тури.
-земи дедо спасе и не се страми,земи и од мезево,земи и немој повеќе да те канам за земање.-првата чаша ја испи скоро на еднаш,го зеде шишето и сам си наточи,но сега не брзаше со пиењето,а не брзаше и со прашањата,не*еше спасе од оние кој ги интересира буквално се,ако му кажеа добро ако не пак добро.затоа и митко го ценеше и почитуваше старецот,бидеќи никогаш не го ставаше носот кај што не му е место.анета започна да го распрашува за селскиот живот,па потоа започна да го распрашува за селските обичаи на тој крај,а тоа и беше и стручност.јазикот на спасе се разврза така да додека разговараа со анета ручекот беше готов,кога беа поставени сите работи,знаеќи дека не му е местото тука,спасе стана со намера да си оди,митко кога го виде малку и подналутено му рече.
-каде дедо спасе,седи ќе ручаме па потоа оди.
-ама ајде ви се молам деца,кај ме личи мене на маса со вас,и плус тоа вие сте си тајфа,па несакам да ви ги расипувам муабетите.
-немој така дедо спасе немој така,од еден ручек што ќе го ручаш,нема да не осиромашиш,а за муабети па немаме којзнае какви муабети да правиме,дојдовме да се одмориме,два дена малку од сета таа гужва.ајде ајде седи и те молам не ме терај да се караме за глупости.спасе седна приморан од инсистирањето на митко но сега му се придружија и анета и владимир,само ахил се држеше понастрана.
помина и ручекот дедо спасе се заблагодари и стана да си оди,митко го испрати до портата.
-не се секирај дедо спасе,караман сега и да го врзиѓ кај те*е биди сигурен дека ланец ќе скини и тука ќе дојди.
-знам знам синко ама кога не кај мене некако шубе ми е,знаеш дека го чувам како свое дете,знаеш дека караман спие со мене во соба а не надвор.
-знам знам дедо спасе за услугата што ми ја правиш немам зборови,а незнам навистина и како да ти се одолжам.
-ајде ајде голема услуга нема што,ајде останими со здравје,и ако ти трба нешто јас сум тука.
-добро добро.-го испрати и се врати кај пријателите.
дориот ручек како и ладното пиво како да го донесе сонот ,станаа ахил,владимир,и анета и се упатија кон куќата,митко остана да ги собере работите.владимир на заминување го праша.
митко ти не доаѓаш да одмориш.
-не не нешто не ми се спие,ќе поседам овде под оревов,ако почуствувам дека уморот ме совладува ќе дојдам,одете одете слободнознаете кој во која соба е.
заминаа оставаќи го митко сам во дворот со караман,сега кога сите заминаа караман стана и дојде легна пред нозете на митко и започна да се гали,го галеше митко а спомените започнаа да се враќаат еден по еден,само убави спомени го врзуваа митко со оваа куќа,своето најрано
детство го помина токму во овој двор,го помина со својот дедо,кој беше татко на неговата мајка,седеше и мислите повторно ми се вратија во онаа вечер кога неговиот дедо ратко го викна само него на својата смртна постела да му ја открие големата семејна тајна.и токму денешниот ден беше дел од тој дедоб аманет кој му го остави.полека пред него повторно се отвори временската капија и го врати во тој ден,сега митко не седеше под оревот,туку во дневната соба,на креветот на кој лежеше неговиот дедо,и покрај неговото беспрекорно здравле,утрото ратко како да ја предосети смрта дека е дојдена по него,ладна рака помина преку неговите гради и сруденилото му прошета по целата снага,седна на креветот а потоа и легна,викна по марија неговата ќерка а мајка на митко.
маре ќерко,те молам најдиго митко и викниго,дојде времето и јас да ве напуштам.-марија го погледна избезумена.
-тате што зборуваш-тргна накај него,но оштриот поглед и ладниот глас ја одврати од намерата.
-оди најдиго митко и не ми приговарај.отсекогаш беше добар и внимателен со својата ќерка,строг но правичен.затоа познаваќиси го добро марија својот тако знаеше дека не вреди да се расправа.
излезе од собата и замина да го најде синот,бргу се врати зошто митко беше во дворот,кога влегоја двајцата во собата,ратко и покажа со раката да излези,марија повоторно проба да го разувери но безуспешно.
-оставине сами ќерко оставине.-повторно ја погледна и замолчи.
го гледаше митко кој тогаш имаше 21 година својот дедо сериозен,посериозен досега не го видел,му покажа со раката да седни,а мајкаму ја затвори вратата.
-сине,време е да ти ја кажам најголемата семејна тајна,моето време е дојдено да заминам и да ве напуштам.
митко сакаше да каже,но дедому го прекина.
-сега само слушај и немој да ме прекинуваш.започна ратко да ја кажуав тејната и да си јаолесува душата,не сакаше на тој свет да заине со тој товар.
-сине мите,ние фамилијарно сме проколнати да имаме само еден машки наследник кој само ќе ја продолжува лозата и така ќе ја одржува клетвата,ти си седмиот наследник и последен од проколнатата генерација,твое е да ја симнеш клетвата и да го ослободиш семејството,ако не успееш со те*е ќе знагне нашето семејство,твојот прапра дедо е проколнат за работа која никогаш не ја направил.
во оваа област тогаш биле четворица попови кои служеле,покрај овие попови имало еден премногу богат чорбаџија,на ова богатство започнале да му завидуваат сите тријца попови,само твојот прадедо не му завидувал,чорбаџијата и покрај богатството бил чесен и поштен човек,кој ги помагал и сиромасите,но зависта на поповите со секој ден била се поголема и поголема,така да една вечер се договориле сите четворица да отидат на гости кај чорбаџијата,отишле и вечерта под закрила на ноќта ги убиле сите во куќата,домаќинот неговата жена и трите деца,додека тројцата попови го собирале златото и сите други работи,твојот дедо кога видел што направиле сакал прво да побегни но му се заканиле дека ако писне вака и него и неговата фамилија ќе ја сотрат,немало каде,дедоти влегол во собата каде што биле децата,едно од децата било сеуште живо,сакаќи да го спаси,кога го допрел,детето го проколнало.-кога ќе се роди машки наследник во истиот момент неговиот татко да умре,и само еден во фамилија да има машко,со имотот да се сладат само туѓинци,-ги кажало овие зборови и умрело во рацете на дедоти,клетвата почнала да делува само на нашата фамилија,го поделиле златото,и му оставиле и на твојот дедо,дедото го закопал златото заедно со библијата и мантијата и се зарекол дека до крајот на животот ќе биде калиѓер,после ова заминал во манастир.отогаш наваму во нашата фамилија има само женски деца и само едно машко,гледаш и самиот дека целата фамилија ни се крепи на домазетовци,и од таму ни е надимакот наш,ти си тој кој можеш да ја симнеш клетвата,но за да ја симнеш треба да имаш 34 години,треба да го извадиш златото со уште тројца кој мора да бидат неженети,откако ќе го најдеж златото,од него не смееше да земаш ни еден златник,ако земеш тогаш клетвата ќе ја продожиш за уште седум колена,ова мора да биде направено ноќта спроти иванден.бидеќи и на тој ден се случуло убиството,кога ќе го најдете златото и библијата која е завиткана во овчка кожа,во подрумот на куќата има еден дрвен сандак,таму има една стара кама,тоа е ножот со кој се заклани сите,ќе го земеш и прво врз коѓата ќе направиш трипати крст а потоа ќе ја отвориш,со тоа бараш прошка од бога,ќе ја земиш само библијата,и ќе ја даваш на синот а тој на синот и така натаму.ако го направиш сето ова како што ти кажав ќе ја симнеш клетвата и од те*е.-ги кажа овие зборови и замолчи,го гледаше право во очите,сега оди и викнија мајкатаи,стана и ја отвори вратата,таму стоеше неговата мајка која кршеше прсти ,и колкуда се воздржуваше сепак неможеше да ги запре солзите,течеа непрекинато,влезе и клекна покрај креветот.

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
-не плачи не плачи чедо мое,го имаш митко,и се имаш,моето веќе помина,а и време ми е –ја погали по косата и раката му падна омлитавено на креветот.
откако го закопаа дедому отиде митко во подрумот и навистина таму на местото каде што му кажа дедому го најде ножот,кога го допре некое чудно луство доби,доби како некопи деца да се присутни во подрумот,како да стое нудеќиму нешто што неможеше да види,го фрли ножот повторно таму каде што беше,и до ден денешен воопшто го немаше отворено ковчегот.сега стана и замина во подрумот ,повторно го отвори и ножот стоеше таму каде што го остави пред 13 години,сега повторно го зеде,и повторно ги почуствува прво позади се*еси оние ладни погледи,се заврти но сега не*еа така непријателски расположени,туку беа пријателски,во рацете држеа некои црвени панделки кој му ги подаваа,но сепак нечиото присуство го натера да го земи ножот и да излези од подрумот.веќе беше 18 часот кога во дворот дојде ахил,мракот полека започна да владее,ги запали сијалиците и сега дворот доби некоја друга волшебна слика.
-митко мене ми се чини дека е време,што велиш.
-па и мене ми се чини дека е.-на прозорот од собата стоеше владимир,кога го виде митко му мавна со раката да се симне и дека е време,за кратко време и владимор и анета беа тука,од џипот ахил го изваде апаратот за барање на злато.
-од каде да почнеме.-праша сериозно.
сите тројца се погледнаа помеѓу се*е,не знае од каде.
-митко кога ти би криел злато каде би го сокрил најпрво.-го праша владимир.
-не би можел да ти кажам зошто и никогаш не сум бил во таква ситуација.-го кажа ова и се поднасмеа.
-добро ако имате намера да филозофирате ,јас изгледа не ви тр****,-малку и нервозно им префрли ахил.-кажете од каде да започнам.
тогаш митко се јави
-па мисла да почнеш од дворов ,па потоа ќе одиме по помошниве објекти,па на крај во куќата,може ли.
-може одговорија сите во еден глас.
започна ахил со апаратот да шета по дворот,овде онде ќе испуштеше некој глас,но не*еше тоа што го бараа,кога темелно го пребара дворот,започнаа со објектите,прво објектот каде што некогаш имало живина,па потоа објектот каде што се чувала храната за стоката,да на крај стигнаа и до шталата,сега не беше штала зошто митко ја испразни целосно пред неколку години сега беше само една голема празна просторија,која и не наликуваше на штала,полека одеше ахил со апаратот,кога одеднаш некаде во средината покрај најголемиот и најде*ел столв започна прво слаби но како одеше ахил према местото така звуците беа појаки и појаки.на еден метар од столбот апаратот започна да свири постојано и непрекинато,лицата на сите четворица се озарија од радост,го означија местото,ги зедоа алатите и митко ја удри првата лопата,земјата не*еше многу тврда,започна да копа,потоа зеде владимир па ахил,ископаа дупка околу 50-60 самнтиметри,кога митко удри на нешто кое не*еше камен,се наведна и започна со рацете да ја расчистува земјата,почуствува дека е дрво,започнаа да ја шират дупката,кога ја расчистија земјата дрвата кои беа полутрули ги извадоа внимателно,пред нив се покажа тоа што го бараа голем глинен сад,кој беше целиот потемнет од стоењето,врз отворот имало ставено кожа која со текот на времето изгнијала,блескаше златото а сите четворица стоеа и го гледаа,радоста беше очигледна,сега во главите на сите пролета една мисла дека е дојден крајот на сите проблеми,полека започнаа да ја чистат земјата,кога покрај ќупот имаше уште едно врзано пакетче тоа го зеде митко и го стави настрана,сега владимир анета и ахил беа толку занесени во сјајот на златото што и не гледаа што прави митко,тој го зеде ножот и со тој нож направи трипати крст,го скина јажето со која беше врзана кожата,и пред него се покаѓа стара библија со прекрасни кожни страни,ја избриша правта од корицата се прекрсти и тивко повеќе за се*е кажа.
-нека им е лесна земјата на митревци-така се викаше фамилијата која беше убиена-а нам нека ни е простено за сите гревови.-повторно се прексти и ја баци библијата.
го извадоа златото и го истурија на едно шаторско крило,ахил и владимир го фатија двајцата од по една страна и го изнесоја надвор носеќи го во куќата,таму го ставија намасата и го гледаа сите четворица,додека го гледаа во очите на анета се јави некој посе*ен блесок.за тоа време митко се мислеше како да им кажи дека несака ни еден златник,анета како да го прочита,малку на шега му се обрати.
-митко,еве ти си добро ситуиран,не добро туку повеќе од добро,што ќе ти те*е ова злато,ај кажи.
ова му дојде добредојде,
-па ако така мислите нека биде така-направи гримаса како божем не се согласува-ама добро и кога ќе размислам па може*и и сте во право,што ќе ми е мене златото,кога имам буквално се.еве се откажувам од мојот дел во ваша корист.
не требаше да им каже двапати,ахил зеде златото да го дели натри дела,го подели и сите го ставија во торби коли ги понесоа од дома,се напиаа по едно пиво,анета свари кафе,но возбудата беше преголема,ахил го погледна митко и го праша.
-мите мораме ли да чекаме утре за да си одиме.
-ако сакате одете и сега,јас ќе останам вечерва тука.
како да им олесна на тројцата,брзо ги спакуваа работите,и со џипот за кратко време го напуштија селото,на митко некако му дојде полесно,отиде во шталата и дупката која ја оставиа,ја затрупа трудеќи се сепак да врати се во претходната состојба.се врати во собата запали цигара и го погледна часовникот,беше точно 22 часот.полека го вовлекуваше чадот од цигарата,мирнотијата која го обзеде беше неопислива,ја испуши цигарата,и се навали со главата на перницата,не ни почуствува кога сонот се залепи на неговите капаци,сега дали беше сон или нешто повеќе од сон не знаеше,но кога очите се склопија пред него застана дедому ратко,беше повторно исправен и горд како што го знаеше.
-синко кончено сега сме слободни од клетвата,и ти навистина ја спаси фамилијата,сега да ти кажам уште едно нешто што не ти кажав,проклетството сега премина кај тие што го зедоа златото,но не се грижи и немој за тоа да имаш грижа на совеста,овие тријца што беа денес со те*е се уствари наследници на тројцата попови кој се вистинските виновници за нашето страдание,сега клетвата отиде на вистинското место.ете судбината скала сепак да ја исправи својата грешка.но сега се ќе биде како што треба да биде.
зборовите од сонот го разбудија митко,седна на креветот и се мислеше дали беше тоа јаве или сон бидеќи дедому го виде премногу добро како стои во собата,мислите му ги отргна караман кој лаеше на нешто но весело,се симна во дворот и го забележа караман како весело подрипнува пред портата,ја отвори малата врата а таму стоеше дедо спасе.
-што така касно дедо спасе.
нерече ништо само влезе во дворот,и се упати кон оревот седна на столчето и го погледна митко.
-проклетијата од вашата куќа си отиде нели синко.
го гледаше митко старецот вчудоневидено,се запраша самиот од каде сега знае,кога ѕидовите беа високи и неможеше да се види ништо внатре што работат.
-седи седи синко да ти ја кажам сега мојата историја.-седна митко и ги наполни чашите на двајцата со ракија.
-јас ум потомок на митревци,единствениот преживеан бил мојот дедо,кој таа вечер бил на гости кај чичкому,тоа било четвртото дете,ние секогаш низ годините сме биле блиску до вашата фамилија и сме си помагале,вистината сепак изглгла на виделина,но клетвата останала но сега вечерва дома кај мене се појавија трите сестри кои весело ми кажаа дека се сега конечно слободни и дека вистинските виновници ќе си го добијат заслуженото.-го кажа ова и замолчи.
седеа извесно време молчеќи спасе стана и си замина.
мите утрото ја зеде библијата и си замина во град кај мајкаси,да и каже за тоа што се случи синоќа.
времето сега почна да мине по некој друг тек,измина веќе година ипол од настанот а женаму на митко славица роди прекрасно машко дете,покрај ова таа година во фамилијата се родија уште три други машки деца.
анета и владимир после два месеци ја раскинаа својата четиригодишна врска ,анета добро го уновчи златото и си замина во странство,каде направи успешна кариера,таму се омажи и започна да го носи проклетството на своите предци,владимир отвори фирма која стана доста успешна,се ожени и кога се роди неговиот син,во истиот ден владимир загина во сообраќајка.
ахил лубоморно го чуваше златото,и секогаѓ кога че беше сам го земаше и го броеше постојано,го галеше и се радуваше на него,но никогаш ахил не се ожени.


18.07.2008 год 04.00 час

никодин чернодримски

прстот на судбината

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
молскавицата по трет пат вечерва го распара небото,го распара со страшен трескот терајќи ги така и најхрабрите да влезат некаде и да се сокријат од бурата која неминовно доаѓаше,но јас стоев на аголот од улицата,стоев потпрен на одамна излупениот зид на кој веќе сега и циглите полека ги ронеше времето,стоев со една празна надеж дека повторно како некогаш ќе го слушнам звукот на твојот чекор,звукот како доаѓаш брзајки,не не бразајќи туку трчајќи за што побргу да стигнеш во мојата прегратка,една проклета солза која евеја ми се стркала по образов незнам по кој пат ми кажува дека чекањето е залудно,не ја обвинувам може*и и има право,но спомените се уште се свежи од те*е и тие ја лажат илузијата дека може*и ќе стане стварност,стојам со поглед вкочанет и само го слушам чукањето на срцето,го слушам како ги буди чуствата на немир кој како свиреп демон на сегашноста кој сега се слади со тагата која веќе свила гнездо и со секој поминат ден прави се повеќе и повеќе храна за тој демон,додека душата се труди колку толку да ја ублажи болката од спомените,тие со секој миг се повеќе и повеќе се брануваат правеќи таласи кој го хранат изворот на солзи,сега кога улицава е празна не се срамам да ги запрам да течат како река ,нека течат и онака нема кој да ме види дека плачам,плачам за едно време,време кога ја сакавме есента,ја сакавме и со насмевки трчавме низ паднатите лисја,тивкото ветре кое ги носеше лисјата нежно ги спушташе на нашите глави правеќини златоносна круна,круна која мислевме дека ќе ја носиме и во вечноста.еве сега еден спомен повторно ми го покажа твојот насмен лик кој го гледамво секоја капка дожд која паѓа врз мене,не го чуствувам студенилото на капките,вриланата на тој спомен го грее моето тело кое и капките ги топи правеќи ги во пареа,стојам а во рацете цврсто го стегам писмото кое го добив,немав храброст да го дочитам до крај,пишуваше прекрасни песни и со песна од далечината каде што си сега ми кажа збогум.
сега кога љубовта заврши
и се урнаа сите сништа и надежи
и кога веќе во очите мои
сјај немам
побарајме во старите спомени
и сетисе на убавите моменти

знам дека болката нема да те скрши
знам дека солзите нема да те удават
знам дека спомените ќе те хранат

кога осаменоста ќе те прегрни
знај дека тоа сум јас
седам тука сама сама со брановите
седам и во секоја капка
ликот твој го гледам

го стегам писмото плашеќи се да го дочитам,и знам дека никогаш нема да го дочитам,но и немам доволно храброст да го стуткам и да го фрлам,мислев дека судбината која си поигра со мене и не ми ги даде сите животни задоволства,задоволства кој твојот татко сакаше да ти ги дадам а добро знаеше дека неможам,неможев зошто не бев твоја класа,но зарем затоа што не*ев класа,го немав правото да се вљубам,зарем навистина сиромасите немаат право да сакаат и да бидат сакани,сега кога веќе си далеку далеку од мене,сега кога стојам на аголов,знам дека ни страотниот трескот неможе да го угуши тивкото липање на твојата нежна душа,го слушам тое липање и незнам како барем еден бакнеж да ти праљтам како мелем спасоносен,стојам на аголов и ја хранам илузијата дека ете може*и може*и повторно ќе го слушнам тој волше*ен чекор,чекор кој ги отвара вратите на моето срце,само стојам и ги оставам капките да паѓаат на мене,некаги така мислам дека секоја капка е солза на ноќта.

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
седеше безгрижно аџи трајко и со задоволен поглед го гледаше аргатите како работат во полето на пространиот и широк балкон испослан со рачно ткаени килими,седеше вовлекуваќи густи облаци од чубукот кој го донесе од ерусалим,аџи трајко прв чорбаџија во целиот крај,веќе богатството му се мереше со товари,силата со неколкумина рслани кој беа во секое време околу него,и една дизина слуги,ергела од коњи,овците и трлата не си ги знаеше ни самиот тој,ги знаеше само ќајата митре кој беше кај него измеќар уште како дете,но како растеше така ја здобиваше довербата на чорбаџијата,така да кога наполнио триесет години аџи трајко му ја довери грижата за целокупната стока,во последно време до ушите на трајко стигна муабет дека и на беговите не им е по кеф,ама не се секираше аџијата за тоа имаше ќатип со царски мур и потпис лично од самиот султан,па пет пари не даваше за тие муабети.
прекрасното уживање во тутунот на аџијата му го прекина силното тропање на портата,сано го заврте погледот према слугинката,која со трчање отиде да види кој е,не помина многу време кога полека полека одеќи на прсти се доближи до него и со тивок глас му кажа кој е,
-пуштиго нека влези.-и заповеда со строг глас.
дали дојденецот леташе по скалите или беше толку слаб што ниедна штица не крцна,никој не знаеше но за час се створи пред него,ја извади капата од глава,се наведна поздравуваќи го така чорбаџијата,и погледот го впери некаде во подот,не сакаше да го погледни во очите,бошко лигушот селски кодош кој се знаеше,ама кажуваше само од интерес, ако му платиш ќе ти кажи,го избегнуваа сите во селото и се трудеа некако да му избегаат од погледот,но пустиот како да беше надарен со триста очи а не со две,гледаше како сокол и слушаше се.сега стоеше пред чорбаџијата ама од веста што му ја носеше како и него да го исплаши,јазикот му се врза,беше пишман што дојде ама немаше каде веќе,бидна што бидна.
аџи трајко молчеше,не го започнуваше муабетот прв,туку чекаше лигушот да кажи за што е дојден.
-да ти се многу години чорбаџија,да ти се многу години,господ да те поживее и те*е и фамилијата-зеде сега некако да ја омекнува лигушот.
-ајде ајде нетуку ми се лигави,туку кажи што имаш за кажување и губимисе од пред очиве,
го поткрена погледот бошко лигушот чисто да го види изразот на џорбаџијата,ама густите веѓи,спуштените мустаќи и ладниот поглед не му дадеоа некоја надеж дека ќе заработи некој мангар,повторно се покаја бошко ама.
тогаш чорбаџијата стана од столот,ги зеде бројаниците во рака и започна да ги врти,по ударите на жолтиот килибар слугите знаеја дали чорбаџијата е лут или не,ги вртеше полека фаќајки ги со секој прст прво ќе го фатеше килибарот го вртеше вртеше па потоа го земаше следниот ,кога беше смирен кругот од килибар го правеше со саати,но,но кога беше нервозен ете тогаш килибарот просто му леташе меѓу прстите,го знаеше сето ова лигушот и прво зеде да ги гледа прстите на чорбаџијта,кога се увери дека е спремен да му ја соопшто веста ја подисправи главата и таман сакаше да ја отвори устата кога аџи трајко го пресече.
-слушај ваму лигуш,ако ми носиш арна вест,богато ќе те наградам,ама......подзастана со зборот чорбаџијата......ама ако ми носиш лоша вест,ете тогаш,тогаш.....подзастана со муабетот......тогаш лигуш прво ќе те пуштам кај моине арслани,малку да те поминат низ раце под нозе шо се вели,а после .....се поднасмеа на оваа мисла....после ќе те пуштам кај моине пци,и онака од собајле не се јадени така да некоја пара ќе зашпарам на храната нивна......се поднаведна и му се вдаде влице на лигушот.....разбраааааааааа .се заврти и се доближи до оградата на балконот вперуваќи го погледот повторно во полето.
на бошко лигушот крвта му се здрви во вените,вилиците му се вкочанија,и сега навистина лигушот го почуствува стравот,ама стравот во вистинска смисла,сега и не знаеше како да ја соопши веста,а од руга страна во се*е си помисли.
-е лигуш лигуш ако сега извлечиш жива глава ,да не ти текнало повеќе да кодошиш,еве гледаш ли како натемаго ми ја даде сметката.
се заврти чорбаџијата и викна силно.
-лигуш зборувај,знам добро дека ти за бадијала не доаѓаш.кажувај што има да кажеш,зошто немам намера денот со те*е да го денгубам.
си го виде крајот бошко но мораше некако да почне,затоа зеде да врти околу околу.
-па дојдов чорбаџи да ти кажам за една работа,за која неверувам дека ќе ти се бендиса,ама си викам ајде да одам зошто ова не е за молчење....ги кажуваше зборовите лигушот ама како некој си клешта да му ги вадеше од устата.....одам така некни приквечерина покрај реката,и.....подзастана сега сакаќи така да го привлечи вниманието на чорбаџијата и колку толку да ја ублажи лутината негова...одам.
бесот кој полека започна да се јавува кај чорбаџијта беше на повидок повторно викна силно.
-нетуку ме мафтосувај со твоите приказни туку кажими што имаш да кажиш.
ја поднаведна главата и знаеше дека неможе долго да го одоговлекува тој момент.
-чорбаџи за ова што ќе ти го кажам несакам да ми платиш,
-дали ќе ти платам или не тоа зависи од мене а не од те*е-веќе започна да го обзема сега лутината и силно со ногата го ритна во слабините бошко,кој од болката се свитка на балконот,низ забите со болка процеди.
-аман бре чорбаџи зарем толку заслужив.
сега го ритна уште еднаш ама посилно
-море куче едно касапско ти заслужуваш многу повеќе,туку ај сега олку ти е доста,зборувај,за да не земам сега со малихерата да ти го истурам тука мозокот,зборувај,
сега на бошко лигушот веќе му беше сеедно дали ќе ми ја скинат главата или не,го крена погледот исполнет со пркос и му се вдаде на чорбаџијата влице.
-кај реката ја видов фросина твоја со дончо стрезов како се гушкаат.
ако бошко или слугите некогаш виделе темно небо,сега можеа слободно да речат дека сепак било некако ведро,ако некој памети некоја темна ноќ,темна што се вика прст пред се*е да не гледаш сепак и во таа темнина имало нешто светло,ликот во тој момент аџи трајко толку се смени,се стемни што дури и не*еше за гледање,брчките на лицето сега добииа некоја пооштра и потемна боја,се собраа густо на челото даваќиму така ѕверски изглед,веѓите се собраа и се споија,така да не знаеше каде едната започнува а каде другата завршува,ладните очи сега добиаа некојанеприродна боја,што само миг фалеше од нив да не излета некоја мољна,густите и од тутун пожолтени мустаќи се накострежија и се кренаа нагоре правеќи така некоја фирура на бесен морски бран,усните се стегнаа и во истиот момент кога лугушот ги изговори тие зборови станаа модри,шкрипењето на забите беше толку непријатно за слушање што лигушот веќе во тој момент се гледаше испружен во дрвен сандак,долната вилица заедно со брадата започна да се треси толку силно што забите и шкртаа и тропаа,ги стегна силно тупаниците и од силата чиубукот се здроби небаре од хартија беше,се здроби на неколклу парчиња,го фрли со сета сила на другиот крај од балконот,и извика со сет глас колку што го држи сила.

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
-фросиноооооооооооо- викна толку силно аџи трајко што и слугите кој ѕиркаа на вратите се сокриаа,пците кои лаеја замолчија,одеднадеш се створи таква тишина тишина што кај човека морници го полазуваа ,викањето најавуваше уште поголема бура,бура која може*и и никогаш ќе нема крај.
фросина.миленичката на аџи трајко,стасите и со убавина и со снага надарена мома,мома која секојдневно додека одеше не само по нивното село туку и по другите села лакомо им ги крадеше погледите на сите ергени,им ги крадеше ама многумина,знаеќи дека не се лика и прилика на неа не се осудуваа ни да и пријадат во нејзина близина,доаѓаа кај аџи трајко во последно време многу стројници кој му нудеа бројни богатства за ќеркаму,а искрено многумина чорбачии посакуваа да се сосватат со аџијата и така богаството да си го дуплираат,прајќаа абери по разно разни аберџии ама аџијата многу многу не ги дослушуваше,сите ги испраќаше само со еден одговор.
-фросе моја е малечка и уште не е фтасна за мажачка.
додека аџијата целиот обземен од бесот и лутината се вртеше на балканот,бошко лигушот се стрча со сета сила по скалите и ја отвори портата губеќисе некаде во селото,додека трчаше како улав не*еше свесен од каде му е таа сила за трчање,но кога застана да собере малку душа дури тогаш свати дека стигнал до соседното село,а тоа село со ова беа одалечени добри три сати одење,седна над селото и започна да се мисли дали да се врати или сега засега да се засолни некаде подалеку,знаеше дека аџијата кога ќе се свести ќе пушти некој од неговите гавази да го одвлечкаат пред него,па затоа реши да замине за некој периот подалеку а тоа подалеку беше преку барата.
стоеше аџијата и само ги менуваше боите на лицето,те црвена,те темно сина,те бледа,па повторно црвена.
-фросиноооооооо да си се нацртала пред мене.
од викањето на аџијата сега многумина сватија дека кај него се случува нешто невообичаено и несекојдневно,па селските сеирџики,полека полека се прибраа покрај ѕидиштата запираќи го дишењето и со тоа сакаќи и најтивкиот збор кај аџи трајко да го слушнат.
фросина кутрата кога го слушна својот татко како вика,на место се здрви,полека и стана јасно дека тајната која ја криеше веќе една година е откриена,кроце кроце,што се вика само ја подаде главата од својата соба,а тоа неможеше да му избега од оштриот поглед на аџијата.
-пред мене,да не доаѓам јас по те*е.-само кратко но строги и викна.
во тој момент да и ставеа на фросина камења од сто оки полесно ќе ги носеше,одеше но подобро кажано се влечеше,одеше накај таткаси но нозете сами се враќаа назад,отиде како отиде.застана пред него ,младото тело трепереше од страв исто како вејката кога трепери пред силниот ветар да не ја скрши,застана и погледот го закова во една прекрасна шара која самата ја имаше ткаено на килимот кој беше послан баш тука,се загледа и малку таа шара како да и ги оживеа спомените,со секој конец кој беше тука проткаен имаше една нејзина воздишка,која ја испушташе откако ќе се вратеше од средбите со дончо стрезов.не се осудуваше во тој момент фросина да го крене погледот,го знаеше премногу добро својот татко,па затоа со погледот само шеташе по шарата и ја чекаше пресудата која ќе и ја изрече нејзиниот татко.
аџи трајко ја гледаше својата миленичка како стои пред него,стои и целата трепери од страв,некако во тој момент му падна жал,ама тоа беше само еден мал миг,следниот беше многу страшен и разорен,повторно неговото тело го обзедоа некои бранови на бес,навреда,наврда што токму неговата миленичка го извалкала неговиот образ,образ кој требаше да биде светиња за неа.
-фросино-повторно силно викна аџи трајко-фросино ќерко,кажими дека ова што го кажа лигушот не е вистина,кажими ќерко и дојди да те прегрнам,
во тој момент да земеше некој на фросина да и го корни срцето немаше да почуствива никаква болка,но знаеше дека мора да му ја каже вистината, уште подобро знаеше дека таа вистина ќе биде крајот на љубовта нејзина,знаеше но едноставно немаше сила да ги изговори тие зборови,ја крена само главата а солзите сами потекоа по образите,течеа толку брзо што за кратко време и ирамчето започна да се кваси,не ги запираше солзите фросина само го гледаше таткаси и ја чекаше само казната.
-фросино изговори го тој збор што сакам да го слушнам и се ќе биде како порано-зборуваше,нене не зборуваше аџи трајко туку грмеше гласот негов,грмеќи се доближи до неа ја фати за брадата со своите груби раце тресеќија силно главата.
-кажи кажи дека тоа не е вистина.зборуваше и во лутината ги стегаше вилиците,-кажи кажи дека не е тоа вистина.
зборовите од нејзиниот татко веќе не допираа до фросина,во тие моменти започна да ја проколнува судбината што се родила прво како женско,а потоа што и го даде тоа чуство од кое неможе никој да избега,и ја даде така наивно љубовта,а сега така сурово и ја одзема,ја проколнуваше во се*е и веќе сеедно и беше што ќе биде со неа.ја крена главата и со ладен глас од кој во првиот момент се изненадди и нејзиниот татко му одговори.
-вистина е вистина е татко,го сакам дончо стрезов,го сакам и сега прави со мене што сакаш.
ако ѕверот спие во секој човек,сега кај аџи трајко се разбуди и започна во тој момент навистина трајко да се однесува ѕверски,очите му добиаа некој крвјосана боја,а лицето му се изобличи до невидени граници,ја турна силно со двете раце,што фросина од силата на ударот летна до ѕидот со цело свое тело удри со таков тресок,што во тој момет од соседната соба излезе нејзината мајка,која застана пред фросина која од ударот само се лизна покрај зидот и се испружи на подот недаваќи знаци на живот.велика сниска но цврста жена се заврти и клекна крај фросина,ја фати нејзината глава,и започна со скутарето да и ја бриши крвта која започна да тече од главата на фросина,ја галеше со рацете по лицето
-фросе на мајка не ми оди сине,не ми оди мајкина ќерко,не ми оди-ја галеше нејзината глава и со солзите и го миеше образот,но и колку да капеа солзите на мајкаи фросина никако не отвараше очи,се заврти накај аџи трајко и сега таа со силен глас викна на него.
-проклет,проклет да бидиш и на овој и на тој свет,уште колку гробови ти требаат да ископаш за да ја нахраниш веќе еднаш таа твојата бедна и лакома душа.
овие зборови како нож го погодија аџи трајко,во целата таа лутина и бес,започна прво со мангалот,го зеде и го фрли некаде во дворот,потоа дојде ред на ибрикот толку силно го удри со ногата што срчите летаа на сите страни.
-замолчи замолчи проклетнице,замолчи веќе еднаш,зошто главата ќе ти ја столчам како на змија.
-ајде ајде што чекаш.ајде направиго тоа,ми го зеде андона,сега и фросина,ајде што чекаш ајде ѕверу еден ѕверосан ајде направиго тоа,
го зеде камшикот во рака и со таква сила ја удри што и парче месо и летна од образот кога камшикот помина преку неа,ја удри само еднаш и луто се симна по скалите,коњот оседлан веќе го чекаше во дворот.
сеирџиките кој висе на ѕидовите од сарајот како да знаеја дека сега аџи трајко лутината ќе ја истура лутината на аргатите по полето,па уште пред да се симне во дворот пуштија абер по децата да се тргнат од имањето на чорбаџијата ако сакаат да не го почуствуваат на свој грб бесот кој сегаизбиваше од секоја негова пора,го збодиња коњот во галоп и замина во полето,го збодиња но се изненади кога виде дека нема никој,започна со коњот да оди по родот што беше низ нивјето и со камшикот се што ќе му дојдеше пред очи сечеше.
велика се омажи откако нејзината љубов андон мораше да се ожени под притисок на трајко со друга девојка која тој му ја донесе од којзнае каде,иначе андон беше таткото на дончо,а векот на андон не беше долг,една вечер трајко и андон заедно заминаа во планината да бараат злато двајцата,а беа другари од мали нозе,го најдоа но андон златото го плати со глава,никогаш не се дозна како погина само трајко ја знаеше таа тајна,а тој целиот живот тврдеше дека кога се враќале од планина андон се лизнал на карпите и паднал во бездна,телото беше најдено по една недела,вистината беше малку поинаква,и андон вечерта замина во планина со истата намера да го најдат златото но и да му врати за тоа што му ја зеде велика,во кошкањето кое настана на карпите поселен како што беше трајко го зграби прво за половина и откако му го зеде воздухот силно го турна во бездната надолу,го турна и не се ни зврти да види што е со другарми,го зеде златото и се врати со мугрите во селото.
се собраа слугите и полека ја кренаа фросина на раце носеќија во нејзината соба,полека ја спуштија на постела,донесоа леѓенче со ладна вода,го натопи велика и полека ,полека најнежно што можеше и ја бришеше раната од ударот,па продолжи по лицето.дали од цвежината на ладната вода,фросина ги отвори очите и со погледот прошета насекаде низ собата,бараќи го таткаси,кога виде дека го нема,како доказ и дојдоа и зборовите на мајкаи.
-го нема ѕверот ќерко го нема неплашисе,мајка е до те*е,само ако ти се доближи повторно со двете раце очите ќе му ги откорнам,па барем знам дка слеп ќе оди по веков.

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
-мајко се плашам.
повторно велика со утешителни зборови ја тешеше својата ќерка.
-мајка е тука мајка ќерко,мајка ќе те чува.и зборуваше а солзите само капеа на лицето од фросина.
веќе седмиот ден изминуваше а никој не знаеше кад замина аџи трајко,во самото утро на осмиот ден селаните го видоа,јаваше на коњот,но сега главата не му беше гордо грената,некако наедната,небричен и неиспран,изгладнет и со испиени очи,одеше полека коњот по калдрмата а аџи трајко само се нишаше на него,и без да го тераше си го знаеше патот,кога дојде пред портата,слугите ги отворија ширум двете крила на портата за да влезе,притрча еден од рсланите даго придржа да се симне,се симна полека и молчешкум отиде на балконот,седна на столицата,за миг пред него се најде кафе,со раката го потурна филџанот,што значеше дека не сака,сега бидеќи го немаше својот омилен чибук завитка цигара и се препушти на цигарата,го виде главниот измеќар митре и го викна.
-митре ќе одиш кај аџи никола,ќе му пратиш едно големо здравоживо од мене,и ќе му кажеш до вечер да дојди докај мене,разбра.
ја наведна главата митре во знак на почит и замина,но сега некако во гласот на аџијата немаше веќе лутина или бес сега имаше некое големо разочарување.
кога ја слушна веста аџи никола беше изненаден,но кога го кани аџи трајко мораше да оди.додека се спремаше аџи никола аџи трајко го собра своите гавази,им подели алтани и повеќе отколку што требаше и ги отпушти,им рече дека не му трбаат повеќе,слугите исто така скоро сите ги отпушти прво ги исплати,задржа само двајца и ништо повеќе.
го помина денот на балконот,некаде околу пладне отиде до собата на ќеркаси ја погледна ладно но ништо не рече.
со мракот стигна и аџи никола се качи на балконот правеќи темане.
-да ти се многу години аџија.
-фала фала,да ти се врати благословот. кратко и ладно му возврати.
студенилото и не г изненади многи аџи никола,муабетите многу бргу ги обиколија селата,но сепак аџи никола молчеше и чекаше да го почне муабетот аџи трајко,зошто сепак тој го викна.
кафето и ракијата веќе беа поставени на синијата,направија здравоживо,и молчешкум го пиеа кафето.
-аџи никола-го започна разговорот –ти имаш син машала за женење,јас имам ќерка-тоа ќерка го изговори со пола уста-па ете така си думав ,ако си каил да се сосватиме,и младиве да ги кердосаме.
аџи никола да можеше да рипне од радост ,сигурно ќе рипнеше до таван,ама се воздржа,само на лицето ја распосла широката насмевка.
-сум сум како не сум каил-стана аџи никола да го прегрне аџи трајко но кога требаше да ја направат прегратката,аџи трајко му го докажа муабетот.
-ќе ти ја дадам ќерками само под еден услов.
застана на среде балкон аџи никола со раширени раце изненаден.
-кажи кој е условот.
го гледаше аџи трајко право во очи и му зборуваше
-ќе направиме свадба по сите обичаи,тоа што треба да го дадам како мираз ќе го дадам,но мораш да ми обетиш само една работа,после свадбата младоженците мораат да заминат во америка.
зборовите како нож го пресекоа аџи никола,ги спушти рацете и седна на диванот,седеше и се мислеше.
-аман бре аџи трајко ,немој не ми го прави тоа,знаеш дека имам само еден син единец.ти барем имаш син тука,а јас.
-моето го кажав,ти како си знаеш така прави,одговор чекам сега,утре друг аџија ќе поканам,мисли прај ама одровор сакам сега.го кажа ова и некако цинично се насмевна.
аџи никола сакаше од една страна да биде сват со аџи трајко ама од друга страна не ми се даваше синму да оди во америка,зошто имаше богатства тука.
мислеше мислеше од една стана тука беа врските што ги имаше аџи трајко ама помислата дека синму ќе замине го плашеше,не можеше сепак да се согласи на таков договор.
-аџија а да останат малдите.....зборот не го докажа кога аџи трајко го прекина оштро.
-ако ти пасува договорот прифаќаго ако не ја знаеш портата каде е.-се навали лежерно на зидот и како да уживаше кога го гледаше аџи никола како се борисамиот со се*еси,го знаеше добро дела е лаком по пари,го запозна кога одеа на аџилак,виде тогаш дека никола се би продал за пари ,па некако сакаше сега да се увери дали е така.
ги сакаше парите аџи никола,ама и синот го сакаше,но сепак мораше вечерва да се одлучи за едно,ако ја одбие фросина ќе го има синаси ама ќе ги нема парите,ако ги има парите ќе го нема синаси,додека од друга страна не можеше аџи никола сега кога му се укажа шансата да биде сват со аџи трајко да замисли на негово место да седи некој друг кој аџи трајко ќе го вика свате.пред очи му излезе сликата на чорбаџијата мето неговиот крвен непријател кој секоја недела пушташе абери кај трајко да се посватат,не можеше да го види тој во преграткуте на аџи трајко.со тешка мака стана и повторно ги рашири рацете за прегратка а тоа беше знак дека се согласил.
-нека биде свате аџи трајко,нека биде вољата твоја.
стана аџи трајко видно задоволен од одговорот,ги рашири и тој рацете прегрнуваќи се двајцата,насмевката која му се појави на лицето за миг го равери и му ги растра црните мисли.беше сепак задоволен,со еден удар отепа две муви што се вика,ја омажи ќеркаси и ја казни за тоа што му го извалка образот и името,а од друга страна ја казни алчноста на аџи никола.
помина и свадбата на фросина,после една недела собраа што собраа плачки,и заминаа во вит виделија преку морето,отидоа и никогаш не се вратија.остана тука само дончо стрезов со својата тага,остана да лута како една сенка,никогаш не зе задоми,никогаш не се ожени,колкупати мајкаму го молеше,ама тој само и кажуваше дека не може да замисли друга жена до него,и толку,скиташе

никодин цернодримски

ДАНИ
02k_FebK, %19:%Feb
засега толку,и мислам дека тоа е се...па повелете,читајте,но ако и вие имате некое ваше дело ,за кое мислите дека треба да се прочита ние сме тука за вас,за вашето дело скинато од душа :)

ДАНИ
02k_FebK, %00:%Feb
Приказнава,место поклон ти ја дарам...

Приказна за стварноста,за многу шарени, миризливи поклони...Sajonara.
Прекрасен парфем,го одбрав токму тој, Sajonara,Довидување.
Бев занесена од тој прекрасен мирис,кој ме потсеќа на пролетни утра,на изгреј сонце, кое како црвена роза се буди подарувајќи прекрасна глетка.
Тогаш се будат птиците посакувајќи Добро утро,распеани го веселат миризливото утро.Распеана сум и јас.Песните од Enya ме потсеќат на тој мирис,песната Angel особено ме исполнува,ја слушам и пеам скоро секогаш
кога посакувам мир,а во тој мој мир се сетам на прекрасниот мирис Sajonara.
Се сеќавам кога шетавме покрај кејот,се топевме во нашите долги
прегратки уживајќи во нашата вљубеност.Камениот мост секогаш се радуваше на моите високи потпетици,на веселите чекори кои носеа радост и љубов.Фатени за раце шетавме гледајќи непознати лица кои беа желни за нашите погледи од кои зрачеше љубов.Колку е прекрасно кога луѓето во тебе гледаат,кога и без зборови ние многу кажувавме.Нашата аура зрачеше со посебна светлина,некаква светлина со која привлекуваме се што беше околу нас.Ги гледавме шарените излози,шарени марами...да токму тогаш го здогледав прекрасниот парфем,стаклено шишенце на кој пишуваше Sajonara, во кој се вљубив истиот миг,како да бевме створени еден за друг.И на вистина,ме маѓепса мирисот кој никогаш нема да го заборавам,длабоку е под мојата кожа која мириса на него, потсеќајќи ме на
љубовта која никогаш нема да згасне.
Дали се сеќаваш на Sajonara,на моите високи потпетици,на моите разиграни чекори,на шарената марама која ми ја подари за мојот роденден?Да, пролета секогаш ме потсеќа на љубовта,тогаш со Божја волја сум се родила за да те сретнам тебе,да ја почувствувам љубовта,да го почувствувам мирисот на Sajonara.
Приказнава,место поклон ти ја дарам...

Даница Петровска „09„

ДАНИ
02k_FebK, %22:%Feb
SLAVICA SLAVKOVA



Koga tivkoto vetre mu raskazuvalo na gordiot I vecen Pelister
,Slavica molcelivo naslusnuvala
,naslusnuvala zosto znaela I umeela da gi slusne tie sepoti
,a toa vetreto koe patuvalo nasekade,gledalo slusalo I sobiralo
,taka koga I nego umorot ke go vtasal
se pripivalo do karpite I raskazuvalo za bolkata koja se zalepila na zemjata
,se zalepila I sekojdnevno ispustala po eden tazen lelek,
lelek za tri mladosti koi bile prerano prekrateni
,taka koga ke se vratelo doma raskazuvalo,raskazuvalo za taa taga,
raskazuvalo a Slavica samo slusala,

I koga pelisterskoto vetre ke otidelo na pocinka,
togas Slavica go zema peroto I zaedno so nokta gi pisuva stihovite
,stihovite za edna bolka
.bolka koja I den denes trae,bolka no I nanesena nepravda.
Isto kako I Nikodin I Danica
uste vo prvite denovi koga bea sozdadeni prvite stihovi
,stihijno se pridruzi pravejkija taka ova poema pobogata za uste edna iskrena dusa
,dusa koja ke istrae do kraj da pisuva neumrno.
ni sekojdnevnite obvrski ne ja porecija da odvoi del od svoeto vreme
za da sozdade stih koj ke bide eden kamen na obeliksot
,taka kamen po kamen odea trojcata kon vrvot,odea I pisuvaa.
Vedriot duh koj celo vreme provejuvase dodeka se napisa ova poema
im davase potik na Nikodin I Danica da ne potkleknuvaat
tuku uste poresitelno I pocvrsto da tvorat.

ДАНИ
02k_FebK, %22:%Feb
DANICA PETROVSKA



Koga rekata na zborovi ke potece,
togas Danica ponesena od golemata poetska dusa,ednostavno zaplivuva vo vodite na taa reka
,gi zema,ne ne ne gi zema tuku grizlivo i trpelivo gi prebira zborovite I gi pravi pesnite
,toa e edna darba od edna bezbojna kapka vo koja se krie eden volseben zbor
da ja pronajdes vo milionite koj se sekade naokolu nea
,no toa ne e nikakov problem za Danica,vestoto poetsko oko kako magnet gi privlekuva I gi vlese
,taka I za ova poema,koja se sozdavase celi tri meseci na Forumot Milenko
zaedno so Nikodin I Slavica sekojdnevno gi tkaea I sozdavaa stihovite
,vremeto koj nekoi go narekoa izgubeno za niv bese dragoceno,
dragoceno zosto izgradija eden ogromen obelisk,za koj znaat deka ke trae dolgo dolgo
I na toj obelisk dlaboko gi vrezaa svoite naiskreni custva,gi vrezaa I taka im prkosea I na vremeto I na zaboravot
,koj sakase ovoj nastan da go prekrie so eden debel sloj na prasina.
So pisuvajneto na ovie stihovi ne baraa,I ne stavraa za slava
,pisuvaa za trojcata heroi,pisuvaa zosto znaea deka heroite I nikogas ne umiraat
,ne umiraat zosto postojat lujge kako Danica koj ke odvojat eden del od svojata dusa I ke gi ovekovecat.
Mozebi dodeka se citaat stihovite na ova poema
mnogumina ke steknat vpecatok deka niz zborovite na danica provejuva eden ogromen gnev
,a kojznae I mozebi navistina vo izminative godini nekade dlaboko vo nea tleel toj gnev
,gnev kon onie koj go pogazija osnovnoto I najsvetlo pravo na sekoe zivo bitie
pravoto na zivot,
no sepak razumnosta ja vodese celo vreme,
taka da sopstveniot gnev,ako mozeme taka da go nareceme go pretvori vo iljadnici zborovi.
Da se pisuva za Danica
I za deloto Angelski sepotenja bi imalo mnogu uste
,no I ovie zborovi se dovolni na onie koj vistinski gi custvuvaat poetskite misli
,da go razberat motivot za nejzinoto pisuvanje

ДАНИ
02k_FebK, %22:%Feb
NIKODIN CERNODRIMSKI



Custvuvajkija bolkata,bolkata koja se sozdade vo 2000 godina,
bolkata od eden necovecen I bezumen akt
,akt koj kako eho sekojdnevno odeknuvase vo dusata na Cernodrimski
.i tokmu toa eho bese prvicniot povod da zapocne da ja sozdava poemata
,koja na samiot pocetok nemase ni ime,
imase samo edna golema iskresnost
pomejgu nego Danica I Slavica,da se napise ova poema.
Kako se redea stihovte taka se rodi I idejata
da ova poema se imenuva kako Angelski Sepotenja
,sepotenja a kojznae I navistina mozebi im sepotea angelite
a tie bea samo trpelivi zapisuvaci
,zapisuvaci so koj trajno ke se obelezat nelujgeto
koj nosea samo likovi covecki
,ke se obelezat so najcrnoto mastilo,crno kako crnata nok,
dodeka heroite ke se vozdignat na ona mesto kade I sto vistinski pripajgaat.
I sega koga stihovite se naredeni,
gledano od ova vremenska distance
,Nikodin voopsto ne zazalil za vremeto koe go potrosi
za da se sozdadat ovie zborovi
,naprotiv
so sekoj napisan zbor bese I toj I Danica I Slavica se pogordi
I pogordi sto sozdavaat edno delo koe nema ni vremeto da go zaboravi.



сасе,се надевам се сеќаваш на оваа.Штета што и cernodrimski не е со нас,понекогаш ја отварам страната и се сетам на нашите секојдневни пишувања :)

ДАНИ
03k_MarK, %23:%Mar
ПРСТИ

Твојите лепливи прсти поминуваат по моето испотено тело,тело кое желно ги очекува твоите допири,твоите магични прсти.
Магичноста на твоите прсти егзотично и сочно пастуват по венеричниот брег стопувајќи се со лепливите сокови на возбудата.
Прстите не запираат,шетаат по бедрите кои се движат по нивниот ритам,нишајќи се горе доле,како да неможат да го издржат тоа прекрасно шетање на прсте.Се сопираат на белиот стомак,протегајќи се до набрекнати гради желно исчекувајќи ги твоите вешти прсти, вистински виртуоз кој многу добро го познава инструментот во неговите раце и прсти.ШетаАт и по долга црна коса ,мрсејќи ја како бурен ветер занесен од убавината на мирисот.

ПРСТИ

Јас моето тело ти го дарам
допри ме со твоите прсти
сакам магија на моето тело
да горам,изгорам од љубов.

Шетај по моето испотено тело
гради,усните,бедрите мои
прекриј го моите треперливи очи
срамот да исчезне во твоите прсти.

За твоите прсти,јас вечерва ги очекувам повторно да бидат на моето не заситно тело кое желно те очекува
Даница Петровска „09„

ДАНИ
03k_MarK, %23:%Mar
ПРЕД ДА ЗАСПИЈАМ

Ги затворам сите мисли во едно замислено кутивче,тогаш моето тело ја зазема позната положба.
Скуткана, сокриена мисла се избори да излезе. Побуна,се побунија мислите бореејќи се да го пробијат замисленото кутивче кое не издржа од силните вибрации.Една по една мисла се ослободија,не ме остават на мир,излегоа на површината и победата е нивна.Не сакаа да бидат сами,им беше потребна мото внимание...се расправаа мислите,која да биде прва,која да го добие моето внимане.
-„Јас прва го пробив кутивчето!Јас сум прва!„
Се јави и втората мисла,третата мисла упорно се бореше настојувајќи да се пробие до површината,впрочем таа е за посебно внимание.
-„Јас сум главната,Даница цел ден мислеше на мене!Нели Даница?„
Ги слушав мислите како се расправа...ни најмалку не ми недостасуваа,јас сакам да ја слушнам тишината пред да заспијам.
И кога помислив дека мислите се смирија тие повторно одекнаа.
-„Денес видов човек кој одамна не го видов,се направив дека не го видов.„
Во исто време ја сакав мислата,а во исто време несакав што повторно ми се јави.
Лукава е таа мисла,знае дека од сите мисли нејзе највеќе ја сакам.Тивко се прикраде потсетувајќи ме дека ми е драга,најдрага од сите мисли.
Да,таа мисла издвои победа,неможев да се противставам оти од сите нив највеќе ми се врежа во сите мозочни виуги.Тоа не е само мисла,емоциите пуштија прсти
во моето срце и душа...се предадов на мислата која се повеќе и повеќе ме освојуваше што неможев да ја сопрам...а и несакав.

Пред да заспијам мислам на мислата,со неа заспивам,со неа се будам, одново и одново пред да заспијам мислата ме освојува,нејзе и го давам моето внимание.
Сите вие други мисли повторно влезете во моето замислено кутивче,јас го избрав победникот.

Даница Петровска „09„

cernodrimski
03k_MarK, %21:%Mar
dani ti blagodaram sto navistina si odvoila mnogu vreme za da go postavis celiot ovoj matrijal,no gledam deka vredelo,denovive koga ke go soberam matrijalot koj mi e nekako rastrkan ke postavam i proza.

ДАНИ
03k_MarK, %10:%Mar
cernodrimski,мило ми е што си тука повторно да уживаме во твоите дела:)

ДАНИ
03k_MarK, %19:%Mar
Ш К О Л К А

Да се претворам во школка,да живеам во дното на моето море на самотија,да бидам сама,без тага,без болка.Да ме носат бури,да ме тркалаат по дното,ситен пасок да ја затвори мојата болка,од таа болка да се создаде црн бисер,тој црн бисер нека биде закопан ,никој да не може да го пронајде.
Школка создадена од јад,безумие,јаук кој никој не го слуша,не го слуша ниту Севишниот,тој бесконечно се сити од туѓата болка која му дава сила од која опстанува,од туѓата мака со која се храни,а неговата светлост се солзите од плач на планетата.
Нека не се скрши школката,од неа ќе излезе црниот бисер од кој ќе се разлее црнила од болка...подобро е да остане на дното на морето,сама како и досега.

http://img12.imageshack.us/img12/1424/200pxblackpearlandhissh.jpg
__________________
Универзумот е дел од нас...НИЕ СМЕ УНИВЕ

cernodrimski
03k_MarK, %19:%Mar
1
Не се сеќавам воопшто како дојдов во градот,навистина не се сеќавам дали патував со автобус или со воз,тоа во овој миг воопшто не ми беше важно,но сепак на едно премногу добро се сеќавам,само што ја почуствував тврдата но благородна прилепска почва ,само што го почуствуваш нежното ветре кое дуваше од Селечка планина и уште понежно помина секаде околу менекажуваќи ми добредојде,погледот веднаш сакита по прекрасните и величенствени Маркови Кули,ги гледав опијанет од таа величенственост и се восхитував на природната дарба за уметност која трпеливо ги наредила карпите,ги наредила исто онака како што трудољубивите тутунари го редат секојдневно жолтото злато во плетените кошеви-ред по ред ги гледав одамна заборавените улици ,одамна заборавените згради,некои беа реновирани подновени со свежа и светла боја како што некогаш имале,но некои беа толку распаднати што беше прашање на време кога ќе паднат,со својата распаднотост на местото каде што беа му даваа некој тажен поглед на минувачот и го тераа што побргу да си замине од тука,полека чекорев по белиот мермер со кој беше обложен половина град,чекорев и со секој чекор што го правев оживував по еден спомен,ги гледав лицата на минувачите,некој беа остарени со лица збрчкани,некои беа преморени и од самото одење,одеа исто онака како што одел и нивниот живот,одеа целосно потрошени,скршени,сега и малку беа поднаведнати згрбавени,дали од тежината на годините кој ги носеа на грбот или од тежината на јадот кој им тежеше на душата, неколкумина кој ги препознав радосно им отпоздравив по име,но тие само одмавнаа со раката го спуштија уште повеќе погледот кон земјата и брзо ме одминаа,се запрашав себеси со што така ги навредив што избегаа од менене му придадов преголемозначење на ова нивно одминување туку ги оставив намира да си ја носат судбината на сопствениот грб,се предадов целосно на желбата што повеќе за што пократко време прегрнам почуствувам и поминам од градот,,полека наближував кон градскиот плоштад,рој од мисли се мотаа низ мојата глава,застанав на среде плоштадот и погледот го вперив кон градскиот часовник,наближуваше пладне а јас чекав да го слушнам како отчукува,тој звук на неговото одчукување долги години ми одзвонуваше во ушите,одзвонуваше и постојано ме потсетуваше на коренот,ме потсетуваше каде и да одам да никогаш не го заборавам мојот корен,започна да удира еден,два,три пати и со секое отчукување маѓијата на тој звук ме понесуваше се подлабоко и подлабоко во просторот наречен време,мислев дека запре да тече времето и дека сега кога отчука дванаесет часот на пладне кога сказалките се преклопија една на друга започнува некое друго време,време кое можеби е токму за мене,занесен во сета оваа маѓија не ни забележав кога некој одспротива од мене ми пријде,ја стави неговата рака на моето рамо и со доза на големо чудење го започна разговорот.
-те гледам и не можам да верувам дека си ти,ама навистина те гледам те гледам и си велам сам на себеси тој или не е тој,море тој ќе да ,прво мислев дека си некој авет кој дошол во нашиов град,но од авети верувај ни глава не можеме да кренеме.ама гледам дека си ти,ајде кажи кажи Никодине дека си ти,за да не си помислам дека сонувам или побудалувам.
Го гледав Човеков и никако не можев да се сетам кој би требало да биди,ликот беше некако познат ама маглината која стоеше пред тој лик не ми даваше јасно да видам за кого се работи,започнав трескавично да пребарувам по моите сеќавања,и сите мене познати ликови ги споредував со оние кој сум ги ставил во мојата меморија,но ни еден од нив не одговараше на човеков пред мене,единствено нешто кое ме натера и понатаму да стојам на ова место и да
2
продолжам со разговорот беше неговиот глас,гласот ми беше повеќе од познат но едноставно не можев па неможев да се сетам па тоа ти е.моето чудење беше уште подобар повод кон непознатиот да продолжи со зборувањето.
-не ме позна нели,па тоа и сега воопшто не е важно што не ме препознаваш,ајде да седнеме на едно пиво во Градска па со доброто Крали Марко ќе ти се вратат сеќавањата,ајде ајде сега Градската кафеана ни ја реновираа-ова го кажа некако одважно небаре тој ја реновирал-и сега имаме повторно место кај да денгубиме.
Љубопитноста ме натера да тргнам нога за нога со непознатиов и закратко време веќе бевме на терасата,и покрај пролетното пладне сепак беше некако свежо за седење,но го занемаривме и двајцата ова се сместивме удобно во новите плетени столици,не беа оние поранешните излитени и пластични столчиња кој имаа железна конструкција,и кој при секое движење на телото те одаваа со шкришењето на мазниот бетон,овие покрај тоа што беа удобни и со својата удобност не те тераа постојано да ја менуваш положбата на телото,туку и самата тераса беше обложена со зелен и мек теписон кој го елиминираше тој звук при влечење на столиците,додека го гледав немногу видоизменетата градска кафеана се некако мислев дека од позната метална четирикрилна врата ќе излезе Келнерот Бајчо и со својата широка насмевка ќе те натера и колку да си му лут за вчерашното или завчерашното подметнување во сметката да не му се лутиш,а имаше обичај секогаш кога ќе дојдеше да наплаќа да ти каже што ќе платиш ане си испил само тоа гокажуваше толку брзо и вешто што во првиот момент и нема да забележиш,но кога ќе станеш доволно свесен дека си и денес намагарчен од Бајчо тогаш беше касно.
-Имате три пива,салата немате и една ракија за мене-беше неговата честа реченица,нормално ние ќе му укажевме дека немаме салата дека немаме ракија но сепак тоа стои во сметката а тој шеретски ќе продолжеше во негов познат стил-па знам бре деца знам дека немате тоа и јас ви го кажувам-и нормално започнуваше вообичаена препирка но на крај плаќавме,не се работеше за којзнае колкави суми па можеби и затоа плаќавме.но не се појави Бајчо туку некое за мене непознато лице
Без никаква нарачка младото келнерче веќе на масата постави две пива,ги отвори благо се поклони со телото во знак на почит што сме влегле ете тука да му бидеме гости,се заврти вешто и замина на друга маса каде го викнаа,молчешкум ги зедовме пивата во раце и со благ удар на устинката на шишето поздавиме на здравје,веќе првите голтки на пивото се лизгаа низ грлото,а со самото лизгање како да се отвори оној невидлив вентил кој ги сопираше сите заборавени спомени,го држев шишето и со мислите се вратив во она време кога младоста бликаше од секоја пора на телото,бликаше и не тераше постојано да не бидеме на едно место,но и со погледот го гледав потполно непознатиот пред време прашуваќи се по кој знае кој пат кој би требало да биде ,фактот дека седна со мене дека ме ослови по името,беше повеќе од јасно дека ме познава добро,и можеби толку добро што јас не се познавам.
-не се сеќаваш нели,не се сеќаваш Никодине,па би било премногу нефер од мене да те држам во неизвесност и да не ти кажам,па јас ум другар ти Сашо,Сашо Жолтиот.
3
Кога ги кажа овие зборови останав стаписан на местото,шишето кое го држев во раката ми испадна на подот,истураќи се дел од него на зелениот теписон,брзо на местото се најде келнерот кој го крена и ме погледна зачудено.
-во ред е во ред е момче,во ред е навистина,за штетата ќе платам-започнав да се извинувам за неприликата која ја создадов.
Сега стоев и навистина го гледав мојот другар со неверување,ме гледаше тој и радоста започна да се распостила по неговато лице,радоста што повторно после толку години го стретнал својот другар,но и јас откако се соземав од изненадувањето се израдував,незнам дали тој тргна прв или јас но сепак прегратката после 20 и нешто години беше цврста и искрена,кога веќе измина моментот на првичната радост седнав и пред да каже нешто го повикав келнерот сега да донесе повторно пиво,
-па добро бре Сашо што се случило со тебе што си сеизменил толку-навистина неможев на себеси да си верувам дека пред мене седи Сашо жолтиот,некогаш жолтата коса сега беше целата бела,но не обелена од нормалниот природен процец,туку беше обелена некако со сила,лицето потемнето,збрчкано,со преголеми и длабоки брчки кој му ги направил живото,
-ех што се случило,живот живот никодине,кога тежок кога лесен но сепак живот-и колку да сакаше да дава ведрина во своите зборови сепак горчината која ја прикриваше неможеше да ја прикрие,бликаше таа од него бликаше најмногу од неговите очи,некогаш плави со една небесно плава боја сега беа некако заматени,плавото беше заменето со темна исто како облаците кога се спремаат за бура,бликаше бурата во него,но сепак добро ја владееше и добро ја контролираше таа бура,
-Јасно ми е дека никого не го милува Сашо живото,но не би требало така лесно да потклекнуваме.
-Никодине,ако беше за празни совети,за илузорни зборови верувајме дека навистина ми е преку глава,а такви сосила паметни бајаги ги има низ Прилепов,кој се нешто знаат повеќе од другите,ајде оставиги тие муабети и кажими ти како си ми слушнав дека таму во големиот град си отишол многу високо,дека си бил кај чаушите,така се зборува низ чаршијава за тебе.
Кога го кажа тоа незнаев што побргу да правам,дали да се смеам или да плачам,но од друга страна не сакав да ја расипувам таа слика која гледам ја насликале за мене,воедно не сакав да му внесувам уште горчини и да го разочарувам.
-Па сега Жолти дека сум кај чаушите сум,тоа не можам да го порекнам,ама колку е голема тоа повторно незнам,ама сега пак јас ќе те замоламдруго нешто,сметам дека сеуште си ми другар и дека ќе ме разбереш во целост.
-Знам знам што ќе кажеш-извика весело-знам верувај дека знам..
-е кога знаеш ајде кажи-сега некако како да започна да се враќа оној стариот Сашо.

4
-знам дека ќе ми кажеш да не барам услуга од тебе.и верувај дека ни во еден момент на тоа не помислив.
Беше повеќе од очигледне дека сепак таа нишка која постоеше едно време на другарството сеуште не е скината и дека понекогаш кога се работи за добри другари кој се познаваат добро,таа врвка кога ќе се стретнат за кратко време се обновува,така беше и сега,ма да од моја страна малку беше запоставена,запоставена зошто во првиот момент не можев да го препознаам мојот другар.


del od raskazot-vo vrtlogot na spomenite-
nikodin cernodrimski

cernodrimski
03k_MarK, %19:%Mar
ke mozi li nekoj od administratorite da mi objasni kako na forumov da postavam zip fajl so prvedena opera na makedoski,operata e moj kompleten prevod

Vishnu
03k_MarK, %13:%Mar
Черно обрати се на темата Прашања во Админите горе на топ..
Поздравчеее

ДАНИ
03k_MarK, %17:%Mar
cernodrimski,интересен расказ...да така е,времето остава траги на човекот кој маченички се труди да опстане во овој свет...понекогаш си велам зошто тој некој си така наречен господ ме создал?за мака!?тогаш тој воопшто и не ми го треба...денес го симнав мојот крст од плеќите и полесно ми е,библија,брошури стражарска кула што ги имав собирано со години кои ги чував повеќе од себе ги искинав и ги спалив,се онаа што имав за господ ги исцепав во парчиња и многу добро гореше во огинот,ја изгорев и онаа плетена нараквица од црква...се што беше крст фрлив,сите мои слики со господ,со богородица и исус ги подарив,имам уште но се заморив да ги барам,тие за следниот наплив на бес-конечно јас сум Атеиста.
Твојот расказ ме растажи,а тагата ме убива во душата,а кога ме боли душата јас сум како ранет ѕвер.

Vishnu
03k_MarK, %17:%Mar
1
Не се сеќавам воопшто како дојдов во градот,навистина не се сеќавам дали патував со автобус или со воз,тоа во овој миг воопшто не ми беше важно,но сепак на едно премногу добро се сеќавам,само што ја почуствував тврдата но благородна прилепска почва ,само што го почуствуваш нежното ветре кое дуваше од Селечка планина и уште понежно помина секаде околу менекажуваќи ми добредојде,погледот веднаш сакита по прекрасните и величенствени Маркови Кули,ги гледав опијанет од таа величенственост и се восхитував на природната дарба за уметност која трпеливо ги наредила карпите,ги наредила исто онака како што трудољубивите тутунари го редат секојдневно жолтото злато во плетените кошеви-ред по ред ги гледав одамна заборавените улици ,одамна заборавените згради,некои беа реновирани подновени со свежа и светла боја како што некогаш имале,но некои беа толку распаднати што беше прашање на време кога ќе паднат,со својата распаднотост на местото каде што беа му даваа некој тажен поглед на минувачот и го тераа што побргу да си замине од тука,полека чекорев по белиот мермер со кој беше обложен половина град,чекорев и со секој чекор што го правев оживував по еден спомен,ги гледав лицата на минувачите,некој беа остарени со лица збрчкани,некои беа преморени и од самото одење,одеа исто онака како што одел и нивниот живот,одеа целосно потрошени,скршени,сега и малку беа поднаведнати згрбавени,дали од тежината на годините кој ги носеа на грбот или од тежината на јадот кој им тежеше на душата, неколкумина кој ги препознав радосно им отпоздравив по име,но тие само одмавнаа со раката го спуштија уште повеќе погледот кон земјата и брзо ме одминаа,се запрашав себеси со што така ги навредив што избегаа од менене му придадов преголемозначење на ова нивно одминување туку ги оставив намира да си ја носат судбината на сопствениот грб,се предадов целосно на желбата што повеќе за што пократко време прегрнам почуствувам и поминам од градот,,полека наближував кон градскиот плоштад,рој од мисли се мотаа низ мојата глава,застанав на среде плоштадот и погледот го вперив кон градскиот часовник,наближуваше пладне а јас чекав да го слушнам како отчукува,тој звук на неговото одчукување долги години ми одзвонуваше во ушите,одзвонуваше и постојано ме потсетуваше на коренот,ме потсетуваше каде и да одам да никогаш не го заборавам мојот корен,започна да удира еден,два,три пати и со секое отчукување маѓијата на тој звук ме понесуваше се подлабоко и подлабоко во просторот наречен време,мислев дека запре да тече времето и дека сега кога отчука дванаесет часот на пладне кога сказалките се преклопија една на друга започнува некое друго време,време кое можеби е токму за мене,занесен во сета оваа маѓија не ни забележав кога некој одспротива од мене ми пријде,ја стави неговата рака на моето рамо и со доза на големо чудење го започна разговорот.
-те гледам и не можам да верувам дека си ти,ама навистина те гледам те гледам и си велам сам на себеси тој или не е тој,море тој ќе да ,прво мислев дека си некој авет кој дошол во нашиов град,но од авети верувај ни глава не можеме да кренеме.ама гледам дека си ти,ајде кажи кажи Никодине дека си ти,за да не си помислам дека сонувам или побудалувам.
Го гледав Човеков и никако не можев да се сетам кој би требало да биди,ликот беше некако познат ама маглината која стоеше пред тој лик не ми даваше јасно да видам за кого се работи,започнав трескавично да пребарувам по моите сеќавања,и сите мене познати ликови ги споредував со оние кој сум ги ставил во мојата меморија,но ни еден од нив не одговараше на човеков пред мене,единствено нешто кое ме натера и понатаму да стојам на ова место и да
2
продолжам со разговорот беше неговиот глас,гласот ми беше повеќе од познат но едноставно не можев па неможев да се сетам па тоа ти е.моето чудење беше уште подобар повод кон непознатиот да продолжи со зборувањето.
-не ме позна нели,па тоа и сега воопшто не е важно што не ме препознаваш,ајде да седнеме на едно пиво во Градска па со доброто Крали Марко ќе ти се вратат сеќавањата,ајде ајде сега Градската кафеана ни ја реновираа-ова го кажа некако одважно небаре тој ја реновирал-и сега имаме повторно место кај да денгубиме.
Љубопитноста ме натера да тргнам нога за нога со непознатиов и закратко време веќе бевме на терасата,и покрај пролетното пладне сепак беше некако свежо за седење,но го занемаривме и двајцата ова се сместивме удобно во новите плетени столици,не беа оние поранешните излитени и пластични столчиња кој имаа железна конструкција,и кој при секое движење на телото те одаваа со шкришењето на мазниот бетон,овие покрај тоа што беа удобни и со својата удобност не те тераа постојано да ја менуваш положбата на телото,туку и самата тераса беше обложена со зелен и мек теписон кој го елиминираше тој звук при влечење на столиците,додека го гледав немногу видоизменетата градска кафеана се некако мислев дека од позната метална четирикрилна врата ќе излезе Келнерот Бајчо и со својата широка насмевка ќе те натера и колку да си му лут за вчерашното или завчерашното подметнување во сметката да не му се лутиш,а имаше обичај секогаш кога ќе дојдеше да наплаќа да ти каже што ќе платиш ане си испил само тоа гокажуваше толку брзо и вешто што во првиот момент и нема да забележиш,но кога ќе станеш доволно свесен дека си и денес намагарчен од Бајчо тогаш беше касно.
-Имате три пива,салата немате и една ракија за мене-беше неговата честа реченица,нормално ние ќе му укажевме дека немаме салата дека немаме ракија но сепак тоа стои во сметката а тој шеретски ќе продолжеше во негов познат стил-па знам бре деца знам дека немате тоа и јас ви го кажувам-и нормално започнуваше вообичаена препирка но на крај плаќавме,не се работеше за којзнае колкави суми па можеби и затоа плаќавме.но не се појави Бајчо туку некое за мене непознато лице
Без никаква нарачка младото келнерче веќе на масата постави две пива,ги отвори благо се поклони со телото во знак на почит што сме влегле ете тука да му бидеме гости,се заврти вешто и замина на друга маса каде го викнаа,молчешкум ги зедовме пивата во раце и со благ удар на устинката на шишето поздавиме на здравје,веќе првите голтки на пивото се лизгаа низ грлото,а со самото лизгање како да се отвори оној невидлив вентил кој ги сопираше сите заборавени спомени,го држев шишето и со мислите се вратив во она време кога младоста бликаше од секоја пора на телото,бликаше и не тераше постојано да не бидеме на едно место,но и со погледот го гледав потполно непознатиот пред време прашуваќи се по кој знае кој пат кој би требало да биде ,фактот дека седна со мене дека ме ослови по името,беше повеќе од јасно дека ме познава добро,и можеби толку добро што јас не се познавам.
-не се сеќаваш нели,не се сеќаваш Никодине,па би било премногу нефер од мене да те држам во неизвесност и да не ти кажам,па јас ум другар ти Сашо,Сашо Жолтиот.
3
Кога ги кажа овие зборови останав стаписан на местото,шишето кое го држев во раката ми испадна на подот,истураќи се дел од него на зелениот теписон,брзо на местото се најде келнерот кој го крена и ме погледна зачудено.
-во ред е во ред е момче,во ред е навистина,за штетата ќе платам-започнав да се извинувам за неприликата која ја создадов.
Сега стоев и навистина го гледав мојот другар со неверување,ме гледаше тој и радоста започна да се распостила по неговато лице,радоста што повторно после толку години го стретнал својот другар,но и јас откако се соземав од изненадувањето се израдував,незнам дали тој тргна прв или јас но сепак прегратката после 20 и нешто години беше цврста и искрена,кога веќе измина моментот на првичната радост седнав и пред да каже нешто го повикав келнерот сега да донесе повторно пиво,
-па добро бре Сашо што се случило со тебе што си сеизменил толку-навистина неможев на себеси да си верувам дека пред мене седи Сашо жолтиот,некогаш жолтата коса сега беше целата бела,но не обелена од нормалниот природен процец,туку беше обелена некако со сила,лицето потемнето,збрчкано,со преголеми и длабоки брчки кој му ги направил живото,
-ех што се случило,живот живот никодине,кога тежок кога лесен но сепак живот-и колку да сакаше да дава ведрина во своите зборови сепак горчината која ја прикриваше неможеше да ја прикрие,бликаше таа од него бликаше најмногу од неговите очи,некогаш плави со една небесно плава боја сега беа некако заматени,плавото беше заменето со темна исто како облаците кога се спремаат за бура,бликаше бурата во него,но сепак добро ја владееше и добро ја контролираше таа бура,
-Јасно ми е дека никого не го милува Сашо живото,но не би требало така лесно да потклекнуваме.
-Никодине,ако беше за празни совети,за илузорни зборови верувајме дека навистина ми е преку глава,а такви сосила паметни бајаги ги има низ Прилепов,кој се нешто знаат повеќе од другите,ајде оставиги тие муабети и кажими ти како си ми слушнав дека таму во големиот град си отишол многу високо,дека си бил кај чаушите,така се зборува низ чаршијава за тебе.
Кога го кажа тоа незнаев што побргу да правам,дали да се смеам или да плачам,но од друга страна не сакав да ја расипувам таа слика која гледам ја насликале за мене,воедно не сакав да му внесувам уште горчини и да го разочарувам.
-Па сега Жолти дека сум кај чаушите сум,тоа не можам да го порекнам,ама колку е голема тоа повторно незнам,ама сега пак јас ќе те замоламдруго нешто,сметам дека сеуште си ми другар и дека ќе ме разбереш во целост.
-Знам знам што ќе кажеш-извика весело-знам верувај дека знам..
-е кога знаеш ајде кажи-сега некако како да започна да се враќа оној стариот Сашо.

4
-знам дека ќе ми кажеш да не барам услуга од тебе.и верувај дека ни во еден момент на тоа не помислив.
Беше повеќе од очигледне дека сепак таа нишка која постоеше едно време на другарството сеуште не е скината и дека понекогаш кога се работи за добри другари кој се познаваат добро,таа врвка кога ќе се стретнат за кратко време се обновува,така беше и сега,ма да од моја страна малку беше запоставена,запоставена зошто во првиот момент не можев да го препознаам мојот другар.


del od raskazot-vo vrtlogot na spomenite-
nikodin cernodrimski

ГО САКАААМ И ДРУГИОТ ДЕЛ...каде е?
Черно прекрасно дело од твоето срце , испишано од твојата душа, за да го слушаме ние верниците на Љубовта..
Едноставно прекрасно дело за уживателите на пишаниот збор на Чернодримски :)
Инаку јас сум цаце... ;) Да знаеш

Vishnu
03k_MarK, %17:%Mar
cernodrimski,интересен расказ...да така е,времето остава траги на човекот кој маченички се труди да опстане во овој свет...понекогаш си велам зошто тој некој си така наречен господ ме создал?за мака!?тогаш тој воопшто и не ми го треба...денес го симнав мојот крст од плеќите и полесно ми е,библија,брошури стражарска кула што ги имав собирано со години кои ги чував повеќе од себе ги искинав и ги спалив,се онаа што имав за господ ги исцепав во парчиња и многу добро гореше во огинот,ја изгорев и онаа плетена нараквица од црква...се што беше крст фрлив,сите мои слики со господ,со богородица и исус ги подарив,имам уште но се заморив да ги барам,тие за следниот наплив на бес-конечно јас сум Атеиста.
Твојот расказ ме растажи,а тагата ме убива во душата,а кога ме боли душата јас сум како ранет ѕвер.
Дани?????????? ;) Затоа тие вознемирености јас ги наслушувам..ти си била овде..утехо моја... :)
Поздравче

ДАНИ
03k_MarK, %19:%Mar
ЛАЖЕН СВЕТ

Ги скинав сите лажни ликови кои стоеја по ѕидовите,слики кои беа врежани во сите пори во мојот мозок,тој сега ги избриша од моето сеќавање,сега стои само едно огромно празно платно...
Ги спалив сите книги кои укажуваа на неговото име,име кое зрачеше со препотентност,можеби и затоа црниот ѓавол се откажа од него,па така и јас,сега сум црна како ноќта,не го славам неговото име,ниту му се молам оти сватив дека тој воопшто и не ги слуша...јас не сум негово чедо,јас сум копиле кое по случајност заскитав...јас не припаѓам никаде...па која сум јас?дали празнина или...ехо...болка...

ДАНИ
03k_MarK, %19:%Mar
Дани?????????? ;) Затоа тие вознемирености јас ги наслушувам..ти си била овде..утехо моја... :)
Поздравче

Не е случајност што ме почувствува...срценце си ти
http://img22.imageshack.us/img22/267/aa5244d85c3f5b844993c62.gif

cernodrimski
03k_MarK, %11:%Mar
dani posetija ovaa strana,potoa kazigi tvoite mislenja,prvo dali pozadinata e bela ili e nesto drugo,ako e se vo red kaj tebe,togas znaci e ok
www.daki.hit.bg
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis

ДАНИ
03k_MarK, %22:%Mar
dani posetija ovaa strana,potoa kazigi tvoite mislenja,prvo dali pozadinata e bela ili e nesto drugo,ako e se vo red kaj tebe,togas znaci e ok
www.daki.hit.bg
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis
ama obavezno da ja posetis

cernodrimski?ма што е оваа?
БЛАГОДАРАМ СО СРЦЕ И ДУША
МНОГУ УБАВО НАПРАВЕНО:)Многу добро се гледа,супер е:)позадината не е бела,туку ги гледам сликите и мојата поезија:):):)
Јас незнам да си направам таква страница како што ги правиш ти,и оваа за мене е...ма немам зборови:)ме остави без зборови...ги имаш ставено и оние моите најнови песни:)
Ќе си го снимам,да си го имам:)
Уште еднаш благодарам за ваков труд,време што си одвоил,што воопшто и си помислил да направиш нешто вакво дело:)

cernodrimski
03k_MarK, %08:%Mar
dani povtorno posetija stranata sega e koregirana i nekolku greski se ispraveni,sega vo pozadina moras da slusas i muzika,ako imas spor internet toa ke odi pobavno,no sega e m,nogu podobra,drago mi e sto ti se dopadna,nemam mnogu pesni od cace za da napravam vakva nekoja mala strana i za nea,ako cita,neka mi isprati,cace dali citas na emajl ispratimi vo word dokument stavigi pesnite i prozata pa ke skrpam nekoja stranicka.

ДАНИ
03k_MarK, %14:%Mar
dani povtorno posetija stranata sega e koregirana i nekolku greski se ispraveni,sega vo pozadina moras da slusas i muzika,ako imas spor internet toa ke odi pobavno,no sega e m,nogu podobra,drago mi e sto ti se dopadna,nemam mnogu pesni od cace za da napravam vakva nekoja mala strana i za nea,ako cita,neka mi isprati,cace dali citas na emajl ispratimi vo word dokument stavigi pesnite i prozata pa ke skrpam nekoja stranicka.

Да,се гледа разликата,секако дека е добра страната,сега засега ми е спор нетот и не слушам музика:D,но ќе се обидам повторно,немав доволно трпение да чекам:D
Сигурно ќе те чита сасе,таа сега е на одмор и има повеќе време:D:)

cernodrimski
03k_MarK, %15:%Mar
milo mi e sto ti se dopajga bidejki taa e tvoja strana,samo da ne ti smeta deka e postavena na bigarski server,ako zabeleza so toa bg,a ne so mk,so mk nema nikade slobodno sekade se plajka,a tamu kade sto e slobodno pak tolku e komplicirano da ti se odmili zivotot dodeka postavis mala strana,tolku nasite go imaat iskomplicirano ko kojznae sto da e ,ne davaat muzika,i da ne te zamaram,povtorno izvini sto idi i tvojata strana so toa bg,ne mozev da go najdam ruskiot bidejki e toj pak uste podobar.no vo sekoj slucaj jas dosega ja proveriv nekolku pati i sega funkcionira perfektno,znaci ovaa www.daki.hit.bg e ovicijalno tvoja strana,toa se vika cestitam.

ДАНИ
03k_MarK, %16:%Mar
Благодарам cernodrimski,што ми направи таква чест што ќе имам своја страна...верувам дека си одвоил доста време додека си ја направил страницата,и да воопшто не ми смета што е на bg,а не на мк,и како што велиш секако дека треба да се најде слободно место,тука си нашол и тука си ја поставил.

Vishnu
03k_MarK, %13:%Mar
Тука е Цаце тука... :)
Поздравчеееееееееееееееее

ДАНИ
03k_MarK, %15:%Mar
Тука е Цаце тука... :)
Поздравчеееееееееееееееее

Еј,сасе,гледаш ли што направил cernodrimski,ја отвори ли мојата страна што тој ми ја направил:);)суперрр и јас си имам страна:)

Neporazen
04k_AprK, %21:%Apr
БРЕГОТ НА ТИШИНАТА


Се отселија таму после смртта на неговата жена.И ја исполнија нејзината последна и најголема желба,но за жал предоцна.Се доселија во една убава малечка куќичка на брегот од едно малечко езеро.Беа сами заедно со тагата во тоа крајбрежје на тишината.Од спротивната страна се издигаше еден широк простор,без ниедно дрво,покриен целиот со густ тепих од папрати.Околу Куќичката немаше ниедно дрво ни грмушка.Се беше така пусто,се беше тивко.Никогаш го немаше ветерот да ја пробие тишината.Веројатно и тој беше протеран од тагата.Не зборуваа многу таткото и ќерката.Помислата дека веќе ја нема саканата личност ги уништи двајцата.Тој постојано седеше на големиот кауч кој го купија заедно со неговата жена пред да замине.Читаше весник.Каминот гореше и плампотеше огнот во него.Тој беше единствениот што се пробиваше низ тишината.Таа замислена седеше на фотелјата и постојано гледаше во прозорецот.ПОгледот ја носеше накај езерото.Го гледаше брегот и замислуваше како тука шетаат и се смеат со нејзината мајка.Си го замислуваше животот онаков каков би бил ако не се случеше несреката на најзиниот роденден.Птоа мислише на оној момент,кога се разбуди утрото знаејки дека и е роденден,кога беше прерадосна.Цел месец го чекаше тој ден.Го чекаше бидејки родителите и ветија најубав подарок на светот.........
Така со денови тишината владееше.Еден ден задува тивко ветре,неспособно да ја развесели атмосферата.Нејзиниот татко отиде во градот а таа остана сама па за да не и биде досадно седеше на на столицата пред куќата и му правеше друштво на ветерот.На небото лежеа облаците но и тие замислиени и навлезени во дабочината на мракот исто како и нејзиниот поглед.Лицето и го покриваше русата коса.Се беше така смирувачко.Седеше и се нишкаше полека.Некого како да очекуваше.
Часовите поминуваа и без поздрав ја оставаа сама да плови низ времето.Не зборуваше ништо.Како да онеме од тага.
Мислеше дека и се причинува но за кратко време го виде повторно.Си удираше шлаканици за да се увери дека не сонува.Правеше се само да докажи дека тоа е сон.
Не им веруваше на своите очи.Мислише дека ја лажат.Таа повтрно го виде делфинот како отскокнува во езерото.Прави еден кружен лак и повторно влегува под водата.За прв пат беше среќна после толку време,затоа што во спништата сонуваше како нејзината мајка и ветув дека повторно ке се сретнат.Дека кога ке дојде тој момент делфин ке се појави и ќе изчезне пред нејзините очи.Но сонот навистина се претвори во реланост но сепак не исто како што требаше.Сега таа стана од дрвената столица и се приближи кон водата,кон малите бранчиња на езерото. Нејзините нозе ги навлажни студената вода.Ветрот се разбесна а таа знаеше дека дојде мигот кога ке се сретне со лучноста која ја чекаше толку време.
Стоеше така со раширени раце чекајќи го делфинот да се појави повторно.Но се беше залудно.Нејзиното срце го пресече тагата повторно кога виде дека не доага никој друг освен нејзиниот татко.Таа се расплака а тој се доближи до неа и се обиде да и даде накаква утеха.Не успеа во тоа.Таа не го ни прегрна како тој да е виновен за се и со трчање замина во својата соба..............
Сега се засили бранот на тишината.Повторно тој следниот ден седеше и читаше една добра книга “билка на бесмртноста” сакајќи барем за час да излезе оод тој кошмар.Неговата ќерка слезе по скалите од горниот спрат и низ солзи го испушти орвиот збор откако се доселени тука.Го замоли да ја ислуша до крај и да и верува во она пто ке го каже.Тој внимателно ја слушаше а неговиот поглед стануваше се позагрижен.Помисли дека неговата ќерка измислува кога слушна дека гледала делфин во езерото.Сакаше на некој начин да и каже дека тоа нее точно и дека таја сеуште тагува по нејзината мајка но таа беше упорна и се држеше до својата ”вистинита” приказна.И самата знаеше дека тоа не би можело да се случи но надежта кја неа никогаш не исчезна.Надежта и беше единствената пријателка која и помагаше да ја поминат реката на тагата.Таа повторно избега во својата соба и почна да плаче.Таткото го помина денот повторно сам во тишина.Нешто длабоко од срцето го тераше да и поверува на ќерката дека сето тоа е вистина но неговиот мозот го сечеше патот на срцето.Неговата керка плачеше доло време и не ја отклучуваше вратата на нејзината соба,и се смири некаде час пред полноќ.
Тој длабоко заспа и сонуваше некаков кошмар кој ни самиот не можеше да си го објасни.Се превртуваше ноќта во креветот но го напушти тој кошмар рано утрото.
Му дојде душа кога виде дека е дома и дека тоа било само сон,но сепак имаше некое вознемирувачко претчувство.Со трчање отиде пред вратата на керкаму се двоумеше но сепак затропа.Затроба втор пат но никој не се јавуваше.Кога ја отвори вратата на нејзиниот кревет лежеше само едно писмо.Исплашено и полека влезе во собата и со растреперени раце го отвори писмото.На него пишуваше:

Ќе се вратам со мама,чекај ме.Жал ми е што те напуштив но никогаш никој неама да ме спречи да одам напред...............

Писмото беше недовршено како што беше и бескрајна тагата за ова семејство.
Тој без размислување,исполнет со нервоза и избезумен ,излезе во дворот а столицата каде очекуваше дека ке ја најде ќеркаму беше празна.
Немаше поим каде да ја бара и река солзи зачекори на неговото лице.Се фрли на земјата и плачеше цел ден и цела ноќ. го викаше името на неговата ќерка но залудно.Неа ја немаше..............
Знаеше дека никако не може да ја најде но сепак не се откажа.
Иако беше предоцна тој со надеж дека неговата ќерка ке ја најде некаде во езерото заедно со делфинот се фрли од пристаништето и се удави.Го обезе лудоста.Послуде од тага.И последните мигови што ги проживеа под водата здогледа како една жена го вика да и се придружи на небото..........
Тој си отиде но го даде животот залдно.Неговата смрт предизвика ужте поголема тага кај неговата ќерка.Таа не беше мртва.Се врати по неколку дена.Таа била на гробот од нејзината мајка а кога се врати виде дека среќата тотално ја напуштила.
Се пријави сама во полиција дека го убила својот татко а тие ја сместоја во лудница.Таму го помина остатокот од својот беден живот,Зборувајќи со ѕидовите.и мечтаејќи да се разбуди од нејзиниот најлош кошмар..........
И ден денес на тоа место во истото време кога се случи моментот кој го промени животот на девојката, некаде во часовите на залезот на сонцето, еден делфин ѕирка од езерото а еден дух шета низ напуштената куќа на брегот на тишината.Тие тагуваат ја бараат својата ќерка назад со нив знаејќи дека животот ќе и беше подобар ако им се придружеше на своите родители да го делат просторот на тагата.


Незнам зошто сите овие работи му се случија на ова семејство.Дали таа полуде после смртта на татко и или почнаа да и се причинуваат работи веднаш после смртта на нејзината мајка.По неколку години се кажуваше дека таа куќа ја зафатиле јазиците на пламенот.Кој ли се обиде да го наппави тоа.Никој не дозна кој се обиде да го одземе единствениот спомен од животот на тоа семејство.Дали тоа беше некој што ги мразеше или тоа го направија самите тие за да не се сеќаваат на она што поминало.................................. ..........



ПРОДОЛЖУВА

ДАНИ
04k_AprK, %22:%Apr
Neporazen,твое е делото:)

Neporazen
04k_AprK, %21:%Apr
Neporazen,твое е делото:)

Da se nadevam deka vi se dopadna.:):):):):):)

ДАНИ
04k_AprK, %22:%Apr
Da se nadevam deka vi se dopadna.:):):):):):)
Па да,морам да те пофалам...ајде,ајде нестрпливо го чекаме продолжетокот
:):);)
И да,преправи ги печатните грешки,секако дека се случуваат при чукање на тастатурата...и јас понекогаш ги правам...хахаха,а ако забележиш во моите потсети ме да ги преправам

Neporazen
04k_AprK, %18:%Apr
hehehe DANI blagodaram.Jas gi vidov ama kaj mene se mnogu pa duri gi popravam ce napisam drug :D:D:):)

cernodrimski
04k_AprK, %19:%Apr
dali se raboti za istiot neporazen od stariot forum ili e nekoj drug pod toa ime

Neporazen
04k_AprK, %19:%Apr
Da se raboti za istiot neporazen od stariot forum....

a moze da prasam zosto e toa vazno??

cernodrimski
04k_AprK, %19:%Apr
pa ete vo stariot forum nekako tvrdese deka nemas nikakov talent da napisis nisto a sega ispajga deka ne e taka.

Neporazen
04k_AprK, %20:%Apr
Па да. Ама кој ти знае ете за занимација некогаш пишувам.Реков така но не реков нека ништо немам напишано.

cernodrimski
04k_AprK, %20:%Apr
aaaaaaaaaaaaa dobro togas,jas onaka samo ,oti nekako se uste mi se vo sejkavanje tvoite zborovi

Neporazen
04k_AprK, %20:%Apr
Ok sekogas lugeto mozat da se smenat.

cernodrimski
04k_AprK, %22:%Apr
lijgeto se rajgaat takvi kako sto se,i nikogas nemozat da se smenat,znaci mozat da se prilagodat do odrededena situacija za da se dobie odredena pridobivka,no nikogas ne mozat da si go smenat karakterot.ne za cabe rekol nasiot narod,---volkot go menuva vlaknoto no nikogas naravta

Neporazen
04k_AprK, %00:%Apr
Mozebi toa si e tvoe mislejne i jas ne mozam da go smenam no da te potsetam deka lugeto ne se volci :):):)aj nazad na temava sea malce se oddalecivme.

ДАНИ
04k_AprK, %20:%Apr
Mozebi toa si e tvoe mislejne i jas ne mozam da go smenam no da te potsetam deka lugeto ne se volci :):):)aj nazad na temava sea malce se oddalecivme.

Кога ќе го пуштиш и продолжетокот...

cernodrimski
04k_AprK, %21:%Apr
pa neporazen deka sum vo pravo mnogu lesno ke ti dokazam,nerekov deka si volk,i ako te navredi sporedbata izvini,no deka covek ne mozi da se smeni ne mozi,,,,,eveti dokaz....uste ja imas navikata sekogas koga razgovaras so bilo koj vo levata raka da drzis cvejke a vo desnata kamsik,i dokolku e dobar nekoj so tebe ti mu podavas se razbiraaa cvejke,no i dokolku malku ti protivreci...t.s ne se soglasuva so tvoeto gledanje togas se razbira kamsikot...ova ti e navika uste od stariot forum...ednostavno sakas da gi redis rabotite po tvoe pa na bilo koja tema...ako e literatura togas ima samo da stavaat tekstovi a ti samo da citkaras,nikoj ne smee da kaze zbor nastrana....taka li e be dete....nemoj ega da se nerviras,ama po reakcijava sto ja davas nekako mi licic na bajagi porazen......

Neporazen
04k_AprK, %19:%Apr
Pa cernodrimski iskreno da ti kazam deka ne sum porazen i mene voopsto ne me naluti i ne me navredi so toa sto go kaza sporedbata za volkot.No izvini sto go kazuvam ova no stvarno nemas pravo za toa deka lugeto ne mozat da se smenat.Stvarno imam nekoi starni naviki sega ne rekov deka covekot moze da se smeni skroz da stane drug covek.Moze da se smeni i da stane druga licnost.Sega sigurno ke mu ostane i nekoja stara navika.

Neporazen
04k_AprK, %19:%Apr
Eve eden mal tekst na edna tema od kajgana forumot.

“ ПРИКАЗНА ЗА СОНЦЕТО И МЕСЕЧИНАТА”



Си беше еднаш една убава руса деовјка која многу му се допагаше на едно момче.Таа многу го сакаше но уште повеке ја сакаше и тој.Живееја на спортивните краеви на градот.Беа оддалечени но сепак толку блиски.Навечер на залезот на соцето секогаш се најдуваа на нивното тајно место и си кажуваа колку се сакаат.Си ветуваа дека никогаш нема да се одделат еден од друг и дека никој нема да ги раздели.Нивното тајно место беше високо на ридот од каде се гелдаше прекрасната глетка на панорамата на градот.Лежеа така секој ден, а тој и ја украсуваше косата со убавите бели цвекиња или и правеше гердан од цветови.Кога ке се погледнеа еден во друг,очи во очи се магепсуваа со лјубовта и полетуваа во светот на соништата.Некогаш таа му пееше песни,а тој ја слушаше и и кажуваше колку е убава.Кога не беа заедно секогаш ја гледаа сликата од другиот која ја носеа со себе каде и да одат.Кога тој требаше да патува,кога работата го носеше некаде далеку таа постојано му пишуваше писма и пораки кои беа исполнети со лјубов.Нивната лјубов беше исполнета со искреност верност и чувство на сигурност кога се еден покрај друг.Така ги поминаа деновите од младоста кои звршија доста трагично.Тие се венчаа и направија незаборавна свадба каква што секој посакува.На свадбата таа беше поубава од кога било.Со својот поглед можеше да украде сечие срце.Нивната лјубов ја крунисаа и се заколнаа дека ке бидат верни еден на друг и ке се сакаат се до крајот на животот.После свадбата тие заминаа на меден месец.Пресрекни што секогаш ке можат да бидат заедно двајцата со лјубовта и никој друг.Медениот месец го поминаа убаво и романтично. цел ден го поминуваа заедно.Сега залезот на сонцето го гледаа седејки на морскиот брег и играјки со морските бранови.размислувајки за нивната иднина.Нивната лјубов ја уништи несреката која им се случи кога се врајкаа дома.На автопатот опиени од лјубовта не забележаа дека имаше голема дупка која ја предизвика несреката.Тие паднаа во провалијата и следниот ден се разбудија во болницата.Лежеа на креветите еден до друг и се гледаа очи во очи.Но нивниот поглед сега не беше оној истиот.Овој поглед беше преплавен со прашања.Таа не знаеше кој е тоој ниту пак тој се секаваше која е девојката што лежеше до него.Нивната лјубов ја заборавија но не доволно затоа што во нивните срца сеуште горене едно мало жарче што ги тераше да цувствуваат нешто еден према друг иако нес е познаваа,Но тоа не беше доволно за лјубовта повторно да се разгори.Не се ни запознаа.Од болницата излегоа и не се ни поздравија.Тој се врати да живее во станот на крајот од градот а таа пак беше оддалечена од него и повторно се всели во станот на другиот крај.Се срекаваа некогаш шетајки низ градот но сега не си го поставуваа во себе прашајнето :-Дали ме сака? Туку Koj e tој /таа.И никогаш не им се пружи прилика да се запознаат повторно.Ostanaa oddaleceni zasekogas kako sonceto I mesecinata.





I DANI se izvinuvam ne mozam da go najdam prodolzenieto.Go preinstalirav kom i sega neznam kade sum go stavil.Imam kupista cdijna i koga ke go najdam vetuvam deka ke go postiram.

cernodrimski
04k_AprK, %21:%Apr
Pa cernodrimski iskreno da ti kazam deka ne sum porazen i mene voopsto ne me naluti i ne me navredi so toa sto go kaza sporedbata za volkot.No izvini sto go kazuvam ova no stvarno nemas pravo za toa deka lugeto ne mozat da se smenat.Stvarno imam nekoi starni naviki sega ne rekov deka covekot moze da se smeni skroz da stane drug covek.Moze da se smeni i da stane druga licnost.Sega sigurno ke mu ostane i nekoja stara navika.

prvo neporazen toa sto go velis deka moze nekoj pa duri i celosno da se smeni,se laze samiot sebesi,deka ne moze nemoze,moze samo kako sto ti kazav da se prilagodi prema odredena situacija,t.s da go smiri ili prikrie vistinskiot karakter,no ne moze da se promeni,toa ti e matrica,matrica koja ne mozes da ja promenis.a sto se odnesuva do drugiot post procitaj dobro toa e dete Prikazna--sto znaci moze i da ne e vistinita.dali e cistinita ili izmislena,dali e razubavena ili nagrdena go znae samo avtorot na prikaznata,bilo da e anonimen ili poznat.

Vishnu
04k_AprK, %15:%Apr
Дани...еве поздрав

http://img34.glitterfy.com/113/glitterfy083650927D36.gif (http://www.glitterfy.com/)

Vishnu
04k_AprK, %16:%Apr
Куќа од карти


ја градиш куќичката од карти.......
Ја гледаш...основата е готова...
Секогаш основата е потешкиот дел,...но не! Дури сега рацете ти треперат и во мислите ти поминуваат секавици дека секој миг една од нив може да ја урне твојата градба...Внимателно...така.... сртпеливоста некој рекол е мајка на трудот и успехот! Да, вистина..повторно мисла - па и не згрешил!
Но дали?
Сомневњето, двоумата пак, некој рекол е татко на вистината!
Аххххххххххххххх...
Воздишка една се откинува
низ градите,
во рацете поминува...
Мигот е сосема некој илјадити мал дел од секундата, кој сигурноста го препливува со емоции и сомнителни треперења. Секоја акција, дејство мисла во животот си има своја реакција, антидејство и приказна во судбината!
Тој миг може да е кобен!
Тој миг може да е бел...
или пак жолт, светол во светлината на Сонцето ... :)
Светот се врти низ твоите раце..реалноста прелетува низ умот, влетува во мигот на општеството!
Ох, кога ќе заврши ова искушение ?!
МИгновено, во дел од секундата, молскавици во погледот...
погледот втренчен во твоето дело,..твојата кула од карти!
Прекрасно!
Во истиот дел ос секундата, мигновено, налет на струја воздушна...налет на воздишка...уште една..о, не еве уште една! Како ветар се престорија,..
Во истиот миг, светот во очите наопаку се превртува,
погледот затреперува,
куќичето од карти се разнишува!
Нееееееееееееееееееееееее !
Бес, гнев...лутина..кој беше, што беше...море од емоции....,
ГЛАСЕН ГРОМОРОЗЕН ПЛАЧ во градите се гуши, низ очите, кои пред малку, безмалку се радуваа, играа во ритмот на среќата...а сега река од тага излеваат!
Чии беа тие воздишки ?
Зошто баш овде летнаа?
Пак сомневање , двоума кон човештвото...неопишлива игра на емоции!

Можеш да имаш поцврста куќа, во која секој ќе се радува...во која кралот на сигурноста и кралицата на радоста стапуваат во брак пред ОЛТАРОТ НА ЉУБОВТА!
Како?
Пресврти ја приказната, а во почетокот на крајот на истата приказна..,таму во првата од последните реченици ќе го пронајдеш мирот на твојот одговор!

-Славкова Славица-

Vishnu
04k_AprK, %16:%Apr
Кој како ќе го прочита го молам за камбек..или брз одговор..
Поздравчееее


http://4.bp.blogspot.com/_-0v-xErtd90/SdONkM82W0I/AAAAAAAAATI/TuepIKz--1g/s1600/Alice_and_the_Pack_of_Cards_by_Arthur_Rackham.jpg

ДАНИ
04k_AprK, %22:%Apr
Дани...еве поздрав

http://img34.glitterfy.com/113/glitterfy083650927D36.gif (http://www.glitterfy.com/)

Hahaha,kaj go najde,mnogu e dobro-HOLA CHIKA i za tebe:)

ДАНИ
04k_AprK, %22:%Apr
Можеш да имаш поцврста куќа, во која секој ќе се радува...во која кралот на сигурноста и кралицата на радоста стапуваат во брак пред ОЛТАРОТ НА ЉУБОВТА!
Како?
Пресврти ја приказната, а во почетокот на крајот на истата приказна..,таму во првата од последните реченици ќе го пронајдеш мирот на твојот одговор!

-Славкова Славица-

Prekrasno cace:)
I sekako ti posakuvam se najdobro vo tvojata pocvrsta kuka,da se raduvas i site okolu tebe da se raduvaat...kralot na sigurnosta i kralicata na radosta-prekrasno kazano:)i neka OLTAROT NA LJUBOVTA gi venca so vecna i srekna ljubov,da ne ***tulat od sreka i ljubov:)...

Eve i eden moj blagoslov od mene:)

Pred oltarot na LJUBOVTA,vremeto ke zastane...Dzvezdata Denica ke frli dzvezdena prasina,ke ve obvitka so ljubov,ke ve blagoslovi so sreka cuvaajki ve vo nejzinata svetlina.A vo nokite koga zaspiete ke vi bide vecen cuvar na vasite snista patuvaajki so brzina na svetlinata do nejziniot sjaj...
Opieni od ljubov vremeto povtorno ke prodolzi,a ti,i samo ti ke znaes deka jas sum so tebe,jas sum dotebe,jas zvezda Denica ve vencavam so svetlina,so sjaj koj nikogas ne zgasnuva...

Vishnu
04k_AprK, %12:%Apr
Можеш да имаш поцврста куќа, во која секој ќе се радува...во која кралот на сигурноста и кралицата на радоста стапуваат во брак пред ОЛТАРОТ НА ЉУБОВТА!
Како?
Пресврти ја приказната, а во почетокот на крајот на истата приказна..,таму во првата од последните реченици ќе го пронајдеш мирот на твојот одговор!

-Славкова Славица-

Prekrasno cace:)
I sekako ti posakuvam se najdobro vo tvojata pocvrsta kuka,da se raduvas i site okolu tebe da se raduvaat...kralot na sigurnosta i kralicata na radosta-prekrasno kazano:)i neka OLTAROT NA LJUBOVTA gi venca so vecna i srekna ljubov,da ne ***tulat od sreka i ljubov:)...

Eve i eden moj blagoslov od mene:)

Pred oltarot na LJUBOVTA,vremeto ke zastane...Dzvezdata Denica ke frli dzvezdena prasina,ke ve obvitka so ljubov,ke ve blagoslovi so sreka cuvaajki ve vo nejzinata svetlina.A vo nokite koga zaspiete ke vi bide vecen cuvar na vasite snista patuvaajki so brzina na svetlinata do nejziniot sjaj...
Opieni od ljubov vremeto povtorno ke prodolzi,a ti,i samo ti ke znaes deka jas sum so tebe,jas sum dotebe,jas zvezda Denica ve vencavam so svetlina,so sjaj koj nikogas ne zgasnuva...
Како што твојот благослов Дани не е напишан само за мене и се однесув на сите живи битија, на нашата прекрасна планета која лебди во космосот,..така и мојот расказ се однесува на Слободната Љубов, волјата за живот и позитивната енергија од космосот, која ја црпиме ние луѓето!
Знам дека знаеш, ама ете - да си кажам :) ;)

Поздравчеее и благодарам за убавите зборови...
Од тебе и нешто лошо не верувам дека може да се роди :)

Vishnu
04k_AprK, %12:%Apr
Hahaha,kaj go najde,mnogu e dobro-HOLA CHIKA i za tebe:)

хехехехехехееххе
еееееееееееееееееееееееее ееееееееееееееее :p
Да си се пофалам ..не го најдов,...го направив :)

Поздравчееееееееееееееее

штом го видов ова смајлито, и ми текна на тебе (да не речам ми заличе на тебе) и се реков, ааааа чекај еден поздрав за Дани...Таа ќе се сети на нашата мила АНОНИМА :)

ДАНИ
04k_AprK, %01:%Apr
хехехехехехееххе
еееееееееееееееееееееееее ееееееееееееееее :p
Да си се пофалам ..не го најдов,...го направив :)

Поздравчееееееееееееееее

штом го видов ова смајлито, и ми текна на тебе (да не речам ми заличе на тебе) и се реков, ааааа чекај еден поздрав за Дани...Таа ќе се сети на нашата мила АНОНИМА :)

Го направи ти?Па каде наоѓаш време:p...е баш е убаво што ти заличи на мене:D...аааааааааа често мислам на АНОНИМА,и тажна сум што не не дружи тука:(немам време,а и доцна легнувам...ќе види таа кога ќе и отпатувам,да ја повикам ментално;)

Vishnu
04k_AprK, %13:%Apr
Можи пак таа нема време... може е у некоја фрка
не му се лути
а инаку јас ти реков кога и да е јас ќе наоѓам време за се што сакам да остварам, може стварно побавно оди, ама ќе биде...Љубовта на прво место, надежта на второ!:)
А и за овде се надевам ќе си имама време да си наоѓам, за тебе :)

Поздравчеееееееееееееее

Neporazen
06k_JunK, %22:%Jun
СОБАТА НА “АНГЕЛИТЕ”


Откако го избрка старицата од нејзината куќа тој мораше да најде привремен престој.Не кажувајќи и ни збогум го натовари својот стар искршен автомобил со големите кожени торби полни со алишта.Влезе во колата и пред да замине за последен пат ја погледна старата која стоеше пред нејзината куќа.На нејзиното лице се гледаше тагата што го тера да сио замине човекот кој ја развесели атмосферата во нејзината куќа.Ни тој самиот не знаеше што се случува со незе но се познаваа само 1 седмица.Плашливо во последен момент изусти име на хотел каде тој можеше да најде сместување:
- источен Ашфилд.Тоа е името на хотелот каде можеш да најдеш сместување.
Тогаш тој замина право по главната улица на градот без да каже благодарам.
Сите во тој град се однесуваа многу чудно.Маглата се беше спуштила долу,скоро до улицата и ги криеше покривите на куќите.Во воздухот леташе пепел и се покриваше со нејзиниот сив килим.Чадот се пробиваше низ маглата.Беше утро а Хенри го имаше зафатено една чудна мисла.Се чудеше што се случило во овј град.Се прашуваше од каде е пепелот во воздухот,чадот и густата магла.Помилста за пожар ја отфрлаше бидејќи гратчето беше мало а пожар во близина не се гледаше..За околу 5 минути стигна до хотелот и го остави стариот бледосин автомобил на паркингот пред хотелот.не беше голем хотел но очигледно тоа беше единствениот во овој град.На предната страна од хотелот со големи црвени букви го пишуваше неговото име.Фасадата беше блесожолта боја која ан хенри не му се допаѓаше.Приближувајќи се до влезната врата на хотелот на старите и замаглени прозорци забележа многу луѓе.сите му изгледаа како да беа заробени во своите апартмани.Кога влезе во хотелот се беше тивко.Немаше многу луге во главната просторија освен оние двајца кои беа на рецепција.Подот беше мармерен и секој чекор се слуаше како удирање по тапан.Се приближа на рецепцијата и лажно се накашла за да ги разбуди заспаните рецепционери.Мрзливо само едниот од нив ја поткрена главата а другиот не се ни помрдна.Хенри двоумејќи се праша дали има слободна соба за него а рецепционерот без ниту еден збор да изусти му подаде клучеви од собата каде требаше да престојува.Тој ладен но загрижен поглед кој му го даде рецепционерот нешто значеше.Како да беше некакво предупредување.Сепак хенри се заврте и продолжи кон скалите кои водеа до горниот спрат.Неколку пати подзастана се заврте и го погледна рецепционерот.И со сомнеж продолжи да се качува по скалите.Во ходникот не биде ниту еден човек.и полека стигна пред собата 203 за која рецепционерот му даде клучеви.Ја отклучи вратата,ја отвори а таа крцна морничаво.Апартманот не беше нешто посебно но тоа не го изненади.веднаш после салонот се наоѓаше дневната соба заедно со куњатаа во другиот ходник се наоѓаа две врати,од спалната и купатилото.неговите торби ги донесе една чудна плава средовечна жена со намуртено лице која наместо поздрав на Хенри му рече да се чува од овој хотел.Го погледна застрашувачки,а потоа ја лупна вратата и замина.хенри ги распакува работите и седна на стариот сив тросед во дневната соба.Го запали телевизорот кој немаше никаков сигнал:Не му преостана ништо друго освен да се испржи на троседот и да се одмори.Секакви мисли ми прелетаа низ мозокот за овој морничав град и чудните луѓе кои ги запозна,и никако не можеше да најде логично решение за тоа што се случуваше.Некое време после пладне слушна лудни звуци кои доаѓаа од соседната соба и силно чукање по ѕидот.Реши да остане тука само еден ден и следното утро да си замине.Остатокот од денот го помина сам досадувакќи се во собата.И два часа пред полноќ му се препушти ан сонот,незнаејќи дека се наоѓа во градот со чудно име Ридот на тишината................................

*****************************




Рано утрото сонот му го прекрши еден чуден и загрижувачки извик за помош.Тој задишан стана од стариот кревет во спалната и со трчање отиде во дневната соба.Таму се скамени,и не се помрдна скоро една минута.Во собата немаше никој.Не се слушаше никакво викање.Но Хенри повеке го загрижи нешто друго.Неговиот поглед го закачи во влезната врата.Се исплаши од она што го виде.Вратата беше забрзана со еден голем дебел ргосан синџир и беше заклучена со едни дебели челични катанци какви што дотогаш немаше видено.Тој на секаков начин се обиде да ги пресече синѕирите но не можеше.Немаше никаков алата во станот кој би му бил од корист.Потта почна да го цапа по лицето а тој од петни жили извика:
-Помооошш!-Никој не го слушна но тој бараше помош повеке пати:Се беше залудно.Никој не даде одговор на повикот за помош.Не знаеше што да прави и избезумен седна на троседот во дневната соба.Загрижено гледаше во една отчка во аголот од собата и размислуваше како да најде излез од собата.Една искра му во мозокот му рече да го скрши порзорецот.ја зеде шарената ваза која стоеше на малото ниско масиче и разбеснето но смирено ја фрли во прозорецот.Вазата се распарчи на безброј ситни парчиња кои разлетаа низ целата соба.
Тој уште повеке се вознемири кога виде дека прозорецот не се крши ни од најсилниот удар кој можеше да го даде.Проба со се но се беше залудно.телефонот во спалната соба не работеше и не можеше да воспостави врска со никого.Сите апарати беа расипани а големиот дрвен ѕиден часовник беше застанал на 12 часот.Сега тој седна на подот до прозорецот и погледна во лицата залепени на прозорците од другата страна на хотелот.Како да сакаа да му кажат нешто но тој не ги разбираше.Седеше така изморено и размислуваше како може и кој би можел да го заклучи во овој стан.Вратата беше заклучена од внатрешната страна што ја правеше ситуацијата уште позбунувачка.Едно време тишината ја наруши силен татнеж која доагаше од купатилото.Влезе таму и виде голема дупка на ѕидот до вратата.на подот имаше искршени цигли и пплочки.Се чудеше каква голема сила би можела да ја направи таа длабока дупка која водеше некаде.Тој беше љубопитен и надевајки се дека ке најде излез е едвај се провна во тесната дупка и само што не се загуши од прашина излезе во друга соба.Падна на подот и почна да се тресе од прашината не обрнувајки внимание дека се наога во друга соба.Тој веднаш не ја забележа црвенокосата девојка која стоеше во кошот и осплашено гледаше во Хенри.Кога виде дека таа е исто така заробена во собата со синџири на вратата и пријде.Се извини за нередот што го направи.Кога таа виде дека тој нема намера да ја повреди со растреперен глас му рече:
- Јас сум Ајлин.Ајлин Галвин.Претпоставувам дека и ти падна во оваа стапица.
Иако не ја разбра баш добро што сака да му каже тој и ја објасни ситуацијата,и ја праша дали знае како можат да се извлечат.таа немаше никаква идеа,се обидела да се ослободи со се но не успеала.Му кажа дека тука дошла пред неколку недели незнаејки колку точно затоа што тука била потполно изолирана.Тие седнаа на креветот и разговараа подолго време.
Нивниот разговор го пресече еден плач на бебе кој доагаше од никаде.се чинеше како во собата да има некој друг со нив но сигурно ги лажеше слухот.
Потоа тие слушнаа силна вознемирувачка сирена,Ајлин му кажа на хенри дека кога ке се слушне таа сирена доага мракот.И навистина така беше.сирената не престанувашеА тие останаа сами засекогаш во таа соба.Иако беше мрачно сепаск беше осветлена собата со нивната љубов која се роди после неколку месеци.Ниту темнината не можеше да ги запри.ПОнекогаш во собата се слушаа чудни звуци кои веројатно доаѓаа од пеколо.Го повикуваа Хенри со нив но тој никогаш не ја напушти Ајлин.

НЕДОВРШЕНО........................

Neporazen
06k_JunK, %22:%Jun
Часовник на спомените

Седам во мојата соба и го гледам часовникот.Го гледам големиот ѕиден часовник кој стои на ѕидот веднаш до мојот кревет.Седам така и гледам како сонцето кое доаѓа ноз малото прозорче ја лепи неговата сенка по ѕидот.Таа сенка прави фигури кои ме потсеќаат на моето минато.Ме носи тој часовник назад во времето.Но тоа е релативно.Јас сеуште седам во собата ,10 часот наутро.Сепак со милсите сум некаде далеку во моето минато.Се расдувам на убавите спомени ми останале во сеќавање.Таа сенка ги образува лицата од минатото.Сите стари пријатели ко судбината не разделила.Сега таа ми прикажува и некаква претстава.Таму сум и јас.Се гледам кога бев мал.Знам.Тоа е моето детство.Така се вика таа претстава.Ги гледам насмеаните лица кои го прават тоа време совршено.Тој часовник на спомените е посебен.Ми го даде мојата баба и ми рече дека тој секогаш ке ме потсетува не нешто.Еве, сега покажува една девојка.Која беше таа девојка немаше ни да се сетам ако го немав тој часовник.Ги гледам нејзините љубопитни очи како ми кажуваат дека ме сакаат.Тој часовник кај мене пробудува длабоко чувство на тага.тага која се обидувам да ја скријам во моето срце.Почнувам да се лутам на него затоа што сака да ме испровоцира.Не може реално да ме врати назад.Посакував да можеше да го врати животот за неколку години и да ги поправам сите грешки што сум ги направил.Му го кажувам тоа во мислите и тој со мисла ми одговара дека не може така,бидејќи божем ако не сум правел грешки во минатото ќе сум тагувал уште повеќе по него.
уфффффффффф.Гледам во сказалките кои сеуште стојат в место не с епомрднуваат.Се чудам што се случува.Го прашувам часовникот,тој не одогвара.И сенката се изгуби.А сонцето го замени месечината.Тоа си замина.Времто запре.Сега немам време, го немам часовникот на спомените а ако го немам него немам ни спомени.Сега станувам и избезумено го барам времето дасе врати.Го нема.Го барам времето за кое порано мислев дека е залудно.Го барам мојот живот назад кој порано го бракав да си оди.Дури сега почнувам да мислам дека каков таков животот не постои ако нема спомени.Часовникот на спомените сакаше само да ми каже да продолжам со мојот живот и да го заборавам минатото затоа што тоа е само илузија тоа не постои, а иднината ќе постои.Тој часовник ме научи да не си играм со времето и да ја живеам сегашноста онаква каква што е.Но сепак сеуште тагувам по мојот часовник на спомените затоа што без него не се сеќавам на ниеден спомен, на ниту еден убав спомен.

ДАНИ
06k_JunK, %23:%Jun
Ејјјјјјјјј Па каде си ти Непоразен...ти бараш понош или совет за пишување,а види ти што си напишал:)
Супер си,нема што;)

Neporazen
06k_JunK, %23:%Jun
hehehe blagodaram DANI:):):)

cernodrimski
06k_JunK, %00:%Jun
Nikodin Cernodrimski ve pokanuva da ja posetite novata strana

www.milenkoforumpoezia.hit.bg

ДАНИ
06k_JunK, %01:%Jun
Nikodin Cernodrimski ve pokanuva da ja posetite novata strana

www.milenkoforumpoezia.hit.bg

Исклучен си,сакав да коментираме за страната што си ја направил...благодарам што не покани на твојата нова страна,и секако,да ти се множат страните:)

ДАНИ
06k_JunK, %01:%Jun
Розов слон


Розово,розово, хахаха ,розово.Се е розово па и мојот сон од соништата.
Колку само е прекрасен,ах,многу е убав.Од маглина се тркалаше нешто налик на розово топче.Полека по полека измаглината стануваше се по чиста така да розовото топче повеќе личеше на розова топка ,која кога измаглината сосема се отргна јасно се гледаше мало розово слонче.Ја тресеше својата глава на која беше насобрано суви листови,а големите уши му удираа по очите па неможеше да види ништо пред себе.А,сурлата,хихихи,сурла та се тресеше лево,десно како некое црево за гасење на пожар.На главата имаше некои златни ресички во боја,шаренило што мислиш дека блескаше на сонцето кое ѕиркаше меѓу гранките на џиновските дрвја.А,и на четирите негови стопала имаше некои прекрасни панделки,розови,како и розовото слонче.На плешките имаше прекрасно седло на кое безбрижно седеше мајмунче играајќи се со бонаната и ананасот.
По долгото трчкарање лево десно стаса до една патека опсипана со безброј шарени цветови.Ах,колку само прекрасно мирисаа цветовите.Занесена од миризбата за миг од мојот видокруг исчезна розовото слонче.Па каде е?Каде исчезна?Тргнав по стапките на слончето,кое остави трага врз цветовите од неговите тешки стопала.Ах,да, го стасав,и не беше многу далеку,но пред мене се отвори друг,необичен видик.Слончето стоеше до крајот на патеката,а пред него широчина од зелена трева.Веднаш,зад ридот, се издигаше прекрасен розов замок.
Не верував на своите ширум отворени очи па морав да ги протријам.Но,се беше исто,прекрасно розово.Пред замокот гордо стоеше голем розов слон,намуртен и налутен,како да сакаше да покаже дека неговите правила на игра се строги и нема попуштање.Зад слонот стоеше уште еден розов слон,накитен како и малото розово слонче.И покрј намуртеноста на големиот слон,нечујно се провлече стрчуваајќи се кон малото слонче.Каква глетка,каква убавина,милина на душа.
Малото розово слонче не се поколеба да се стрча во прегратката на долгата сурла која се тресеше од радост.Малото слонче конечно ја најде својата розова мајка, која три дена го бараше довикуваајќи го со песната на розовите слонови.
Нивните сурли личеа како раце милуваајчи се по главите.Загриженоста на розовата мајка како во еден миг да исчезна нежно бришејќи ги солзите на розовото слонче.Кутрото,колку долго ли талкало дури го нашол патот до розовиот замок пронаоѓаајќи го своето семејство.Таткото,розовиот слон ,скришум ги избриша своите солзи од очите сокриваајќи ги со сурлата.Не сакаше да ги покаже своите нежни чувства пред своето розово семејство,некој мора и да е строг.Но,сепак неможеше да се воздржи,од неговите тажни очи потекое рој солзи,кои ниедна голема сурла неможеше да ги сокрие.Малото розово слонче фатено за сурлата на неговата розова мајка застана пред големиот слон поклонуваајќи му се.Бараше прочка за неговите палави игри кои далеку го одведоа од замокот.А и да не се поклонеше,зарем големиот слон не ќе му простеше,зарем не би попуштил пред неговата детска розова глава?
Секако,неговата лутина исчезна штом малото слонче од своите плеќи го симна мајмунчето кое сеуште го дојадуваше ананасот.Ах,да,мајмунска работа,неможел подобар другар да најде освен оваа мајмунче.Па добро,нека му остане само несакам повторно да ги мајмунисат работите.Неговиот поглед се зборуваше,а малото розово слонче ги прочита очите на големиот слон.
Повторно завладее хармонија помеѓу розовото семејство,и повторно радосно урликнаа со сурлите.
За мое изненадување од розовиот замок излезе царот и со песна ги повика розовите слонови,а тие пак грациозно се поклонија пред него.
Розовите слонови биле царски слонови!
Прекрасно,до тогаш немав видено царски слон и уште розови!
Маглината ми го намали видикот и се послабо ги гледав розовите слонови,а замокот полека по полека исчезнуваше се додека ширум не ги отворив очите будеејќи се од мојот розов сон.
Бев тажна,ми недостасуваше розовото слонче и розовото семејство.Поминаа неколку недели,но и понатаму ја чувствував истата тага.И,случајно,сосема случајно шетаајќи се од излог до излог здогледав стаклени розови слонови,две поголеми и едно мало розово слонче.Их,кликнав од радост и среќа.Воопшто не се двоумев да ги купам колку ии да беа скапи.Влегов во продавницата и нестрпливо ги гледав розовите слонови.Мојот разигран поглед го забележа продавачот нудеејќи ми многу други стаклени предмети,стаклени животни,но јас токму нив ги сакав,токлму прекрасните розови слонови.Во очите на продавачот се гледаше тага,не сакаше да ми ги продаде розовите слонови,едноставно се приврзал за нив кои во дуќанот стоеле веќе пет години и досега никој не прашал за нив.Се чувствуваше како да земам дел од него,дел од неговата душа.
-„Прекрасни се,ми беа коко семејство„.
Се нажалив и се сетив на сонот.А можеби и му биле семејство во некој минат живот?Можеби во мојот сон тој всушност е и царот?
Се поколебв,а во исто време ми беше жал што морав да ги оставам розевите слонови,несакав никого да разочарам,да оставам несреќен како и продавачот.
Се поздравив со него и онака успат,во кратки црти му го раскажав сонот за розовиот слон.Во неговите очи блесна некоја искра на среќа и радост.
-„Па добро,земи ги,ти ги поклонувам розовите слонови„
Се зачудив на неговата несебичност,и со прашалнички поглед погледнав во него.
_„Слободно земи ги.Гледам дека ти добро ќе се грижиш за моите розови слонови„
Неговите слонови?Дали сонувам или е јаве?Во рацете ги држев розовите слонови што ми ги даде.Ги гледав како се прелеваа на сончевите зраци.Ги допирав и вистински бев среќна.Нивната магична убавина ја разнежи мојата душа која се растопи од прекрасното чувство на допирот.
Сега розовото слонче е во мојата соба и заедно сонуваме розови сништа,прекрасниот замок,розовите слонови,патеката од шарени цветови,зелената трева,а на тревата царот кој молкум тагуваше по розевите слонови,по розевото семејство.

Даница Петровска „09„

Vishnu
06k_JunK, %20:%Jun
А тревата дани не е ли розева во розевиот свет, на која молкум тагувал царот по розевите слонови?

Хахахах мала шала?
ПОЗДРАВЧЕЕЕЕЕ за тебе од се срце

ДАНИ
06k_JunK, %20:%Jun
А тревата дани не е ли розева во розевиот свет, на која молкум тагувал царот по розевите слонови?

Хахахах мала шала?
ПОЗДРАВЧЕЕЕЕЕ за тебе од се срце
Ајде,ако биде се розово нема да се разликува ништо па барем тревата нека е зелена:p:D
Поздрав и за тебе,посетувај не повеќе :)

Vishnu
06k_JunK, %20:%Jun
Nikodin Cernodrimski ve pokanuva da ja posetite novata strana

www.milenkoforumpoezia.hit.bg

Ти Чернодримски упорно се обидуваш Цацето да ја оставиш бе з зборови...?
Хаххахахахаххаааааааааааа
Успеваш,,,..успеваш (мразам да го признаам ова :D)


Поздравчеееееееееееееееее

Еве ти место збор - друг одговор
http://sl.glitter-graphics.net/pub/1390/1390813rnrvsz83w7.gif

Vishnu
06k_JunK, %20:%Jun
Ајде,ако биде се розово нема да се разликува ништо па барем тревата нека е зелена:p:D
Поздрав и за тебе,посетувај не повеќе :)

Денес така послободно време....
Прва смена бев....
Јас си зедов сама слободно време иначе имам работа на компјутер! :D

Еве и за тебе да не се лутиш

http://sl.glitter-graphics.net/pub/1501/1501855fawz0lyoh5.gif

ДАНИ
06k_JunK, %22:%Jun
сасе,благодарам за розовиот букет:)розовата боја како мала многу ја сакав:)имав едено розово фустанче и многу го сакав:)јас мислам дека сеуште го чувам кај мајка ми:pи имам фотографија од истиот кога мојата сестра правеше свадба:)

cernodrimski
06k_JunK, %12:%Jun
Драги Браќа Македонци и Сестри Македонки
Почитувани членови на Миленко Форум

Ова што го читате е мојот последен пост не само на овој форум туку и на сите Македонски форуми.

Изминаа добри 11 години од моето прво членсто на Првиот Македонски форум Ајвар ,па од тогаш до ден денес,постојано со кратки паузи бев присутен на голем број форуми,како со мојата поезија и проза,така и со учество во голем број други теми кој беа на директен или индиректен начин поврзани со секојдневието,напати во бројните дискусии,знам дека знаевме да отидеме и малку подалеку со своите дискусии,кој на моменти попримаја и извесна нервозна реакција,но потоа водени од она големото човечко што го носиме во нас не совладуваше,така да знаевме и да си простиме,да бидам повторно искрен,како и многупати досега,(ма да мојата искреност гледам дека скапо ме кошта) од сите македонски форуми Миленко Форум не само што ми прирасна за срце,туку на свој својствен начин ме опи,ме опи со искрените виртуелни пријатели кој ги запознав,велам виртуелни зошто ја немав таа чест неколкумина да ги запознаам лично,момент кој верувајте навистина го посакував многупати,(но сепак не е живот доколку не не изненади),но ова не значи дека останатите членови на овој форум ги ставам во категоријата на личности кој не ми се посакувани да ги запознаам,напротив,сите бевте на свој начин добри .
Посебна Благодарност сакам да им искажам на Дани Вишна,Рампе,и уште неколку други кој во ниеден момент не ја криеа својата искреност,но воедно сега од длабочината не само на моето срце туку и најдлабокиот и најскриен дел на душата да ги замолам сите оние кој мислат дека сум ги навредил да ми простат,ниеден пост не беше поставен од моја страна со цел некого да го навредам,напротив сакав со секој пост,темата да ја збогатам со макар и еден друг поглед на работите.
Сега многумина ќе се запрашаат кој се причините за моето заминyвање,можеби заминувам зошто бев многу искрен,сега кога заминувам ќе имам доволно време да се завртам и да погледам каде ме одведе мојата искреност.

И за самиот крај ќе го замолам администраторот Ернесто,

Прво да ја избрише темата на Македонска Политика што ја поставив,доколку не може да ја избрише,барем да ја заклучи за дискусии.

Второ да ги избрише сите мои поставени мислења на сите теми.

Трето да ги избрише моето членство од базата на податоци.

И за крај наместо збогум на сите членови на овој форум јас Никодин Чернодримски им посакувам наискрено сите желби,сите сништа им станат стварност

ГОСПОД НЕКА ЈА ЧУВА МАКЕДОНИЈА

Neporazen
06k_JunK, %17:%Jun
Cernodrimski....sto treba da ti znaci seto ova i zosto go baras seto toa od administratorot?
se nadevam deka ke odgovoris...

ДАНИ
06k_JunK, %21:%Jun
Драги Браќа Македонци и Сестри Македонки
Почитувани членови на Миленко Форум

cernodrimski,многу ми е жал оти го напушташ форумот,но сигурно има голема причина оти се откажуваш и од сите други македонски форуми,како што велиш и самиот„(ма да мојата искреност гледам дека скапо ме кошта)„
11 години да бидеш на форуми и не е малку временски период и си искусен форумџија.
Миленко Форум не само што ми прирасна за срце,туку на свој својствен начин ме опи,ме опи со искрените виртуелни пријатели кој ги запознав,велам виртуелни зошто ја немав таа чест неколкумина да ги запознаам лично,момент кој верувајте навистина го посакував многупати,(но сепак не е живот доколку не не изненади)
Верувај,многу ми е жал оти не напушташ,особено нас виртуелни поети...па кого сега да чекам и да видам дали има некоја нова песна во поезија? кога ти ,како се сеќаваш од стариот форум знаевме деноноќно да пишуваме поезија не штедеејќи го времето ниту самите нас, кое беспрекорно ја дававме нашата енергија,нашите мисли,самите нас ,дружеејќи се со поезија која ни даваше нова енергија да напишеме некоја песна,да не зборувам за тебе кој знаеше и по цели три страници да поставиш поезија и со мерак да те читаат оние кои сакаа да читат,оние кои ја сакаа поезијата.
сасето, која истотака дава дел од себе,јас која едвај чекам да видам некоја нова песна,да се дружам со поетите...Ако сепак има надеж во тебе,ако сепак оваа е е некој бес,ако сепак оваа твојата повредена душа...прости оти ние Македонци и не би биле македонци ако не простуваме...ако сепак овој твој период го надминеш ВРАТИ НИ СЕ...ВЕРУВАЈ ФОРУМОТ ЌЕ МИ БИДЕ ПРАЗЕН БЕЗ ТВОИТЕ ПЕСНИ...и секогаш по некоја надеж ќе ја отварам поезијата со мисла„Можеби цернодримски ќе се појави„се навикнав на тебе и иако виртуелен пријател те чувствувам блиску и ми е жал што лично не се запознавме...но никогаш не се знае нели,никогаш не се знае каде патот може да не однесе.

Поздрав до тебе и навистина ми е жал за твојата одлука,но во исто време верувам дека има длабока причина...

Serdar von Makedon
06k_JunK, %23:%Jun
делови од некои писаниа :)
---------------------

Како се калемеа и се калемат, а некогаш и како се калат македончиња и Македонци. Како не влечат за нос, поточно се обидуваат, а за жал кај дел од населението им успеваше, а некаде (за уште поголем жал) сеуште им успева, веќе премногу долго.

Дел Прв: Ркулец Рти и Никулец Никнува

За среќа или несреќа, роден сум во почетокот на седумдесеттите, во Битола, од родители со „просечно“ образование, по потекло, колку што знаев и разбирав тогаш, од Битола (Мариово) и Охрид. Едниот дедо „офчар“, другиот „даскал“ во пензија.
Од родителите не бев премногу „труен“ со некои идеологии, татко ми градежен работник, мајка ми со „прекинато“ медицинско образование, „поради децата“, класика тогаш...

И нејсе, се растеше како што се растеше во тогашна Македонија (и Југославија), и дојде ред да се тргне на школо, да се учи ука, да се учи писмо и слово. Како паметно детенце знаев да читам и рецитирам некои песнички и пред тоа, меѓутоа училиштето секако дека е еден од пресудните периоди во формирањето на личноста, и би така.

Некаде 4то одделение, кај мене од некои си кој-знае-какви причини, се јави „потреба“ да земам моливче и хартија и да пишам некои зборчиња. Збор по збор, си составив јас една „песничка“ која што почнуваше отприлика...

„Ѕид со 3 Ѕида Сардисан
нигде ѕирка ни проѕирка
лав во силен синџир Окован
дете без мајка во колевка.

Во 3 двора народ затворен
нити оро игра нит песни пее
и чесен и умен а сепак поробен
сирак за татко копнее“

Пишуваќи ги тие зборчиња и составуваќи некои други обични рими, се случи и да напишам „Македонци, браќа, стегнете тупаница, Гоце Делчев славно загина во Баница“

Кога изрецитирав 1-2 од моите стихотворби на некаква приредба, почнаа да се случуваат работи :)

Кратко после тоа бев повикан кај педагогот, па кај директорот на училиштето, па без присуство на родител бев одведен во Полиција на испрашување, почнуваќи од „ајде пиле, кажи на чичо од кого си чул такви муабети“, до „а бе ќе кажиш или ќе те скршам од ќотек, мајмун еден“

На почетокот не сваќав за што ми зборува, што ме прашува, што сака(ат) од мене воопшто. Како што поминуваа минутите почнав да сваќам кај му е проблемот, и му кажав тоа што ме праша.

Му кажав дека тие работи сум ги слушнал по свадби, крштевки, првичиња, стројници, веридби, на Илинден, Велигден, Ѓурѓовден и други празници.

Од песните.

Како нашите предци јуначки се бореле за почовечки живот со надмоќната Турска Империја и разни други душмани. И од училиште, учителот ни кажа, и во книгите пишува, Гоце Делчев, еден од најголемите синови на Македонија, загинал во борба со турскиот Аскер во Баница.

За моја среќа, поминав без ќотек. :)

Меѓутоа, од тој период си имав „папка“ во Внатрешни, каде што стои или стоеше „неподобен за раководни места во општинскиот или републичкиот сојуз на социјалистичката младина на Македонија“.

Е се ке беше „супер“, ако не беше фактот дека кога некој ми се заканува, инаетот ми е немерлив :D

Како и сите, нормално дека не тераа да врзуваме марами за „Дан Младости“, а и не беше страшно, покасно тој дух на „братство и единство“ го практициравме на работни акции во изменета форма, повеќе како „братство и сестринство“. А и беше практичен, затоа што пораснав без некои предрасуди спрема Албанците, Ѓупците, Турците и другите кои живееа заедно со нас.

И да не беше таа случка, можеби ќе поминеше уште долго време пред да почнам да се прашувам некои работи, и да размислувам некои работи.
Поради среќата да фатам од времето ко уште тетки и стрини и комшивки „одеа стројници“, носеа писма, слики, организираа „одење на слава или на име“ само со цел младите „да се видат, да се бендисаат“ и на живо, а не само по слика и писма, и домашни свадби каде што не се пееше некаков си Турбо Фолк туку Свадбарски и нормално, Кумитски,и собирања за Илинден и други празинци, го запознав и засакав Македонскиот Фолклор и Култура.

Преку тие директни искуства, и делумно преку училиштето, се запознав со делото на повеќето Револуционери и некои просветители, а и Дедо Иљо Малешевски/Војвода, Толе Паша, и целата плејада која што не беше оспорувана од тогашната власт. Меѓутоа, важно е многу што и како пишуваше внатре во тие книги.
Читајки ги тие книжулиња, кај мене се роди желбата за подетално и подлабоко истражување на Историјата на Македонскиот Народ, еден процес на барање и копање дури и на неверојатни места, процес кој што сеуште трае, затоа што коренот ни е долг колку што постои организиран и цивилизиран живот на Балканот.

Малку е еден живот, за да се добие представа што све се крие во минатото на Балканот и Македонија како еден од неговите кључни места.

(Да не бидам погрешно сватен, во ниеден момент нема ниту да се обидам да пропагирам некоја „супериорност на Македонците“, „избрана раса„ или било какво слично идиотско размислување. Едноставно, во Македонија живеат Македонци баѓи долго :) )

Благодареќи на судбината, завршив основно како ученик на генерацијата во „регионот“, со најдобри резултати освоени на регионални и републички натпревари, така да и покрај „киксот“ од пред тоа, ми беа широко отворени вратите на Битолската Гимназија. Во неколкуте години кои поминаа од случката со полицијата веќе имав прочитано неколку различни изданија на Истории од прво одделение до 4та година средно, факултети, и тие за историски смер - гимназија или некои скрипти од братучеди или пријатели кои студираа историја, и веќе бев заљубеник и во литературата, и историјата, и секако во Народот и Земјата :)

И тоа што е многу поважно од Стале Попов и од било која пишана Историја - ја користев скоро секоја можност да ги „гњавам“ бабите и дедовците (и другите роднини) со неброени прашања за нивниот живот, од кои вториве (дедовците) за жал поради возраста, болести и рани умреа за мене навистина прерано, не успеав повеќе да ги запознаам и уште повеќе да научам.

А многу знаеја, двајцата, и тоа го научив и сватив. И Офчарот, и Даскалот. Преѓе намерно со мала буква и „“, сега намерно со голема и без наводници. А за „Ф“ и „В“ ќе дискутирам(е) и размислувам(е) друг пат. :)

Малку поезија, да разбие монотонија, па ке преминаме на вториот дел :)


„Преди Многаја Лета
на чардак сум имал родение
со прв плач
на небо видов помрачено сонце
Богојавление
или искушение
Вечно прашање
зачетие на
совршено битие
што во мракот
го бара патот до своето
спасение
човеково битисување
доаѓање
заминување„

Serdar von Makedon
06k_JunK, %00:%Jun
Дел Втор: „наведната глава сабја не сечи“

Ова за оние кои немале среќа да разберат „кои се“ од своите предци, каде родители и цело-купното битисување не успеале да им помогнат да гледаат и разбираат :)

Баба. Бабичка. Нешто прекрасно. Нема да се задржам на кулинарскиот дел од предностите да се има баба или по можност 2 и повеќе. Каква благодет е за еден млад човек, кој што во процесот на самосознавање, учење за својот народ и држава, и својата историја како неразделив дел од народот, бара податоци, и од прва рака ги добие истите, згора на тоа дури на еден од најпрактичните начини, „од колено на колено“, од Баба или Дедо.

Ниту од дедовците, ниту од бабите бев некогаш учен некого да мразам! И покрај неброените жртви кои ги дале!

Ми кажуваа кога како милуваа и имаа сили да зборуваат. За некои настани ниту тие, бабите и дедовците, ниту родителите и тетки-вујковци и ден денешен не зборуваат баш со драга воља.

По таткова страна последните загинати се во текот на Втората Светска Војна, тоа на деца или браќа и сестри се однесува, а не на блиски комшии. Од другите поблиски роднини, поради Егејските жички, сигурно дека има една солидна листа на убиени и протерани до 48ма, од Солунско и Лерин.*

По мајчина страна, сме губеле луѓе дури и по ослободувањето. А двата дедовци партизани, провоборци или „второборци“, се бореле од почеток до крај. Се бореле, не прашувале какви услови треба да исполнат за да влезат во некаква алијанса, него сакале слободно да живеат, и затоа се бореле. Не се согласувале жените да им работат „по грчки фабрики“ за помалку од 100 евра. Пардон, не се согласувале жените да им работат по разни погони на Фашистичката Алијанса.
Не се согласувале самите тие и децата нивни да гинат по мисии на Нато во Ирак и Авганистан. Пардон, не се согласувале да се прикључат кон Фашистичката Алијанса и да се дел од ТЕРОРОТ и ИДЕЈАТА кој што таа алијанса го спроведуваше. Едниот сакал да си ги ора нивите и паси офците раат, другиот сакал да си ги учи децата раат. Своите ниви и своите деца, од својот Народ на своја Земја.

Да се разбереме, мојата фамилија е само една просечна фамилија. Ова се приказни на скоро секој од нас. Ова го пишувам, меѓу другото, за оние кои за жал немаа ни толкуцка малку среќа, да разберат за некои настани од нивните баби и дедовци. И за оние кои треба од време на време да се „подсетуваат“ на некои работи.

Дедо ми е роден 80 и некоја во 19от век, учествувал во борбите против Турците. Се борел против секакви туѓи вооружени луѓе кои се дрзнале со оружје во рацете да му се шетаат во „атарот“. Брат му е насилно мобилизиран од Бугарите во упад на „истурена Бугарска патрола“ во атарот на селата Градешница, Старавина и Будимирци. Колку од нас ја слушнале таа „приказна“? Не се тоа „митови и легенди“, туку зборови на оној кој во сите војни кои се случувале на територијата на Македонија се борел и крварел за ти да можеш слободно да живееш.

И си прашував јас, и еден ден слушам дека скоро пола од нивите на дедо ти се сега „преку рид“, „од таде“ (од таа , другата страна), или „преку граница, пуста да остане“, и ништо не ми е јасно, дете од 13-14 години. И друг пат ко ке се поднапијат некој стрико или тетин, ќе слушниш дека „еее, за шо се бореме со Германците и Бугарите, за виа Турците ни ја зеа земјата“, и тебе сето тоа се помалку ти има логика. Како турци? Кој им ја земал земјата на тие роднините, па нели партизаните победија, и логично е победникот барем СВОЕТО да го зачува. И нели турците беа уште со првата балканска протерани? (како власт)

И прашуваш се повеќе прашања, па разбираш дека таткото ти е резултат на желбата да се има ПОВТОРНО син или синови, добиен на пеесет и некоја година, затоа што „само женската челад преживеала војните“, па разбираш дека вујкото е нападнат после 45та со секира од човек кој што лежел само кратко во затвор, и подоцна дури бил на помали функции во тогашната власт, дека другиот дедо ти е „во пензија“ затоа што не бил подобен да ги учи Македончињата дека се Македонци, туку требало да останат македончиња, дека другиот вујко во средината на седумдесеттите е интерниран во Срем и дека е принуден „доброволно да го смени презимето, како израз на добра воља и жалење за изразените анти-југословенски и непријателски идеи“.

И кога се обидува да си го врати животот во некоја „нормала“, средината на осумдесеттите, баш во процесот на моето растење во секоја смисла, загинува во мистериозна несреќа во Србија, а нам и на фамилијата не ни беше дозволено ниту остатокот од колата да го добиеме или барем видиме, ниту сандукот да го отвориме. Подоцна подлсушнав дека поради заслугите на дедо ми, неговиот татко, во Народно Ослободителната Војна, и покрај „пензионирањето“ на дедо ми, бил „рехабилитиран“ поради неговите „националистички“ ставови. Моја претпоставка е дека кога виделе дека не се променил многу или кога одбил некоја „задача“, бил елиминиран. Како и илјадници други Македонци.

А зошто?!

Каде е тука логиката?

Ако братство и единство, и ние Македонците бевме браќа со останатите народи во СФРЈ, зошто тогаш нашите „браќа“ не ги слушаа нашите дедовци и вујковци што НАВИСТИНА зборуваат?

Од каде равенство дека обраќање внимание на злосторствата сторени врз Македонците во Егејска Македонија се Анти-Југословенски?

Зошто не се обрати внимание на тоа дека Македонците зборуваат за свои браќа и сестри и деца и секаква друга родбина, како жртви на тие злосторства, и за свои ниви, а не за нов поход во Азија?

Од каде равенство дека зборување на Македонски за свои ниви и своја фамилија = бугарофилство?

Логиката вели секогаш побарај кој има корист од одредена сплетка и настан, кој користи. Кој тоа има корист ако Македонецот мутира во македонче.

И си подумав јас. Мајка ми понекогаш вели „остај, не си играј со оган, глата наведната сабја не ја сечи“. Извини мамо, ама ГАЗОТ БОЛИ изгледа, затоа што кога ке се наведне главата се испакнува друг дел од телото, имено задникот.

А баба ми не ја слушнав такво нешто да кажи. Ни другата баба. ни дедовците. Двајцата имаа сличен карактер, слични на толку многу дедовци. Ако му го расипиш раатот, можеби ќе те опомени, а можеби и без опомена ќе ти ја шлакни една, зато шо немаш право да му кршиш раат. (сигурно те опоменал во претходните случки, полу-иронична моја забелешка)
Ако е стар и изнемоштен, ке те акни („нежно“) со бастунот, ако ништо друго :)

Една апсолутистичка власт сигурно дека не сака бунтовна и паметна маса, затоа во бивша Југославија беше систематски спроведуван процесот на убивање на духот на луѓето преку најразлични начини.

Разноразни демагогии беа ширени на најразлични начини, преку мрежа на „свои луѓе“ на кои им се даваа некои патетични текстови да ги читаат и шират меѓу народот, разни јавни собири каде што „друг из партије“ 2 сати ќе „јаде гомна“ и никој нема појма што зборува, како прво затоа што и така не разбират голем дел од нив српски, и затоа што искусните психолози на „комунистичката“ (владеачката е подобар термин) машинерија ги спремаа своите прогласи и соопштенија по сите норми на науките и областите кои се занимаваат со манипулирање на јавното мислење и формирање на „карактерот“ на народот.

А за да биде тој процес многу поедноставен, се случи да ни ги испразнат селата, затоа што тешко ќе можеше некој на нашите планинци да оди и да им држи „предавања“ и говори...

Edward Bernays, внукот на Сигмунд Фројд, кој што меѓу другото работел во одделот за пропаганда во кабинетот на Американскиот Претседател Вудро Вилсон, по завршувањето на првата светска војна ги удира темелите на дејноста која што се занимава со пропаганда во мирновременски период, и и го дава името „Public Relations“, односи со јавноста.

Користеќи ги сознанијата за функционирањето на човечките мозок и психа,(од неговиот стрико и други психоаналитичари) се создава една мрежа од индивидуи и организации, во која медиумите имаат посебна улога, која има за задача да влијае на „масите“ во посакувана насока, од претварање на луѓето во „consumer" или потрошувач, до праќање на млади луѓе во туѓи држави да бомбардираат цивили и „шират демократија“.

ПОВЕЛЕТЕ да се информирате за тоа :)

Клик за извадоци од документации за употребата на тие методи

How to brainwash a Nation

http://www.youtube.com/watch?v=sZ8ZvYNlxiM

Century of Self документација „Тrailer“ , погледнете ве молам!

http://www.youtube.com/watch?v=D_0g1RUQMVQ


Барајте повеќе за поврзаноста на психологијата и „маркетингот“ и „модерниот начин на живеење“.

Модерен не мора баш да значи да голташ СЕ што ти се сервира ;)


„Преди Многаја Лета
слушнав Тапан кај што чука
и Зурла како писка
и Гајда како вриска
И Дрен се откина од коренот
се фати на Орото
раскокан, раскрилен
несватлив за окото.

И сувата земја се поеше
со сокот од дренот, ненаситна
распенета,
чиниш како Ала
А дренот го поведе Орото
нескрплив во телото
развишен ко Топола
ко стројна Бела Самовила
пркосејки на Ламјата
следејки ја Гајдата
И Зурлата
И Тапанот што чука
од Преди Многаја Лета...“


* - во реалност не е цела приказна баш така, за жал, не завршија после втора светска, ама нејсе... така било пишано :)

ДАНИ
06k_JunK, %00:%Jun
Ејјј,браво Македон:)

Serdar von Makedon
06k_JunK, %02:%Jun
Ејјј,браво Македон:) благо дарам :)

ќе има здравје Боже уште :)

за сега ова

гледав преѓе еднооки, и се подсетив на една песничка

Години на Тешко Живеење

Ископај Свежи Гробови
но место луѓе стави Неправди
денови да Се Денови
а не сал чемер и јадови

На Гробјето не ставај знакови
Полумесечини или Крстови
Местото да се заборави
Сонцето Пак Да За-Светли

И Не праќај Пандорини Кутии*
по Природа сме Љубо-питни**
Во Човечки Светли Умови***
да НЕ се родат Нови Гревови****

Испрати свои Ангели
да ископаат Нови Гробови
Закопај Мисли не-Човечки
Зло-то да Не се Повтори.

--------------------------

ова со ѕвездичкиве денешен коментар на песничкава напишана одамна на 03.01.1994 :D

Со Љубов и Почит кон Коста Апостолов Солев познат и како Кочо Рацин, и кон Македонија и Сите Нејзини Верни Чеда :)

И со опомена до Зол-лом-џии-те, не си играјте играчки со Свети РАботи ;)


* = провокатори, кодоши, предавници
** = има „пијани“ од Љубов кон Македонија
*** = такви-те „пијаници“, Свесни-те Македонци
**** = Да Не Треба Да Вадат Кубури



На Многаја Лета Славноме Народу Македонскему

поздрав

ДАНИ
06k_JunK, %17:%Jun
:):):)
Ќе ми отвориш апетит пак некоја песна да напишам:D;)

Опаш`к
06k_JunK, %14:%Jun
Да се бараш себе си,да се истакнеш,да се изразиш,...- зарем е тоа погрешно!!??
Зошто тоа некои го сметаат за незрело,индолентно и инфантилно!?Што всушност значи да се биде„созреан-осознаен“,и дали е човекот „предмет“ кој треба да живее!?
Мислев дека човекот треба да живее,а не да робува,зошто слободата на човекот му е живот.И...што всушност значи да се живее!?Дали да се бори и секогаш нешто да се докажува,или да се живее ради себе самиот,да се постои ради себе самиот,да се создава ради себе самиот,и секогаш во се да се гледа себе самиот -од секој агол и од секој момент.
Некој ќе каже...-„ живеам оти одам по патот на вистината.по патот на реалноста и рационалноста,по патеката на животот“.Мислам дека тука настанува заблудата.Зошто...како и може да се оди по некој пат кој всушност и не е пат,и дали реалноста и рационалноста воопшто даваат живот!? Мислам дека материјализацијата дава само сила,а додека онаа индивидуалната спиритуалност - секогаш го оживува човекот и по материјалната смрт.
Не учеа и старите учители - материјата не престанува да постои.таа преоѓа во друг облик.И камен изложен во природата ,природен пат свој проживува,за да на крај се трансформира во убав,ситен и светулкав песок,кој сеуште му значи живот,во уште поситни нијанси.
Зарем тоа не се случува и со човекот? Човекот се раѓа...тоа е и чин на човековата сила за живот,за свој сопствен израз.Бебињата тоа и го покажуваат.Тие постојат ради себе самите.Тогаш....родителите допринесуваат да бебето онака слаба и трошна како капка вода,живее во свој свет опкружен со живот.
Но...тој синџир се кине.И кога бебето расне,станува дете,кое и не знае што е што,растргнато со милениумските размислувања на луѓето,живее поради другите.Живее за да биде како„некој“ од својот свет или од светот на реалноста.
Луѓето остануваат на таа патека засекогаш.Некои тоа и го надминуваат,но, само за малку.Зошто...луѓето ги создаваат луѓето,а не свеста да го создава човекот човек.
И.....како парадокс за човекот...доаѓа неминовната старост - време на понирање на човековата свест,време на губење на сила за живот,време на губење на животот.Човекот умира,и тогаш,се создава слика за него.Дури тогаш се види каков губиток е тоа,и тогаш се осознава таа личност.
Кога би можела таа монструозна грешка да се исправи...човекот би бил тогаш...ЧОВЕК.
Некои во тоа и успеваат,и тогаш тие увидуваат што е живот,што е тоа уметност на живеење.Таквите се полни со емоции,со блажени мисли кои се манифестираат преку смите нив,исполнети со жевотната радост и спокојна спиритуалност.
И...како таков тој се изразува себе си,живее за своите потомци поради себе самиот,таквиот се гледа себе се во нив,се радува со нив и во нив живее.
Неговите клетки се полни со животна опсесија,тој живее и кога престанува да постои.Живеат тогаш неговите дела,неговите идеали,неговите сништа прекалени во нова личност,во нов човек млад и побогат за половина живот.
Тоа е тој начин на живот.Тоа е уметноста на живеењето,бидејки да се живее значи и да се постои и по престанокот на своето битисување....!!
(мој ракопис напишан во период од 1989/90г.Љ.Петровски)

ДАНИ
07k_JulK, %19:%Jul
С И Л У Е Т А

Се нишаа гранките од силниот ветер удирајќи по прозорецот. Дождот прскаше по стаклото замаглувајќи ми го видот. Оваа лето повеќе личи на есен со овие силни дождови така да повеќе време останував во својата соба со поглед упатен кон улицата.Ги гледав луѓето стиснати во своите намокрени алишта брзаа на кај своите домови.Ги изненади времето,од сончево се претвори во силен дожд,и тоа студен дожд.Го отворив прозорецот за да влезе свежината од дождот,но повторно го затворив,дождот навлегуваше и во собата.Повторно седнав до прозорецот гледајќи ги мокрите улици по кои течеше река од дождот.А што друго да правам, кога сум без светлост,без компјутерот,без телевизорот...дури неможев да си направам кафе.Снема струја од силните грмотевици...кога ли ќе престанат,се плашам од нивното силно трескање.Небото личеше на болно поле на секавици кои изгледаа моќни,светли,а воедно и прекрасни.
Улицата од мојот видокруг беше сосема испразнета освен една машка силуета која чучеше под некоја стреа од куќата.Го знам човекот, често поминуваше и мислам дека тука некаде живее по таа улицата накај цигланскиот пат.
Стиснат во своите излитени,искинати алишта настојуваше да се заштити од силниот дождот покривајќи се со крагната од пожолтеното палто.Со него секогаш одеа и три,четири кучиња,ги чува,им дава по некое перче леб.Кучињата му беа се,и деца и другари и комшии.Одеше сам,никој не му се приближуваше поради страшниот изглед.Има долга измаснета коса,лице обраснато во брада,но понекогаш знаеше и да ја избричи.Си свирка некоја песна,така е и сега додека го гледам како силуета зад замаглениот прозорец.Знае да се расправа и сам со себе,да зборува со невидливи личности познати само на него.А кучињата,негови
верни другари горди стоеа до него,изгледа дека само тие можеа да го разберат,да бидат со него додека мрмори под мустаките.Му здосади од стоење и седна на земјата.Седеше така долго,мислам дека го фати дремка.Дождот сеуште паѓаше и мислиш никогаш не ќе престане.Човекот како да беше отргнат од некој сон.
Скокна на нозете и застана на сред улицата.Почна да се врти во круг и пееше на
цел глас.Изгледа му се сврте во главата,ја изгуби рамнотежата стрполувајќи се на улицата.Се смееше гледајќи кон темното небо од кое се слеваше дождот.Дождот паѓаше по неговото лице од кое настојуваше да ја измие насобраната кал од улицата.Повторно застана на своите нозе тетурајќи се лево десно.Откако се смири и исправи свирна со устата давааќи им сигнал на своите кучиња дека е време да тргнат.Не му пречеше силниот дожд,не настојуваше да се сокрие продолжувајќи по патот.Од мојот прозорец човекот полека по полека исчезна како силуета се додека сосема не исчезна.
А човекот и личи на силуета,затворен во својот свет,во самиот себе.

Даница Петровска „09„

Vishnu
07k_JulK, %02:%Jul
А човекот и личи на силуета,затворен во својот свет,во самиот себе.

Дани најпрекрасното прозно дело досега што го имам прочитано од тебе....
:)
Велам- досега....
;)
Можеби има попрекрасни
:)
Али од тебе попрекрасни - не се
;)

Vishnu
07k_JulK, %02:%Jul
Дали човекот вистина зборувал самиот со себе?
Имав еден таков комшија....живееше сам, во запустена куќа - и сите се плашеа од него... - само со мене зборуваше .... и јас секогаш го поздравував на улица .... многу го сакаше дождот -си мислеше дека ќе го изгаси пожарот во неговото срце :(
.................................................. ....................

И јас имам посветено мемоари за него .... ќе ги пишам кога ќе можам ...сега не можам!


Поздравчеееееееееееееееее

Vishnu
07k_JulK, %02:%Jul
Опашк - те обзеде и тебе силата на уметноста здружена со моќта на Дани :)

Поздравчеее за вас

Опаш`к
07k_JulK, %08:%Jul
Да,така е.Дани има моќ која плени,затоа и мене ми се раздени.Само така знам дека сум тука јас доброто да го споделам со вас. Така е тоа кога во мене огинот букти,тука е таа ко вода да ме стивне,а тука сум со неа и јас кога плимата ќе надојде да ја направам осека оти со неа ќе сум довека.:):):p:p:D

Vishnu
07k_JulK, %18:%Jul
Прекрасно......
па кај беше досега?
ААААААААААААААААААААААА
:)

Vishnu
07k_JulK, %18:%Jul
Овде гледаМЕ скриени неоткриени
со интриги обвиени
во облачиња бели повиени...
Благословени Таленти !

Поздравче за Вас Анѓелчиња

http://img10.glitterfy.com/graphics/33/hugging_angels.gif

ДАНИ
07k_JulK, %20:%Jul
Дали човекот вистина зборувал самиот со себе?
Имав еден таков комшија....живееше сам, во запустена куќа - и сите се плашеа од него... - само со мене зборуваше .... и јас секогаш го поздравував на улица .... многу го сакаше дождот -си мислеше дека ќе го изгаси пожарот во неговото срце :(
.................................................. ....................

И јас имам посветено мемоари за него .... ќе ги пишам кога ќе можам ...сега не можам!


Поздравчеееееееееееееееее


Да сасе,човекот е таков каков што е.Тој дали воопшто збори со некого.Си збори сам со себе или пак молкум чекори со своите кучиња.Многу од градот го познават и седи на цигланскиот пат по улица каде одам и јас.
Е,сега,како мала, тука некаде пето или шесто оделение го гледав по улиците и не беше таков како сега,нормален човек...некои го нерекуваа и хипи(во тоа време)
По некое време човекот се „шекна„ а приказната која се ширеше помеѓу нас децата(така имам слушнато и јас)дека тој станал таков оти ја гледал како својата постара сестра ја силувале група од момчиња...
Можеби и не е така,тоа е само приказната што ја знам за човекот...некои велат дека всушност бил шизофреничар...

ДАНИ
07k_JulK, %20:%Jul
Прекрасно......
па кај беше досега?
ААААААААААААААААААААААА
:)

Што да правиш,тој е Овен,огнен знак,јас Риба(и тоа дупла) воден знак,кога тој се распламти и разбукта јас го гасам...чудно,огин и вода заедно:D

ДАНИ
07k_JulK, %21:%Jul
А човекот и личи на силуета,затворен во својот свет,во самиот себе.

Дани најпрекрасното прозно дело досега што го имам прочитано од тебе....
:)
Велам- досега....
;)
Можеби има попрекрасни
:)
Али од тебе попрекрасни - не се
;)

Го пишував пред три дена...незнам,во последно време,дали е поезија или некое прозно дело ги пишувам директно на тастатурата...некако се одвикнав онака...несакам мислата да ми отиде и бргу бргу почнам да пишувам,а претежно сум пред компјутер:D ТВ,не гледам освен кога седнам да вечерам...а потоа си седнам на ком,си слушам музика и си пишувам:D

П.С,а розовото слонче?Јас многу си го сакам,дури го пишував во филм си влегов:D...инетресно ќе е за некое детско прозно дело,да го читаат децата и да ја развијат фантазијата...знаеш јас многу си фантазирам:D
Можам од розово да преминам и на црно како во Готската поезија,немора се да значи дека гледам само розово или само црно...или бело и црно како Јин-Јанг:);)

ДАНИ
07k_JulK, %21:%Jul
сасе,прекрасни ангелчиња:)

Еве за тебе еден прекрасен бел ангел,да те чува дури спиеш и розови сништа сониш...а во сон ,твојот љубен во твои коси ти спие :);)

http://img339.imageshack.us/img339/4986/327084.jpg

А,ангелчето и личи на тебе...

Vishnu
07k_JulK, %04:%Jul
Го пишував пред три дена...незнам,во последно време,дали е поезија или некое прозно дело ги пишувам директно на тастатурата...некако се одвикнав онака...несакам мислата да ми отиде и бргу бргу почнам да пишувам,а претежно сум пред компјутер:D ТВ,не гледам освен кога седнам да вечерам...а потоа си седнам на ком,си слушам музика и си пишувам:D

П.С,а розовото слонче?Јас многу си го сакам,дури го пишував во филм си влегов:D...инетресно ќе е за некое детско прозно дело,да го читаат децата и да ја развијат фантазијата...знаеш јас многу си фантазирам:D
Можам од розово да преминам и на црно како во Готската поезија,немора се да значи дека гледам само розово или само црно...или бело и црно како Јин-Јанг:);)

Rozevoto слонче никогаш нема да го заборавам
Но......
Не му давај на дечиња...тие се попаметни од нас, и повеќе ја осеќаат шестата димензија и разновидните ентитети :) , кој знае во кој филм тие би влегле :p

Ти гледаш во нијанси... а сакаш да гледаш во црно или бело или само розево.....
епа нема така :p џабе се надеваш колку и да се правиш дека си слеп, не можеш да одолееш на вкусот на нијансата :)

Vishnu
07k_JulK, %04:%Jul
http://sl.glitter-graphics.net/pub/545/545804vacn3cqtxv.gif
Dani те гледам.......................... :)

ДАНИ
07k_JulK, %14:%Jul
Е,да,и во право си за дечињата,тие што можат да видат постарите неможат...:)

Ме гледаш еее и јас те гледам:p

Опаш`к
07k_JulK, %22:%Jul
„Седам до прозорецот потпрен на лактите и размислувам....„

Вака би отпочнувал состав во едно поранешно не толку минато време....А сега...да ја заварам трагата на модерното време......

„Седам пред PC,задлабочен во тастатурата и размислувам.....што ли ќе излезе од моите мисли....сеуште ништо!! И понатаму прстите го ослушнуваат моето внатрешно шепотење и лесно преоѓаат по тастатурата брижливо барајки ги излижаните букви од многукратно типкање.
Ах, да.... се сетив.... да видиме вака.....
Време сегашно.Модернизирано со технолошки помагала,стандардизиран средовечен ум и многу „слободно време“.Мислам... така се викаше кога некој има „време на претек“,овај...или пак.... кога некој е без стандардна работа...или пак.....еве веќе на знам како беше.
Сеедно еве ме пак.Подготвен по којзнае кој пат да направам промени.Честопати менував луѓе,работи,менував се што ќе ми речеа.Сега бев подготвен да го сменам и учителот.Односно повторно да го сменам учителот.Од последниот си отидов сам.Едноставно станав и си излегов,зошто нешто беше погрешно.Мислам тоа место, јас и тој -„учителот“.Се некако стануваше неподносливо,и просторот и времето и....
Верував дека ако сега направам промена,сигурно ќе успеам,а,јас толку сакав да успеам....Гладен и жеден за нови осознавања се впуштив во потрага по некој кој ќе ме води до изворот.Сакав ова да биде мој последен учител,моја конечна одлука,мој конечен дом.
Несфатлива неспокојност ме обземаше додека ги гледав лицата на новите соработници.Приметив ист приглуп жар во нивните очи,иста сенка на злоба на лицето,иста опсесија за оспорување длабоко скриена во нив.Мислев дека ова ќе ми биде последниот учител.....
Знаев дека и тој ќе бара да се менувам,како да не сум сфатил дека и самиот треба да се сменам.Но.....овој отиде и подалеку.бараше да го сменам и начинот на односот кон другите,да исполнам услови кои како ултиматум висеа во просторот и времето.......
Бараше да си го сменам името....неможејки да ме разликува од другите,под изговор дека со такво име се јавуваат повеќето соработници, па ме ослови со бројка.......
Се чувствував како PC,како рам меморија која мора да прими податоци за да ги одработи.
Секако дека и од тука си отидов......знаејки дека тука е мојот дом,моето семејство мојот живот,тука сум јас кој припаѓам на исконското во моето име како оска во светот кој се врти околу безтелесното во нас.Бев очаен,и сфатив дека и таквите имаат дури и предност над другите.Оние кои ја изгубиле надежта и ги проиграле сите шанси ги очекува конечност ма каква таа и да биде,а конечноста значи крај на лутањето,крај на агонијата,крај на очајот.Својата конечност ја спознав .......ништавило,и пак ништавило.

lurak
07k_JulK, %15:%Jul
Некаде 4то одделение, кај мене од некои си кој-знае-какви причини, се јави „потреба“ да земам моливче и хартија и да пишам некои зборчиња. Збор по збор, си составив јас една „песничка“ која што почнуваше отприлика...

„Ѕид со 3 Ѕида Сардисан
нигде ѕирка ни проѕирка
лав во силен синџир Окован
дете без мајка во колевка.

Во 3 двора народ затворен
нити оро игра нит песни пее
и чесен и умен а сепак поробен
сирак за татко копнее“

Пишуваќи ги тие зборчиња и составуваќи некои други обични рими, се случи и да напишам „Македонци, браќа, стегнете тупаница, Гоце Делчев славно загина во Баница“

Кога изрецитирав 1-2 од моите стихотворби на некаква приредба, почнаа да се случуваат работи :)

Кратко после тоа бев повикан кај педагогот, па кај директорот на училиштето, па без присуство на родител бев одведен во Полиција на испрашување, почнуваќи од „ајде пиле, кажи на чичо од кого си чул такви муабети“, до „а бе ќе кажиш или ќе те скршам од ќотек, мајмун еден“

На почетокот не сваќав за што ми зборува, што ме прашува, што сака(ат) од мене воопшто. Како што поминуваа минутите почнав да сваќам кај му е проблемот, и му кажав тоа што ме праша.

Му кажав дека тие работи сум ги слушнал по свадби, крштевки, првичиња, стројници, веридби, на Илинден, Велигден, Ѓурѓовден и други празници.

Од песните.

Како нашите предци јуначки се бореле за почовечки живот со надмоќната Турска Империја и разни други душмани. И од училиште, учителот ни кажа, и во книгите пишува, Гоце Делчев, еден од најголемите синови на Македонија, загинал во борба со турскиот Аскер во Баница.
Меѓутоа, од тој период си имав „папка“ во Внатрешни, каде што стои или стоеше „неподобен за раководни места во општинскиот или републичкиот сојуз на социјалистичката младина на Македонија“.

Го прочитав текстот уште пред извесно време. Па дури сега најдов малку време да дадам коментар.

Не можам да верувам дека ова се случувало во 80-те. Можно ли е ова?

Можно. можно. Кој знае ушто што се, се има случувано.

Те имале на нишан, како дете од „фамилија“. Да се случувало ова 50-60 ајде некако. Па дури и 70 ајде, ама 80 години.


Многу работи не знаеме за претходниот режим.

Поздрав до
неподобниот за раководни места во општинскиот или републичкиот сојуз на социјалистичката младина на Македонија.

lurak
09k_SepK, %00:%Sep
ќе почнам со мене.

страотно!досега немам видено човек,кој под јаки седативи неможеа да го совладат ниту тројца,цврсти мажи,кои се обидуваа да го приковат за креветот за да медицинскиот персонал,односно една млада лекарка успее да му даде средство за смирување.
погледот ми беше кон чичко ми.го гледав како се бореше за да се отргне од рацете,кои цврсто го држеа приклештен за креветот.едниот од нив го прегрна зборувајќи му дека така требало да биде,треба да размислува и за ќерка му,

.....

вистина за една болка-вистинита случка за едниот загинат полицаец кој погина во селото арачиново во 2000 година.
посветено на кирил петрушевски.

даница петровска

Извонреден текст Дани. Подобро никогаш да не го напишеше текстов т.е. да не се случуваше сето тоа, но што да се прави. Кога го читам текстот, имам впечаток дека сум присатен таму, како јас да сум сведок на случката.

ДАНИ
09k_SepK, %01:%Sep
Жално но тоа е.Со еден поранешен член cernodrimski имаме посветено цела збирка песни за погинатите полицајци еден од нив е и Кирил Петрушевски.
Поема-Ангелски Шепотења
Накратко за Поемата –Ангелски Шепотења Поемата Ангелски Шепотења е поема која се создаде некако спонтано на форумот Миленко од учесниците на самиот форум Никодин Чернодримски,Даница Петровска и Славица Славкова,поемата е посветена на погинатите полицајци кај селото Арачиново 2000 година. .

HawkTheGreat1
09k_SepK, %22:%Sep
Ne znav kaj da go postavuvam prasanjeto pa resiv tuka...
Kako se vika knigata na Aleksandar Donski, ona za Makedonia, Grcija...Znaete ona koja ja pretstavi Milenko na edna od negovite emisii..?

Sneki
09k_SepK, %22:%Sep
Ne znav kaj da go postavuvam prasanjeto pa resiv tuka...
Kako se vika knigata na Aleksandar Donski, ona za Makedonia, Grcija...Znaete ona koja ja pretstavi Milenko na edna od negovite emisii..?

Да не мислиш на „Тајната На Бакарната Книга“ ?

HawkTheGreat1
09k_SepK, %22:%Sep
Ne znam, mozda e toa. Jas samo se sekavam kako Milenko ne izpanici site koga rece na pocetokot na edna od negovite emisii deka Grcija ja napadna kasarnata vo Bitola i deka 9 mk vojnici zaginaa i otide na reklami, pa posle kaza deka toa bese samo knigata na Donski...Ne se sekavam bash dobro, toa bese pred 1-2 dogini!

Sneki
09k_SepK, %22:%Sep
Ne znam, mozda e toa. Jas samo se sekavam kako Milenko ne izpanici site koga rece na pocetokot na edna od negovite emisii deka Grcija ja napadna kasarnata vo Bitola i deka 9 mk vojnici zaginaa i otide na reklami, pa posle kaza deka toa bese samo knigata na Donski...Ne se sekavam bash dobro, toa bese pred 1-2 dogini!

Е тогаш не е таа.
Заборавив како се вика, но има сигурно некој што знае.

Sneki
09k_SepK, %22:%Sep
Најдов на википедиа се вика
„Обединувањето на Македонија“

HawkTheGreat1
09k_SepK, %22:%Sep
Se nadevam, bas sum interesiran da ja citam.

ДАНИ
10k_OctK, %02:%Oct
Моите демони

Повторно,и повторно се спушта ноќта знаејќи дека моите демони ме чекаат штом очи склопам,штом полу заспана го слушам чекорот нивен во изгубениот не постоечки простор.
Моите демони се слични на Фреди.Постојам во сонот и надвор сум од него,надвор од своето тело а сепак заробена во луспа наречено човечко битие.
Демоните демнеат над моето тело,ме креваат од моето тело гледајќи го нивниот пекол заробени во моите очи,во моите сонови пипајќи ги нивните илузии и мечти.
Пулсираат во моето тело одѕвонувајќи во мозочните вибрации,чучат во секој дел на моето суштествено битие.Светлосното тело издигнато над материјалното тело ги гледа отворените очи кои го гледаат пеколот на моите демони.
Таа вечер клекната пред мојот олтар ја опејувам молитвата за спасение ,за мирен сон,да исчезнат моите демони создадени од мртвите коски на заборавени гробови скриени под тешкиот камен од каде се слушаат гласови од пеколниот крик на осаменици желни за вода и леб,за превриено вино ,за глас на саканите свои,за запалено кандило,за светлоста на свеќи за да својот пат го пронајдат.
Тие се тука за да ме потсетат дека лежам над нивните заборавени и сокриени гробови кои сега над нив се згради со светлосни реклами,асфалтирани патишта од кој доаѓа хаосот на модерното време.
Еден таков демон ме посети,се појави штом ги склопив очите.А сепак бев подготвена да се соочам со него, предчувство во моето тело пред да заспијам пред да ги склопам очите.И грешев..сепак сум грешник,но моите демони тоа не ми го простија.Ме казнија со изгубен чекор од далечина на просторот и времето од каде се појави човек со демодиран шешир и сако некаде од „45„-пета година.
Ја почувствував неговата иронична насмевка од безбојното лице без контури ,од неговата желба да ме растргне осеменуваќи ме со мртвото семе на не плодност .
Се парализира мојата мисла и беше заклучена во некоја пора на мозокот.Да,клучот!Мора да го пронајдам!Го пронајдов клучот и мислата се ослободи.Се сетив на евангелистите дека молитвата е спасот.“Оче наш„ми беше единствена мисла пронаоѓајќи го спасот.
Мојот демон ја почувствува магијата на молитвата но сепак тој сакаше да биде последен кажувајќи ми порака за која подоцна настојував да го пронајдам кодот на шифрата.Мојот вечерашен демон си замина штом ги изговори неговите зборови.
“Сега пред малку слушнав на телевизија дека се родил нов антихрист„
Тој глас,таа порака,тој демон ме прогонуваше цел ден.
Повторно,и повторно се спушти ноќта,мојот демон го слушнав од устата на мајка ми:
“Сега пред малку слушнав на телевизија дека се родиле нови антихристи..група на секта и наркомани ги оскрнавиле гратските гробишта„
Јас ја дознав пораката од мојот демон кој сакаше да ми ја пренесе во моите полу заспани очи,во мојот не реален-реален сон ..само кој да ми ја дешифрираше пораката во еден и дваесет минути по полноќ..гробиштата тоа утро во два часа наутро беа оскрнавени и оштетени каде крстовите од гробовите биле превртени од наопаку.
Дел од моите демони.

Даница Петровска „09„

ДАНИ
10k_OctK, %13:%Oct
Две маски

Потпишав договор со две маски.Првата маска, е маска на среќен лик која треба да ја одигра својата улога во животен театар.Секогаш треба да е насмеана.Усните треба да и се растегнати и еластични,да се смее и кога не и се смее,па затоа при себе секогаш ќе си има невидлив лепак.
Во тој животен театар маската има многу обврски,но и покрај тешкотиите со кои се соочува мора и треба да ја има насмевката.Таа има и тренинг пред огледало.Ќе застане пред огледалото и напорно ќе вежба се додека насмевката не и создаде халуцинација,е дури тогаш на сцената настапува онаа другата маска.
Фтората маска ,е маска на без чувствителност.Знам,знам дека и е тешка таа улога.
Но ,што е тука е,животниот театар знае да биде и многу студен така да мора да се привикне на студениот бран кој одвреме навреме знае да биде и многу студен.Нејзиното лице треба да е неподвижно,тогаш првата маска се повлекува од сцената.Тоа е многу напорно и за двете маски,но и за тоа постои тренинг.Кога првата маска се повлекува фтората маска треба да е спремна.Како е возможно тоа?И за тоа има тренинг.Ќе застане пред огледало така што ќе биде облиена со ледени,железни чувства.
Кога ќе почувствува дека не го чувствува лицето,кога и трне од болка дури тогаш ќе знае дека се е завршено.Тогаш ќе исчезне насмевката која веќе е како стипса.
Кутрите маски,колку ќе го издржат овој животен театар?Од тој хаос во животниот театар ќе заборават која маска каква улога имаат па наместо насмевка на лице ќе биде без чувствителност,ќе се редат една по друга се додека не се распрснат и исчезнат и никогаш повеќе
нема да ја играат таа улога во животниот театар на маски.
Тогаш потпишаниот договор ќе исчезне како и маските.Добро,едно искуство повеќе.Можеби во следниот договор ќе има нови правила, кога маските нема да глумат,кога маските ќе бидат онаа што се.


Даница Петровска „09„
http://img188.imageshack.us/img188/930/maske2.jpg

ДАНИ
10k_OctK, %12:%Oct
Тажно...ме расолака :(
http://www.youtube.com/watch?v=qhVJlb2KVR8

Neporazen
10k_OctK, %11:%Oct
Две маски

Потпишав договор со две маски.Првата маска, е маска на среќен лик која треба да ја одигра својата улога во животен театар.Секогаш треба да е насмеана.Усните треба да и се растегнати и еластични,да се смее и кога не и се смее,па затоа при себе секогаш ќе си има невидлив лепак.
Во тој животен театар маската има многу обврски,но и покрај тешкотиите со кои се соочува мора и треба да ја има насмевката.Таа има и тренинг пред огледало.Ќе застане пред огледалото и напорно ќе вежба се додека насмевката не и создаде халуцинација,е дури тогаш на сцената настапува онаа другата маска.
Фтората маска ,е маска на без чувствителност.Знам,знам дека и е тешка таа улога.
Но ,што е тука е,животниот театар знае да биде и многу студен така да мора да се привикне на студениот бран кој одвреме навреме знае да биде и многу студен.Нејзиното лице треба да е неподвижно,тогаш првата маска се повлекува од сцената.Тоа е многу напорно и за двете маски,но и за тоа постои тренинг.Кога првата маска се повлекува фтората маска треба да е спремна.Како е возможно тоа?И за тоа има тренинг.Ќе застане пред огледало така што ќе биде облиена со ледени,железни чувства.
Кога ќе почувствува дека не го чувствува лицето,кога и трне од болка дури тогаш ќе знае дека се е завршено.Тогаш ќе исчезне насмевката која веќе е како стипса.
Кутрите маски,колку ќе го издржат овој животен театар?Од тој хаос во животниот театар ќе заборават која маска каква улога имаат па наместо насмевка на лице ќе биде без чувствителност,ќе се редат една по друга се додека не се распрснат и исчезнат и никогаш повеќе
нема да ја играат таа улога во животниот театар на маски.
Тогаш потпишаниот договор ќе исчезне како и маските.Добро,едно искуство повеќе.Можеби во следниот договор ќе има нови правила, кога маските нема да глумат,кога маските ќе бидат онаа што се.


Даница Петровска „09„
http://img188.imageshack.us/img188/930/maske2.jpg



Ova go imas na kajgana:D epten me bendisa:D

ДАНИ
10k_OctK, %23:%Oct
Ova go imas na kajgana:D epten me bendisa:D Да!...а и„ Моите демони„:D
Е Neporazen требаше да наминеш од Кајгана да ме пофалиш:D...фала многу:)

Neporazen
10k_OctK, %19:%Oct
hehe DANi arno so me potseti:p eve sega odma idam na kajgana ita mavnam nekoj kompliment na tvojve tekstoj:D

ДАНИ
10k_OctK, %17:%Oct
Е арно де Непоразен:D...а ти пишуваш ли уште?дај не биди и пушти нешто;)

Neporazen
10k_OctK, %20:%Oct
“ ПРИКАЗНА ЗА СОНЦЕТО И МЕСЕЧИНАТА”

Си беше еднаш една убава руса деовјка која многу му се допагаше на едно момче.Таа многу го сакаше но уште повеке ја сакаше и тој.Живееја на спортивните краеви на градот.Беа оддалечени но сепак толку блиски.Навечер на залезот на соцето секогаш се најдуваа на нивното тајно место и си кажуваа колку се сакаат.Си ветуваа дека никогаш нема да се одделат еден од друг и дека никој нема да ги раздели.Нивното тајно место беше високо на ридот од каде се гелдаше прекрасната глетка на панорамата на градот.Лежеа така секој ден, а тој и ја украсуваше косата со убавите бели цвекиња или и правеше гердан од цветови.Кога ке се погледнеа еден во друг,очи во очи се магепсуваа со лјубовта и полетуваа во светот на соништата.Некогаш таа му пееше песни,а тој ја слушаше и и кажуваше колку е убава.Кога не беа заедно секогаш ја гледаа сликата од другиот која ја носеа со себе каде и да одат.Кога тој требаше да патува,кога работата го носеше некаде далеку таа постојано му пишуваше писма и пораки кои беа исполнети со лјубов.Нивната лјубов беше исполнета со искреност верност и чувство на сигурност кога се еден покрај друг.Така ги поминаа деновите од младоста кои звршија доста трагично.Тие се венчаа и направија незаборавна свадба каква што секој посакува.На свадбата таа беше поубава од кога било.Со својот поглед можеше да украде сечие срце.Нивната лјубов ја крунисаа и се заколнаа дека ке бидат верни еден на друг и ке се сакаат се до крајот на животот.После свадбата тие заминаа на меден месец.Пресрекни што секогаш ке можат да бидат заедно двајцата со лјубовта и никој друг.Медениот месец го поминаа убаво и романтично. цел ден го поминуваа заедно.Сега залезот на сонцето го гледаа седејки на морскиот брег и играјки со морските бранови.размислувајки за нивната иднина.Нивната лјубов ја уништи несреката која им се случи кога се врајкаа дома.На автопатот опиени од лјубовта не забележаа дека имаше голема дупка која ја предизвика несреката.Тие паднаа во провалијата и следниот ден се разбудија во болницата.Лежеа на креветите еден до друг и се гледаа очи во очи.Но нивниот поглед сега не беше оној истиот.Овој поглед беше преплавен со прашања.Таа не знаеше кој е тоој ниту пак тој се секаваше која е девојката што лежеше до него.Нивната лјубов ја заборавија но не доволно затоа што во нивните срца сеуште горене едно мало жарче што ги тераше да цувствуваат нешто еден према друг иако нес е познаваа,Но тоа не беше доволно за лјубовта повторно да се разгори.Не се ни запознаа.Од болницата излегоа и не се ни поздравија.Тој се врати да живее во станот на крајот од градот а таа пак беше оддалечена од него и повторно се всели во станот на другиот крај.Се срекаваа некогаш шетајки низ градот но сега не си го поставуваа во себе прашајнето :-Дали ме сака? Туку Koj e tој /таа.И никогаш не им се пружи прилика да се запознаат повторно.Ostanaa oddaleceni zasekogas kako sonceto I mesecinata.

Јане Коруноски 19.09.2009

eve edna interesna tema od kajgana.:D

ДАНИ
10k_OctK, %00:%Oct
Еј да,а јас ја пропуштив таа тема:(
Инако браво за тебе Neporazen:)
Е така Јане Коруноски 19.09.2009-стави си име и презиме за да некој не се кити со твои перја.
Убаво,само преправи некои грешки во пишување како:деовјка,најдуваа,одде ат,повеке(требе ќ)соцето,гелдаше,лјубовта,п рашајнето

Оваа свати го како добронамерна критика,најверојатно со брзал при пишување,а ако и ти забележиш слични грешки кај мене слободно посочи ги за да се исправам...важи.

Anajlib
10k_OctK, %01:%Oct
Силата на светлината



Повторно дочекано изгрејсонце, само за да го доживеам тоа чувство на слобода, тоа чувство како пред твоите очи се буди целата природа . Светлината полека прекрива се , зраците на сонцето со црвенкаста боја опфајкаат се повеќе пространство.Сонот не е интересен , ние се будиме од него само за да го поздравиме сонцето, да ја погледнеме светлината , да излеземе на чист воздух да вдишеме слободно и да се радуваме на новиот убав ден.
Боите на природaта, на се што не опкружува добиваат живот преку зраците, се изгледа магично, околината те исполнува и ти носи мир во душата.
Сонцето се движи меѓу облаците,плови по небото, и ја расфрла несебично својата енергија, тоа посебно делува на нас Македонците, не заштитува и не води на прав пат. Светлината и силата на сонцето живеат во секој од нас, љубовта , убавината, среќата се е тука, се потекнува од едно нешто.
Светлината е наша, иако ја делиме иако ни ја отуѓуваат сепак ние живееме со неа и за неа. Волшебството на топлината, која не може да ја излади , да ја спречи ни најбрзиот ветер. Облаците кои се обидуваат да го скријат нашиот водач, облаците кои повремено успеваат да донесат некојa капка дожд, некоја грмотевица , некој страв кој е потребен за да не разбуди од илузијата во која што би живееле доколку секојдневно ја гледаме силната светлина, која би не ослепила ако е тука 365 дена во годината.
Полека ја победуваме темнината, ја победуваме, одиме против неа со вистината и убавината, со добрината во нашите срца, хоризонтот го поминуваме и секојдневно се бориме без одмор, можеби бавно но сигурно се доближуваме кон целта, заедно патуваме кон вечноста .Патуваме низ времето, низ минатото, иднината, ги бараме одговорите и полека ги наоѓаме, темнината ја губи својата сила, заснована е врз невистини и полека исчезнува оставаjќи ни, да се радуваме на нашето сонце.

Анајлиб ( Билјана Николовска )

Anajlib
10k_OctK, %01:%Oct
Болката ќе не разбуди од сонот во кој живееме, ќе не спаси, ќе не однесе на правиот пат

Мрак се спушти над нас. Исчезна една светлина која чекореше по нашава прекрасна Мекедонија. Имавме светлина која не правеше огромни, имавем нешто што ќе докажеше колку вредиме, нешто што ќе не претставеше на оној начин, на вистинскиот наш македонски начин.
Неповторливиот ,недостижниот начин, а потоа повторно некој ќе сакаше да краде од нас, зшто само тоа знаат да го направат сите наши блиски соседи. Од кога постои нашево име, секој се обидува да го присвои, секој не сака, на секој му се плаче што не е како нас. Нема некој на планетава кој не знае барем по еден македонец, на кој се угледува. Што и да прават секогаш кај нас се рајѓаат незаборавните, а ние не се ни обидуваме да ги добиеме, нас ни ги подаруваат, а кој и што ?
Можеби странците незнаат дека тој човек е македонец, незнаат за Македонија но сепак иако со лаги, со кражби сепак се угледуваат на нашите предци, на нивната храброст.
Зошто го дозволуваме тоа којзнае, но еден ден се ќе се дознае, и секој ќе се извини, а ние ќе простиме, знам такво народ сме, добри души имаме, веруваме во добрината, во убавината.
Но деновиве јас го губам тоа чувство кое постоеше од кога сум родена. Се разочарав, толку верував во среќата, во добрината, во хуманоста, а сега таа ја снема од тука. Нешто ја зема , ја укреде од нашите прегратки убавината, но со какви намери , никој незнае.
Не сакам да се будам во светов на лаги, на бесконечно долгите трки со се и сешто, несакам да постои овој свет на сенки, зошто да баш тоа станавме ние македонците сенки, кои незнаат да се побунат за ништо. Ех, сега секој наш предок се превртува, не спие мирно никој, ни живите ни мртвите, ние сме во некој мејѓупростор, пропаднати, непризнаени, а постоечки - каде ли е тој излез. До кога ќе бидеме во чистилиштево, ќе најдеме ли клуч од заклучената врата, клуч кој со нетрпение го очекуваме. Зошто за нас секогаш е така, зошто секогаш кога ќе сватиме дека сме на добар пат, нешто ни попречува се, и што е тоа, од каде се појавува, дали е злото, дали е мрачноста која знае да користи секакви сплетки за да успее во она кое го намислила, и зошто и таа се заморува со тоа да ни наштети баш на нас.
Не можеме да бегаме, од несрејќите кои обожаваат да се навртат кон ова мало парче земја, неможеме да го откриеме она што е потребно, но погледнете подобро, погледнете сите, разбудете се, почуствувајте ја болката. Болката ќе не разбуди од сонот во кој живееме ,ќе не спаси, ќе не однесе на правиот пат, со неа гледаме се вистински како што е, со неа само сваќаме до кај сме отишле, колку назад сме се вратиле, наместо да продолжиме како поумни, ние сами си се закопуваме, си се уништуваме.
Деновиве се случи повторно трагедија, и сигурно и Шекспир ќе пишуваше за нас да живееше во ова време, изгубивме непроценливо богатство, кое донесе плач, насекаде, во секоја куќа во Македонија, изгубивме недофатлив дух кој беше се, што треба секој од нас, да се потруди да стане.
Имаше глас, со кој ги лечевме заболениве души, знаеше да рече дека се ќе се среди, се ќе биде добро, немаше грам злоба во него, беше сигурно единствениот, единствениот ќе повторам без да размислувам во кој постоеше само добрината. Со насмевка се бореше, против се што ќе му застанеше на патот. Правило е да се каже дека во секое добро има и зло, а во секое лошо има и добро, но Тој беше единствениот на кој не му одговара оваа мисла, ова кое го сметам за едно од најточните тврдења, кои некогаш биле сватени и напишани.
Толку голема болка, која не поминува, бунт со себеси, незадоволство кое не може да се чува во внатрешноста на нашите срца. Сега ни останува споменот, останува најсветлата ѕвезда на небото како дом на највредното нешто, остнува гласот по кој сите тагуваме, солзите со кој направивме ново езеро во Македонија. Се ќе запомниме, ние младите, ќе се потрудиме, зошто само ние можеме да го вратиме она што ни припајѓало отсекогаш.
Ако е потребно ќе се навикнеме и без светлината, но ќе ја помниме засекогаш и за неа ќе живееме, за да најдеме начин повторно оној кој ни ја зема да ни ја врати, Ова се солзи кои ќе не однесат кон подобро утро. Кон светлината и новата зора, сонцето кое ќе се врати кај нас, и ќе не крене високо високо, по којзнае кој пат.

Посветено на најголемиот во моето време Тоше Проески
Анајлиб ( Билјана Николовска )

Neporazen
10k_OctK, %09:%Oct
Еј да,а јас ја пропуштив таа тема:(
Инако браво за тебе Neporazen:)
Е така Јане Коруноски 19.09.2009-стави си име и презиме за да некој не се кити со твои перја.
Убаво,само преправи некои грешки во пишување како:деовјка,најдуваа,одде ат,повеке(требе ќ)соцето,гелдаше,лјубовта,п рашајнето

Оваа свати го како добронамерна критика,најверојатно со брзал при пишување,а ако и ти забележиш слични грешки кај мене слободно посочи ги за да се исправам...важи.


Hehe DANI:D jas i taka go svakam:D i cenam koga nekoj ke mi kaze kade sum \zgresil za da go popravam toa:D Jas prethodni gi vidof greshkite i znam deka gi ima mnogu vo site moi tekstovi:p no me mrzi da gi popravam:P:P:P sepak blagodaram za zabeleshkata:Dpozz

principesa
10k_OctK, %10:%Oct
Болката ќе не разбуди од сонот во кој живееме, ќе не спаси, ќе не однесе на правиот пат

Мрак се спушти над нас. Исчезна една светлина која чекореше по нашава прекрасна Мекедонија. Имавме светлина која не правеше огромни, имавем нешто што ќе докажеше колку вредиме, нешто што ќе не претставеше на оној начин, на вистинскиот наш македонски начин.
Неповторливиот ,недостижниот начин, а потоа повторно некој ќе сакаше да краде од нас, зшто само тоа знаат да го направат сите наши блиски соседи. Од кога постои нашево име, секој се обидува да го присвои, секој не сака, на секој му се плаче што не е како нас. Нема некој на планетава кој не знае барем по еден македонец, на кој се угледува. Што и да прават секогаш кај нас се рајѓаат незаборавните, а ние не се ни обидуваме да ги добиеме, нас ни ги подаруваат, а кој и што ?
Можеби странците незнаат дека тој човек е македонец, незнаат за Македонија но сепак иако со лаги, со кражби сепак се угледуваат на нашите предци, на нивната храброст.
Зошто го дозволуваме тоа којзнае, но еден ден се ќе се дознае, и секој ќе се извини, а ние ќе простиме, знам такво народ сме, добри души имаме, веруваме во добрината, во убавината.
Но деновиве јас го губам тоа чувство кое постоеше од кога сум родена. Се разочарав, толку верував во среќата, во добрината, во хуманоста, а сега таа ја снема од тука. Нешто ја зема , ја укреде од нашите прегратки убавината, но со какви намери , никој незнае.
Не сакам да се будам во светов на лаги, на бесконечно долгите трки со се и сешто, несакам да постои овој свет на сенки, зошто да баш тоа станавме ние македонците сенки, кои незнаат да се побунат за ништо. Ех, сега секој наш предок се превртува, не спие мирно никој, ни живите ни мртвите, ние сме во некој мејѓупростор, пропаднати, непризнаени, а постоечки - каде ли е тој излез. До кога ќе бидеме во чистилиштево, ќе најдеме ли клуч од заклучената врата, клуч кој со нетрпение го очекуваме. Зошто за нас секогаш е така, зошто секогаш кога ќе сватиме дека сме на добар пат, нешто ни попречува се, и што е тоа, од каде се појавува, дали е злото, дали е мрачноста која знае да користи секакви сплетки за да успее во она кое го намислила, и зошто и таа се заморува со тоа да ни наштети баш на нас.
Не можеме да бегаме, од несрејќите кои обожаваат да се навртат кон ова мало парче земја, неможеме да го откриеме она што е потребно, но погледнете подобро, погледнете сите, разбудете се, почуствувајте ја болката. Болката ќе не разбуди од сонот во кој живееме ,ќе не спаси, ќе не однесе на правиот пат, со неа гледаме се вистински како што е, со неа само сваќаме до кај сме отишле, колку назад сме се вратиле, наместо да продолжиме како поумни, ние сами си се закопуваме, си се уништуваме.
Деновиве се случи повторно трагедија, и сигурно и Шекспир ќе пишуваше за нас да живееше во ова време, изгубивме непроценливо богатство, кое донесе плач, насекаде, во секоја куќа во Македонија, изгубивме недофатлив дух кој беше се, што треба секој од нас, да се потруди да стане.
Имаше глас, со кој ги лечевме заболениве души, знаеше да рече дека се ќе се среди, се ќе биде добро, немаше грам злоба во него, беше сигурно единствениот, единствениот ќе повторам без да размислувам во кој постоеше само добрината. Со насмевка се бореше, против се што ќе му застанеше на патот. Правило е да се каже дека во секое добро има и зло, а во секое лошо има и добро, но Тој беше единствениот на кој не му одговара оваа мисла, ова кое го сметам за едно од најточните тврдења, кои некогаш биле сватени и напишани.
Толку голема болка, која не поминува, бунт со себеси, незадоволство кое не може да се чува во внатрешноста на нашите срца. Сега ни останува споменот, останува најсветлата ѕвезда на небото како дом на највредното нешто, остнува гласот по кој сите тагуваме, солзите со кој направивме ново езеро во Македонија. Се ќе запомниме, ние младите, ќе се потрудиме, зошто само ние можеме да го вратиме она што ни припајѓало отсекогаш.
Ако е потребно ќе се навикнеме и без светлината, но ќе ја помниме засекогаш и за неа ќе живееме, за да најдеме начин повторно оној кој ни ја зема да ни ја врати, Ова се солзи кои ќе не однесат кон подобро утро. Кон светлината и новата зора, сонцето кое ќе се врати кај нас, и ќе не крене високо високо, по којзнае кој пат.

Посветено на најголемиот во моето време Тоше Проески
Анајлиб ( Билјана Николовска )

Поздрав Анајлиб,многу е добар текстот

ДАНИ
10k_OctK, %16:%Oct
Anajlib,НЕМАШ ПРЕТСТАВА КОЛКУ СЕ РАДУВАМ ДЕКА МОЖАМ ДА ПРОЧИТАМ ТЕКСТОВИ НА ЕДНА ПРЕКРАСНА И ЕМОТИВНА ЛИЧНОСТ:)
Мило ми е што си тука збогатувајќи го оваа катче на литературни дела:)
http://img217.imageshack.us/img217/5299/kissss2.gif

ДАНИ
10k_OctK, %17:%Oct
Hehe DANI:D jas i taka go svakam:D i cenam koga nekoj ke mi kaze kade sum \zgresil za da go popravam toa:D Jas prethodni gi vidof greshkite i znam deka gi ima mnogu vo site moi tekstovi:p no me mrzi da gi popravam:P:P:P sepak blagodaram za zabeleshkata:Dpozz

Ми олесна оти ме свати, баш онака како што сакав да ти кажам:)
Преправи си ги грешките не за друго оти би наишол на луѓе „цепидлаки„:D

ДАНИ
10k_OctK, %17:%Oct
Болката ќе не разбуди од сонот во кој живееме, ќе не спаси, ќе не однесе на правиот пат
Anajlib,браво за Посветено на најголемиот во моето време Тоше Проески
Анајлиб ( Билјана Николовска ):)

Neporazen
10k_OctK, %13:%Oct
I od mene edno golemo BRAVO.:D mi se dopadna tekstot za Tose."D

Vishnu
11k_NovK, %05:%Nov
Болката ќе не разбуди од сонот во кој живееме, ќе не спаси, ќе не однесе на правиот пат
Anajlib,браво за Посветено на најголемиот во моето време Тоше Проески
Анајлиб ( Билјана Николовска ):)

:):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):)

Vishnu
11k_NovK, %05:%Nov
Анајлиб ( Билјана Николовска )
:):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):):) :):):):):):):):):):):):):):):):)

Vishnu
11k_NovK, %05:%Nov
Mnoguuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu
mi e MILO I MNOGU VE SAKAM]]]
:)

Pozdravceeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee eee

Anajlib
11k_NovK, %01:%Nov
Благодарам на убавите зборови..... мило ми е што ви се допаднале моите текстови ќе гледам да ве изненадам со уште нешто убаво.

Anajlib
11k_NovK, %01:%Nov
Две маски

Потпишав договор со две маски.Првата маска, е маска на среќен лик која треба да ја одигра својата улога во животен театар.Секогаш треба да е насмеана.Усните треба да и се растегнати и еластични,да се смее и кога не и се смее,па затоа при себе секогаш ќе си има невидлив лепак.
Во тој животен театар маската има многу обврски,но и покрај тешкотиите со кои се соочува мора и треба да ја има насмевката.Таа има и тренинг пред огледало.Ќе застане пред огледалото и напорно ќе вежба се додека насмевката не и создаде халуцинација,е дури тогаш на сцената настапува онаа другата маска.
Фтората маска ,е маска на без чувствителност.Знам,знам дека и е тешка таа улога.
Но ,што е тука е,животниот театар знае да биде и многу студен така да мора да се привикне на студениот бран кој одвреме навреме знае да биде и многу студен.Нејзиното лице треба да е неподвижно,тогаш првата маска се повлекува од сцената.Тоа е многу напорно и за двете маски,но и за тоа постои тренинг.Кога првата маска се повлекува фтората маска треба да е спремна.Како е возможно тоа?И за тоа има тренинг.Ќе застане пред огледало така што ќе биде облиена со ледени,железни чувства.
Кога ќе почувствува дека не го чувствува лицето,кога и трне од болка дури тогаш ќе знае дека се е завршено.Тогаш ќе исчезне насмевката која веќе е како стипса.
Кутрите маски,колку ќе го издржат овој животен театар?Од тој хаос во животниот театар ќе заборават која маска каква улога имаат па наместо насмевка на лице ќе биде без чувствителност,ќе се редат една по друга се додека не се распрснат и исчезнат и никогаш повеќе
нема да ја играат таа улога во животниот театар на маски.
Тогаш потпишаниот договор ќе исчезне како и маските.Добро,едно искуство повеќе.Можеби во следниот договор ќе има нови правила, кога маските нема да глумат,кога маските ќе бидат онаа што се.


Даница Петровска „09„
http://img188.imageshack.us/img188/930/maske2.jpg

Прекрасно е Дани интересен текст во кој прикажуваш како ние луѓето понекогаш мора да се мачиме со сопствените маски кои мора да ги користиме пред другите. А тоа се разбира е најмачно за нас самите.

ДАНИ
11k_NovK, %17:%Nov
Anajlib,тешко ми паѓаат тие маски,оној искривен,вештачки лик и растеглива насмевка
кога не ми е до насмевка,а уште по тешко ми паѓа кога треба да бидам без чувствителна,кога солзите се затаени во грлото и мислам голем камен ми стои,но понекогаш и двете маски сакаат да бидат онаа што се,само обични маски и ништо повеќе, па се насмевнам кога сакам а плачам кога чувствувам потреба,но сепак сокриена од нечии очи.

Опаш`к
03k_MarK, %11:%Mar
„Ако се судеше по делата кои ги направив ќе бев крал...ако се суди по мислите кои ги говорам ........ќе бев најблиску до идејата и смислата на животот....ќе бев блиску до бога....“

ДАНИ
03k_MarK, %22:%Mar
„Ако се судеше по делата кои ги направив ќе бев крал...ако се суди по мислите кои ги говорам ........ќе бев најблиску до идејата и смислата на животот....ќе бев блиску до бога....“
Па добро..напиши чија е мислата:)

marica
11k_NovK, %00:%Nov
ova neznaev kaj da go stavam i ovde najprikladno mi se pricini deka e !!!!!!!!
http://ohridnews.com/uploads/Glas%20-%20Angelina%20Temelkovska.pdf

ДАНИ
11k_NovK, %22:%Nov
ova neznaev kaj da go stavam i ovde najprikladno mi se pricini deka e !!!!!!!!
http://ohridnews.com/uploads/Glas%20-%20Angelina%20Temelkovska.pdfНа вистинско место е:)-Литературни дела,без разлика дали е лично или на некој друг:)
Сепак прекрасно дело:)